Close Encounter with Wickedmouth's Unang Putok

Isang achievement at accomplishment na maituturing ang magkaroon ng sariling libro na iyong pangalan or pseudonym mo ang nakalimbag na may akda nito o kung hindi man, achievement na ring mako-consider kung ang sumulat ng libro hindi mo man personal na kilala ay parang kakilala mo na rin dahil sa madalas na pagbisita at pagbabasa mo ng mga sinusulat niya (thru blog). Achievement ito hindi lang sa mismong sumulat na blogger kundi sa buong community ng blogosperyo. 'Yung support na kailangan niya ibigay natin dahil 'yung success niya parang success mo na rin at kahit mas mataas ang level ng kasiyahan niya dapat masaya ka rin para sa kanya. 

Hindi lahat ng magaling sumulat ay nabibigyan ng pagkakataong maging author ng sariling libro ganundin naman na hindi lahat ng nabigyan ng pagkakataong magkaroon ng libro ay magaling sumulat. Sabi nga ni Eros Atalia sa libro niyang 'Wag Lang Di Makaraos', ang manunulat daw na binabasa ng mas nakararami, hindi raw talaga writer kundi popular writer lang at kapag ang isinusulat mo raw ay binabasa ng mas nakararami, hindi raw yun literature kundi popular literature lang. Para sa akin si Sir Glen ng Wickedmouth.com ay hindi lang basta popular writer kundi legit siyang manunulat at ang kanyang mga sinusulat ay hindi lang basta popular literature.

Marami ang tumutuligsa sa mga bold movies noong dekada 80 hindi raw kasi ito art kundi porno lang pero paano ba nating mauuri ang isang art?

May nabasa akong article dati na kung naantig o nadala ka, o sige...nalibugan ka sa mga eksena ng isang bold movie, art daw ito. Bakit? Iyon daw kasi ang purpose o layunin ng movie, ang kilitiin ang iyong imahinasyon. Walang art sa isang comedy film kung hindi ka nito napatawa, walang art sa isang drama o teleserye kung hindi ka nito napapaiyak, hindi art ang isang abstract painting kung hindi ka maweiweirdohan dito. At walang art sa 'Unang Putok' kung hindi ka nito kayang i-entertain at pangitiin pero higit pa rito ang kayang gawin ng libro ni Sir Glen. Maniwala ka.

Hindi ko alam kung may karapatang akong i-review ang mga sinulat ni Sir Glen, okay ipagpalagay na nating...WALA. Kaya ang isusulat ko na lang ay ang reaction, experience at impression ko (at ni Anna) sa kabuuan ng nakapaloob sa librong 'Unang Putok'.

Nang magkaroon ng announcement sa paglabas ng advanced copy ng 'Unang Putok' naisip ko na agad si Sir Joey Velunta ng Hiram na Kaligayahan, siya ang access ko para sa aking kopya ng libro at nirequest ko pa na dapat ay may autograph dedication (demanding) at hindi naman ako nabigo (salamat Sir Joey! I owe you one) Ang ganda ng dedication at sana nga magkatotoo ang kanyang sinabi.

Tuesday, October 29. Dumating ang libro. Inintroduce ko ang libro kay Anna na aming Accounting Staff sabi ko sa kanya maganda at nakakatuwa ang librong ito. Iniabot ko sa kanya, unang pasada pa lang ng kanyang pagbabasa humagikgik na siya sa pagtawa. At dahil doon nakiusap siya na hiramin niya na lang daw muna ang libro at pipilitin niyang tapusin ito ng overnight. Hindi na ako tumanggi dahil kasalukuyang pinagsasalit-salit ko sa pagbabasa ang dalawang libro ni Eros Atalia, Kislap ni Abdon Balde Jr., Top 10 vol. 2 nina Chico at Dela Mar at ang PDF version ng One Morning of July (E-book) ni Sir Amphie ng Modernong Pluma.

Wednesday morning. Pagkakita pa lang sa akin ni Anna nakangiti na siya. May ibig ipahiwatig pero dahil masyadong maaga pa para sa isang kwentuhan pinalipas na muna niya ang higit sa dalawang oras. Past 10 AM nakita ko siya mistulang isang baliw na tumatawa at ang dahilan: Ang Unang Putok.

