Message Sent 5/5: Closure

Dear Christy,

It was out of the blue when I first sent you a message and out of curiosity, you replied. And it was the start of something that I never expected to have, indescribable feeling, incomparable happiness, a friendship within a friendship.

It was out of confusion when I seek your friendship and out of kindness you didn't turned me down.

I admired your being you that I won't attempt to do things that'll make your day ruined throughout the day. I don’t want to lose your trust and let that friendship turn into mess.

When you leave, I just told you: "You are now living your dreams", but you know what? You're not the only one living your dreams...I am too. :)

Then, you are just a picture that I keep on staring whenever I have the chance but on six occasions, you have given me an opportunity to meet the person that I've been dreaming of to meet for the longest time. 'Yun na yata ang pinakamasasarap na dinner ko. :)

Then, a fear of rejection forbids me to say a simple greeting of "Hi!" to you but you replied on every message that I sent whenever you have the time.

Then, I only see your wondrous smile on my monitor but I have seen and experienced that wonderful grin up close and personal.

You never failed to make me smile on every message you sent and I hope I also made you smile too in my own little ways.

You let go of the boredom that lives upon me and I wish I've done that to you in my own little deeds.

It's a different feeling of happiness whenever you talk to me, whenever I am with you, whenever I heard you comforting me; I hope you have felt what I'm feeling.

And it's ironic that It's me who laugh the most whenever I heard you laughing on every corny joke that I delivered.

I know sooner or later, the time will come that you can hardly send a Hi! to me but that will not prevent me to stop from praying your safety. It will be selfish of me that I only think of my own happiness than thinking of your plans and dreams to come true.

I know, that time won't easily allow us to meet again but that doesn't stop us to pursue and treasured this friendship.

I know that this moment will come but I never prepared for it. 

I know that all of this has to end but I want you to know that I never regret the day the first time I said "Hi" to you. How can I even regret the day that started it all?

You are more than meets the eye and I'm surely will miss you 'coz you are worth missing than anyone else but instead of spending worthless sour-graping, I will wish that all the best be upon you to be able to performed your work at your greatest.

Thanks for being around. Thanks for the memories. Thanks for everything. :(
I know that goodbye is farewell but it does not mean forever, I'm still hoping that someday, somewhere, somehow our paths will cross again. 
It hurts but I have to accept it.

Gusto kong malaman mo na: "Isa kang panaginip na naging totoo na bumalik muli sa pagiging panaginip."

Good luck & have a safe journey.

-Geoff

Message Sent 4/5: Fear

Dear Geoff,

Your last letter was so emotional that you got me teary eyed. Thanks a lot.

I don't fear the day that one day I might run of out of words to tell things about you but what I fear most is, one day I might not see your name in my FB list of friends and your greetings in my mailbox 'coz I don't wanna miss your sweet thoughts, encouraging advise and reminders.

I said it all & I think I don't have anything to say anymore.
I just want you to keep your calm and patience, be happy in everything that you will do. I won't be there with you but I am always willing to.

Words are not enough to say how much I appreciate your kindness.

Yes, I am longing but I am not searching 'coz I win you & I have you. Your presence is enough to make me feel invincible throughout the day.

You, who have taught me how to stay positive in every aspects of of life.

You, who didn't me turned down.

You, who always willing to understand even in the most difficult & unimaginable situation.

I am lucky enough to have you.

As long as you're there, I don't want to waste the time you are spending with me.

I will stop everything just to read your message.

I will respond as swiftly as I can.

I will cheer you up whenever you feel low.

I won't say a word that make you feel disappointed.

I don't make promises but I don't wanna lose you & I will do everything to make you stay with me, as long as you want, as long as the destiny permits, even when we're miles apart.


- Christy

Message Sent 3/5: Reason

Dear Christy,

Hi!

Hindi ko na itatanong kung okay ka dahil alam ko naman na lagi kang okay at dahil isa ito sa sobrang daming magandang ugaling taglay mo na aking hinahangaan; ang maging positive sa halos lahat ng bagay, ang makasilip ng liwanag sa kabila ng pagiging madilim ng nasa paligid, ang makita ang kagandahan ng isang bagay sa kabila ng pagiging hindi maganda nito.

Sobrang saya nang pakiramdam na nagri-response sa iyo palagi 'yung taong gustong- gusto mong makausap (psst, oo ikaw 'yun) na sa sobrang gusto mo siyang laging makausap ay ingat na ingat kang magbitaw ng salitang makakapagpababago ng mood niya