Nag-umpisa siyang magkwento...kanina raw sa LRT kung pwede lang tumawa ng malakas ginawa na niya, so pinigilan niya ang kanyang halakhak para hindi siya mapagkamalang baliw ng mga kapwa niya commuter. Imaginine mo kung gaano kacurious ang ibang commuter na nakakita kay Anna na hawak ang libro habang nakangisi, malamang after nilang mag-opisina o pumasok sa eskwela hahanapin nila ito sa favorite nilang book store. At sila'y mabibigo.

Tuwang-tuwa siya sa character na Khikhi at ipinagpalagay niyang isa lang daw itong kathang-isip ng author. Kung bakit daw pumapayag itong walanghiyain at babuyin ni Glen, kung bakit daw hindi ito nadadalang sumali sa contest gayung lagi naman daw itong talo, kung bakit daw hindi tinulungan ni Glen ang batang tumatae sa likod ng puno. Malay ko, hindi ko rin alam.

Dahil hindi niya natapos ang pagbabasa ng libro overnight humingi siya ng one day extension. Since mahaba ang weekend sinabi ko sa kanyang dapat ay maibalik niya sa akin ang libro the following day. Pero in between her paperworks at pagpifacebook hindi niya mapigilan ang sarili na magbasa ng ilang page ng libro at sa tuwing ginagawa niya ito hindi na siya nagpipretend na tumawa tutal wala naman siya sa loob ng LRT. Hindi na ko nasurpresa pa dahil alam kong 'yun ang forte ng sumulat, ang ikaw ay patawanin.

Thursday. Tinupad naman niya ang request ko na tapusin ang pagbabasa. Salamat naman. Ngayon lang daw siya nakabasa ng ganung libro, walang pretention, walang preno, walang respeto, walang HIYA. Kailangan niya daw magkaroon ng libro for herself at isa pa na kanyang ipangreregalo for her friend. Sabi ko magiging available ito sa National Book Store on Nov. 12. But she insisted na dapat daw ay mayroon ding dedication tulad ng sa akin. Teka, paano ba?

The same night inumpisahan kong basahin ang libro. Walang palabok sa introduction basta kwento agad, 'yung tipong parang barkada mo lang ang kausap mong nagkukwento ng mga karanasan niya sa buhay. Sa tingin ko'y sinadya ring hindi ilagay ang biography and achievements of the author. And since hindi naman kasi ito resumé na kailangang malaman ng posibleng employer mo kung sino ka or ano ang mga experience at napagtagumpayan mo sa buhay. Katulad ng sa Coke, ang ibinibenta isini-share dito ay happiness. So, 'yung kasabihang 'hindi nabibili ng pera ang kasiyahan' pwede na nating isantabi dahil 'yung php200 mo pwedeng sumakit ang tiyan mo sa labis na pagtawa. On a serious note, sasabihin kong tumawid ang sumulat ng librong 'Unang Putok' sa isang kalsadang kakaunti lang ang nagtangka.

Napagdesisyunan kong iwan ang ibang aking mga binabasa para makapag-concentrate sa 'Unang Putok'. Hindi dahil ayoko nang basahin ang akda ni Eros Atalia o Abdon Balde Jr. o ni Sir Amphie kundi dahil mas naging interesting sa akin ang dahilan ng paghagikgik ni Anna sa kanyang upuan, ang pasimple niyang pagngiti sa loob ng LRT at ang 'pagwalanghiya' ni Sir Glen kay Khikhi. (Kahit na medyo pamilyar na rin ako sa character na ito again, thru the author's blog)

Sa loob ng dalawa't kalahating araw natapos kong basahin ang libro. For the record, ito na so far ang librong pinakamabilis kong binasa. Sa dami ng mga pinagkakaabalahan (naks!) ko sa buhay (responsableng ama / mapagmahal na asawa / masipag na empleyado / trying hard na blogger) hindi madali para sa akin ang bumasa at matapos ang isang libro ng wala pang isang linggo. Mayroon nga akong binabasa higit na isang taon hindi ko pa rin natatapos at walang halong biro iyon.

Naniniwala ako na bawat indibidwal ay may angking talino, galing at talento. 'Yung iba kinatamaran ng tuklasing ito at marami naman ang patuloy itong pinagyayaman at ang talentong pagsusulat na mayroon si Sir Glen ay namaximize ng husto, 'though sabi nga "there is always a room for improvement" pwede na ring i-conclude na he is good and destined to be great, mahusay na at may ihuhusay pa. At sa kanyang husay hindi naman natin siya pwedeng ikumpara sa iba pang established na manunulat dahil ang kanyang mga putahe ay may kakaibang hatid na sarap na inihanda at niluto ng isang chef na hindi nakasanayan ng marami. 

Isa itong cake sa hilera ng mga ice cream.

Ngayong kapaskuhan sa halip na sayangin niyo ang inyong pera sa pagbili ng tiket ng recycle na pelikula sa MMFF, bumili at magregalo na lang kayo ng 'Unang Putok' sa inyong kapamilya at kapuso. At sa halip na maubos ang oras niyo sa panonood ng paulit-ulit na tema ng isang teleserye mas okay na maglaan ng oras na basahin from cover to cover ang kabuuan ng libro.

Somewhere there mayroon din namang aral na makukuha pero kung gusto niyo talaga ng full pledged na leksyon mas mabuting magbasa ng mga librong sinulat ng mag-amang Zayde o i-click at i-search ang nais na malaman sa Wikipedia.

- - - - - - - - -

P. S.

1. Hindi applicable sa librong ito ang saying na “don’t judge the book by its cover” dahil sa pabalat na drowing ni Sir Mots, alam mo na agad na ang laman ng libro ay ‘kalokohan' humor.

2. Sinubukan ko ang prank (as instruced on page 126) na 'Tsoknat' slash Knorr Cube sa biktimang malapit sa aking puso pero nabigo ako dahil sa liwanag ng ilaw napansin niyang mas maputla ang kulay ng Knorr Cube kumpara sa matingkad na brownish color ng 'Tsoknat’ Tsk tsk. Sayang.

Afterlife

Mula sa malalim na pagtulog ay napamulagat at kumaripas ng bangon si Congressman Revillame. Nilibot ng kanyang mga mata ang lugar. Makipot ito at may kadiliman. Hindi pamilyar sa kanya.

Nagsisilibing liwanag ng paligid ay ang malamlam na apoy ng sulo na nakapalamuti sa mga sulok. Mula sa 'di tiyak na pinanggalingan ay may nauulinigan siyang sari-saring mga tinig na umaalingawngaw, na bumabasag sa katahimikan ng kapaligiran; tinig ng mga dumadaing, nakikiusap, umiiyak, nagsusumamo, natatakot, humihiyaw. Kung susumahin at ilalarawan sa isang salita ang kanyang naririnig na tinig masasabing ang mga ito'y NAGDURUSA.

Kinalakhan na ng kongresista ang pagiging matikas, matapang at maging astig sa mundong kanyang kinabilangan ngunit ngayon'y tila kinakabahan siya ng husto. Kakaiba ang kanyang nararamdaman. Labis ang kanyang pangamba bagamat walang tibok ang kanyang puso. Pagkahilakbot ang katumbas ng mga nagsusumamong tinig na nagmumula sa kung saan. Ang bawat daing nila ay nakakakilabot, sumusuot ito sa diwa at isip nang bawat nakaririnig nito na kahit iwaksi ay pilit pa ring tutugisin at gagapiin ang lahat ng natitirang tapang mo sa katawan.

"Tao po!" sinubukan niyang sumigaw nagbabakaling may makarinig sa kanya ngunit bumalik lamang sa hangin ang salitang kanyang binitiwan. Sa lakas ng kanyang boses imposibleng walang makarinig dito, sa kanyang isip.

Nagpatuloy siya sa paglakad ngunit kalaunan napansin niyang tila siya'y 'di lumalayo sa ilang na lugar na ito. Datapwat naririnig pa rin niya ang mga nagdurusang tinig saan man siya mapadpad hindi naman niya ito matiyak at matunton.

Ilang oras pa ang lumipas, nababalot na ng lubos na pagkatakot ang Congressman. Hindi na niya batid kung ano ang susunod niyang hakbang at gagawin. Labis ang kanyang pagtangis ngunit walang luhang lumalabas sa kanyang mata. Hinahanap niya ang kalsadang patungo sa kanyang tahanan, ang kanyang pamilya, ngunit tinatanong niya rin ang kanyang sarili kung 'paano?'

Pakiramdam niya'y siya na lang ang nag-iisang tao sa daigdig na ito.

Napasalampak siya sa lapag, senyales ng kawalan ng pag-asa. Said ang kanyang luha ngunit hindi ang kanyang takot bagkus lalo pa itong nadagdagan. Hindi siya sanay sa ganito, sa tila miserableng lugar na kanya ngayong kinasadlakan. Sanay siya sa marangyang buhay; magagarang mga bahay, maraming pagkain, maraming pera, maraming kaibigan, magagandang mga lugar, maliliwanag na mga ilaw at may kapangyarihang utusan ang kung sinuman.

Lubos na kabaligtaran sa lugar kung saan siya ngayon naroroon.

Pilit niyang inaalala ang huling pangyayaring naganap sa kanya.

"Ah, nasa kwarto ako nang barilin ako ng pobreng hired killer!", naalala na niya.

"Hindi maari! Isa lang itong panaginip! Hindi maaring ito ay impiyerno. Hindi ako nararapat dito!"

"Ang mga katulad mo ang kailangan ko dito!" nanggaling sa kanyang likuran ang may kalakihang boses. Boses ng lalaki. Datapwat may bahid ng takot at sindak, dahan-dahan niyang nilingon  ang pinanggalingan ng tinig. Hinanda niya ang kanyang sarili sa kanyang anumang makikita. Kailangan niya itong makausap, kailangang may makatugon sa kanyang mga katanungan, kailangang may makapagpaliwanag sa kanya kung bakit siya naroroon.

Taliwas sa kanyang inaasahan ang kanyang namalas.

Ang lalaking kanyang nasa harapan ay may magandang mukha, makinis ang morenong kutis, mapungay ang katamtamang laki ng mga mata, maliit ang mapulang labi, matangos na ilong, sa tantiya niya'y matangkad ito sa kanya ng mga pitong pulgada, may perpektong pangangatawan at katamtaman ang haba ng buhok. Kung pagmamasdan mo ang lalaki para lang itong obra-maestrang imahinasyong iginuhit ng isang mahusay na artist.

"Tama ka, ikaw nga ay nasa Impiyerno! At ang mga katulad mong sagad sa buto ang kawalanghiyaan ang dahilan kung bakit patuloy na nagniningas ang apoy ng lugar na ito. Habang patuloy na dumadami ang mga katulad mong walang habag at walang tunay na pagmamahal sa kapwa, palawak ng palawak ang masasakop kong kaharian at teritoryo!"

"Hindi maari ito! Isa lang itong masamang panaginip at ikaw ay produkto lang ng aking imahinasyon." tila hindi pa rin makapaniwala ang Congressman. "Marami akong natulungan, marami akong pinagtapos sa pag-aaral, mabuti akong tao at mahal na mahal ako ng aking mga kababayan. Kung ako'y totoong patay na hindi ako dapat naririto!"

"Ang lahat ng iyong pagtulong at paglingap sa mga kapuspalad ay pawang pagtatakip lang sa mga kasamaan at kawalanghiyaang iyong ginagawa, habang ipinagyayabang mong ikaw ay matulungin ninakaw mo naman ang salaping nakalaan para sa iyong mga kababayan na sinasabi mong mahal na mahal ka! Hindi kayang hugasan ng sinasabi mong kabutihan ang lahat ng iyong kasalanan at kung tutuusin kulang pa ang isang kaluluwa mo kumpara sa maraming buhay na iyong sapilitang binawi!" mapanumbat na ang boses ng lalaki.

"Ngunit ako'y madasaling tao, nagsisimba ako kasama ng aking pamilya tuwing Linggo, malaking bahagi ng aking yaman ay ibinibigay ko sa charity at simbahan. May takot ako sa Diyos at simula pagkabata ay adbokasiya ko na ang tulungan ang mahihirap na mga tao, sa taimtim kong pagdarsal sa Kanyang ngalan ay nararamdaman kong ako'y Kanyang pinatatawad." hindi pa rin sumuko sa pangangatwiran ang Congressman, ginagamit niya ang kanyang pagkabihasa sa pag-aargumento.

"PUTANGINA KA! HUWAG MONG GAMITIN ANG PANGALAN NG DIYOS SA LUGAR NA ITO! WALA KANG KARAPATANG SABIHIN AT GAMITIN ANG KANYANG NGALAN SA TAGLAY MONG KAWALANGHIYAAN AT PAG-IISIP NA SAGAD ANG KALASWAAN, PAGKAGAHAMAN AT KAHALAYAN! HINDI MO NA SIGURO BATID KUNG ILANG BUHAY ANG IYONG PINAPATAY DIREKTA MAN O HINDI! HINDI MO NA SIGURO ALAM KUNG GAANO KARAMING PERA ANG IYONG NINAKAW! ILANG KALULUWA ANG ISINADLAK AT ITINULAK MO SA LUGAR NA ITO? ILAN ANG NAGING BIKTIMA MO NG IYONG KAHALAYAN? ILANG LIBONG KASINUNGALINGAN ANG IYONG GINAWA NANG IKAW AY NABUBUHAY?" galit na ang lalaki.

"Nais kong makausap ang Diyos, maari ba? Gusto kong humingi ng kapatawaran sa Kanya. Nais kong pagsisihan ang mga nagawa kong kasalanan at pagkakamali." pakiusap ng Congressman sa lalaki.

"HULI NA ANG LAHAT! HINDI ITO ANG LUGAR PARA HUMINGI KA NG KAPATAWARAN. MASYADONG MAHABA ANG PANAHONG INILAGI MO SA MUNDO PARA PAGSISIHAN ANG LAHAT NG IYONG KASALANAN NGUNIT HINDI MO GINAWA DAHIL ABALA KA SA PAGKAMKAM NG YAMAN, PAG-UTAS SA BUHAY NG MGA TAONG SAGABAL SA IYO, PAGTAHI NG MGA KASINUNGALINGAN UPANG MAPANATILI ANG KALINISAN NG NAKAKASULASOK MONG PAGKATAO! AT SINO ANG TINUTUKOY MONG DIYOS? HINDI BA'T ANG DINIYOS MO'Y PERA?!? MULA NANG MAMULAT AT MAGKAISIP KA AY WALA KANG INATUPAG AT GINAWA KUNDI ANG PAGPAPALAKI NG IYONG YAMAN! AT ANG LAHAT NG SINASABI MONG PAGTULONG AY BAHAGI LANG NG IYONG PAGBABALATKAYO AT PAGKUKUNWARI! HINDI ITO ANG LUGAR NG PAGSISISI DAHIL ITO ANG LUGAR PARA PARUSAHAN ANG KALULUWA MONG KINUBKOB NG KASALANAN!" mahabang sagot ng lalaki.

Sa haba ng kanilang diskusyon at pag-uusap kumbinsido na ang kongresista na siya nga'y nasa kabilang buhay na. Gusto niyang mangatwiran at ipaliwanag ang kanyang panig ngunit bawat salitang kanyang sinasabi'y tila sumasampal sa kanyang katauhan. Hindi na siya makagagawa pa ng kasinungalingan dahil may detalyadong sagot ang lalaki sa kanyang bawat alibi at katwiran. Wala na siyang ibang maisip na gagawin at sasabihin na makapagkukumbinsi na siya'y patawarin sa kanyang mga nagawang kasalanan.

"Naniniwala akong may Diyos. Kung maari lang sanang mabigyan pa ako ng isang pagkakataon, pagkakataong mabuhay ng tama at matuwid." bumaba pang lalo ang kanyang boses at may kasama ng pag-iyak ang kanyang pakiusap. Walang lumabas na luha.

"NANINIWALA KANG MAY DIYOS PERO KAHIT KAILAN HINDI MO IPINAGKATIWALA ANG BUHAY MO SA KANYA. NANINIWALA KANG MAY LANGIT AT UMAASA KANG DOON KA MAPUPUNTA PERO KABALIGTARAN ANG LAHAT NG IYONG GINAWA. HINDI KA PA MAN NAKAKATUNTONG SA PINTUAN NG LANGIT ITINATAKWIL KA NA NITO! AT HINDI AKO DIYOS PARA BIGYAN KA NG ISA PANG PAGKAKATAON! AT KUNG MAY KAPANGYARIHAN MAN AKONG GAWIN IYON HINDI KO IYON IPAGKAKALOOB SA'YO DAHIL HINDI KA KARAPATDAPAT NA MAGKAROON NG PANIBAGONG BUHAY! SA TAGLAY MONG KASALANAN MALAKING APOY ANG MAGAGAWA MO DITO SA IMPYERNO! AYOKO NANG MAKIPAGTALO SA IYO SAPAT NA ANG IBINIGAY KO SA'YONG PALIWANAG!"

"Ngunit..." magtatangka pa sanang sumagot ang kongresista ngunit unti-unti nang nagbago ang kanyang anyo. Naging blangko ang kanyang maamo at gwapong mukha. At sa pagitan ng pagpikit ng kanyang mga mata ay nasa lugar siya sa kung saan niya nauulinigan kanina ang sari-saring mga tinig. Mga tinig na umaalingawngaw na bumabasag sa katahimikan ng kapaligiran; tinig ng mga dumadaing, nakikiusap, umiiyak, nagsusumamo, natatakot, humihiyaw. Kung susumahin at ilalarawan sa isang salita ang mga tinig na naririnig masasabing ang mga ito'y NAGDURUSA. At kabilang na ang tinig dito ng matikas na kongresista.

Nagngangalit ang apoy para itong karagatan na walang tiyak na sukat, walang tiyak na lalim sa lawak. Ramdam ang labis-labis na hapdi ngunit ang balat naman ay 'di nalalapnos. Walang senyales na mababawasan ang init at alab nito dahil maya't maya ay may inihahagis dito na nagiging dahilan ng patuloy na paglaki at pagningas ng apoy!

Kasama ng kongresista sa dagat ng apoy ang maraming kaluluwang katulad niya na walang mukha, walang pagkakakilanlan. Sa lugar na ito pantay-pantay ang lahat, walang mahirap walang mayaman, walang alipin at hindi kikilalanin kung ikaw man ay 'matulunging' congressman.

Sabay sa pagiging blangko ng mukha ng kongresista ay ang pagbabagong anyo ng katauhan ng lalaking kanyang kausap. Ang magandang mukha ng lalaki ay naging nakakatakot. Malalim ang nakalisik at mapupulang mga mata, naging buto't balat ang kanina lang na perpektong katawan, may kulot ang mahabang sungay, matutulis ang mahahabang kuko gayundin ang buntot nito, maputla ang balat, mahaba ang tainga katulad ng kanyang dilang maaring maihambing sa dila ng ahas, naging makaliskis ang kutis nito at mayroong halakhak na ubod ng lakas at masakit sa pandinig.

Kung pagmamasdan mo ang lalaki para lang itong obra-maestrang imahinasyong iginuhit ng isang mahusay na artist.

Ang Hired Killer

"Sino ka?!? Paano kang nakapasok dito?" Napabalikwas mula sa pagkakatulog sa kanyang kama ang nagtatakang si Congressman Revillame sa lalaking nasa loob ng kanyang kwarto, nakatutok sa kanya ang hawak na baril - isang kalibre .45.

Nakaposisyon ang mama sa madilim na bahagi ng kwarto, malapit sa bintanang nakatindig sa gawing gilid ng malaking kurtina na kung hindi pumasok ang bahagyang liwanag galing sa labas ay hindi ito maaaninag ni Congressman.

"Marami akong pera! Kung sino man ang nag-utos sa'yo na ipapatay ako'y wala na kong pakialam pero kung magkano man ang ibinayad niya sa'yo handa akong magbayad ng doble o triple 'wag mo lang akong patayin!" Tila pautos na susog ng Congressman sa hired killer. Ngunit paano niyang nalaman na bayarin ang taong nasa kanyang harapan gayong ngayon niya lang ito nakaharap?

Paanong hindi niya malalaman na hired killer ang nasa kanyang harap ngayon e ilang beses na ba siyang nakipagtransaksyon sa mga tulad nito? Ilan na nga ba ang kanyang ipinapatay? Ilang pamilya na nga kaya ang binawian niya ng haligi ng tahanan? Ilang pangarap na nga kaya ang kanyang sapilitang ninakaw?

At ang huli nga ay isang whistleblower sa kinasasangkutan niyang scam.

Si Congressman Revillame kung ilalarawan ay isang tipikal na pulitiko. Sa simula'y mabuti ang hangarin, punong-puno ng pangarap para sa bayan, pagbabago ang adhikain, kaunlaran sa ekonomiya, trabaho para sa nakararami, edukasyon para sa lahat, matinong tahanan para sa nagdarahop at gawing kasaysayan na lang ang kahirapan. Isa rin siyang aktibong artista na sa tuwing kapaskuhan ay humahakot ng pera ang kanyang pelikulang may temang kabayanihan - ililigtas niya ang isang bayan sa tulong ng kanyang angking galing, katapangan at anting-anting.

"Magkanong kailangan mo? Kalahating milyon? Isang milyon? Dalawang milyon? Mayroon ako niyan 'wag mo lang akong patayin! May pamilya ako, may mga nagmamahal sa akin, kailangan nila ako!"  Parang sirang plaka ang Congressman, paulit-ulit niyang sinasabi ang kanyang yaman sa hired killer na hindi naman malaman kung siya'y naririnig o hindi. Kumbinsido siya sa kanyang sarili na maaakit niya ng kanyang pera ang taong gustong pumatay sa kanya at tuluyan na siyang iiwan nito. Nasa isip niya: Sino ba naman ang tatanggi sa dalawang milyon? Hindi niya ito kikitain sa buong buhay niya kahit ilang ulo pa ang kanyang itumba, kahit ilang punglo pa ang kanyang maiputok, kahit hanggang sa pagtanda niya.

Mukhang mabait ang Congressman. Gwapo. May lingguhang programa sa telebisyon at may sariling produksyon ng pelikula. Galing sa mayamang angkan ng mga Revillame sa siyudad ng Dumaguete dahil ang kanyang ama ay dati ring sikat na artista at pulitiko. Kaya nakapagtatakang sa dami ng kanyang pera, sa taas ng posisyon niya sa gobyerno at sa ganda ng kanyang trabaho, ilang beses na siyang nasangkot sa iba't ibang krimen at katiwalian. Sa dumi ng pulitika, ang sinumang yumapak dito'y tiyak na marurungisan ngunit sa kaso ni Congressman Revillame hindi lang siya basta naputikan kundi tuluyan niya pang inilublob ang sarili sa putikan mula talampakan hanggang ulo at isinama niya pa sa putikang ito ang halos lahat ng kanyang angkan - na pawang mga pulitiko na rin.

Nakalalasing nga siguro sa itaas, nakalulula nga siguro ang tagumpay, nakakabaliw nga siguro ang kapangyarihan kundi ba naman, ang dating kanyang matinong hangarin para sa bayan ay tuluyan nang nagapi ng kanyang pagkagahaman at katulad ng lahat ng sumabak at nakipagsapalaran sa larangan ng pulitika lahat sila'y nilamon ng buo ng nakasusukang sistema.

Patungo sa kanyang malaking vault ang conressman. Binuksan muna ang switch ng ilaw.  Inikot ang combination. Tumambad sa mata ng hired killer ang napakaraming bungkos ng pera halos hindi ito magkasya sa loob ng vault at halatang isiniksik lang ang ilang mga bugkos para maisara ang pinto. Bumilang ng pera, mabilis na ibinukod ang dalawampung bungkos ng tig-isandaang libong piso. Dalawang milyon! Ngunit tila hindi man lang naantig ang hired killer, tila walang reaksyon sa nakitang napakaraming pera.

Sa dami ng perang iniaalok sa hired killer iisipin mong kukunin na niya ito. Malaking tulong na ito sa kanyang pamilya. Makakapagbago na siya at tuluyan nang makakaalis sa kanyang maruming trabaho. Ngunit mas nanaig sa kanya ang kagustuhang mapatay ang congressman. Sa di matapos-matapos na krimeng kinasasangkutan ng congressman ituturing niyang hustisya at katarungan para sa bayan ang kamatayan nito. At ang dalawang milyong nasa kanyang harapan ngayon ay bahagi ng bilyon-bilyong pisong ninakaw sa mamamayang pilipinong karamihan ay nagdidildil ng asin at nagpapaalipin sa mga katulad ni congressman na mapaniil. Ang dalawang milyong pisong ito ay maliit na porsyento lamang sa nakulimbat na salapi ni congressman kasabwat ang ilan pang mambabatas at ang napakapopular na si Mrs. Napoleon.

Nasa isip ng hired killer kung kukunin at tatanggapin niya ang dalawang milyong pisong ito naging bahagi na rin siya ng pandarambong at pagtataksil sa bayan. Ganito nga ang kanyang trabaho pero ang kanya namang pinapatay ay mga taong nagpapahirap sa nga taong katulad niyang walang kakayanang lumaban sa mga matataas at mga gahamang kapitalista at ganid na makapangyarihan. At ang katulad ni Congressman Revillame ay dapat nang tapusin ang kabuktutan.

Hindi maikakaila sa likod ng napakaamong mukha ng congressman, sa kinis at puti ng kanyang kutis, sa tamis at ganda ng mga ngiti nito nagkukubli ang isang pusakal na ang binibiktima ay ang nagdarahop na taumbayan. Kung hindi niya gagawin ang dapat niyang gawin ay baka mawalan na siya nang pagkakataon na maisakatuparan ito.

"Ito na ang dalawang milyon, sa iyo na lahat ito!" Alok ng Congressman sa hired killer habang itinutulak sa lamesitang palayo sa kanya ang perang makapagsasalba ng kanyang buhay. Napatingin ang congressman sa hired killer.

"I-iikaw?" lumaki ang matang nagtatanong.

"Oo ako nga." sagot ng hired killer, sa wakas nagsalita na ito.

"Papaanong..?!? Hindi maari ito binayaran kita para pumatay pero hindi ko iniutos sa'yong ako ang patayin mo!"

"Tingnan mo ang larawang ito!" inihagis ng hired killer ang isang envelope na may nakapaloob na larawan.

Binuksan ng congressman ang envelope at tiningnan ang larawang nasa loob. Larawan niya nga ang nasa loob! Dagli niyang kinuha ang iba pang mga envelope na nasa drawer ng kanyang sidetable. Nandoon nga ang litrato ng kanyang nais na ipatumba, ang larawan ni Mrs. Napoleon!

Dalawang linggo na ang nakalilipas, sa isang bakanteng lote sa bayan ng Imus kausap niya ang lalakeng ito sa loob ng kanyang magarang sasakyang Brentley kasama ng limampung libong piso at isang kalibre .45 na baril ay iniabot niya ang isang envelope na naglalaman ng larawan ng kanyang nais ipapatay. Ngunit sa halip na files ni Mrs. Napoleon ang kanyang naibigay, ang kanyang larawan ang kanyang naiabot sa hired killer. Larawan na gagamitin sana sa promo at stills ng bago niyang pelikula sa Filmfest.

Samakatuwid, siya mismo ang umupa ng taong papatay sa kanya! At sa napakaliit na halagang limampung libong piso! Halagang halos katumbas lang ng kanyang ibabayad sa isang gabing pananatili sa hotel na kanyang pabortong tuluyan sa tuwing mayroon siyang inuupahang bayaring modelo at artista.

"Hindi maari ito! Nagkamali lang ako, hindi maaring ako mismo ang magpapatay sa aking sarili. Hindi ba't limampung libong piso ang ibinigay ko sa'yo? Tanggapin mo na ang iniaalok kong dalawang milyon at pareho tayong lalabas sa kwartong ito nang masaya." wala pa rin sa tono ng kongresista ang pakiusap dahil tiwala siyang tatanggapin ng kanyang kausap ang pera.

"Ilang doble ng limampung libo 'yan, hindi mo na 'yan kikitain sa buong buhay mo" dagdag pa nito.

"Baka nakakalimutan mo Congressman kaya mo ako kinuha sa trabahong ito dahil ako ang taong hindi tumatalikod sa isang usapan. At alam mong ikakasira ko ang hindi ko pagtupad sa isang napagkasunduang trabaho. Hindi ako katulad mo Congressman na walang dignidad, walang bayag at walang paninindigan!"

Kung tutuusin maaari na niyang kunin ang napakalaking perang nasa kanyang harapan ngunit mas nanaig sa kanya ang pagpatay sa kongresistang nagpapahirap sa bayan, ang isa sa mga dahilan kung bakit dumadami ang kriminal. Para sa kanya hindi lang ito basta trabaho ito ay pagtatanggol, ito ay pagkamit ng hustisya, ito ay katarungan para sa mga posible pang maging biktima ng kanyang kabuktutan at pagmamalabis.

Katulad ng napagkasunduan, ubusin ang lahat ng bala sa bibiktimahin.

At walong magkakasunod na putok ang umalingawngaw sa gitna ng gabi.

Natagpuang bangkay ang isang kongresista, nakasubsob sa nagkalat na perang may bahid ng dugo at katiwalian.

Hindi nasalba ang buhay ng congressman nang pangsuhol na pera at ng kanya umanong taglay na anting-anting.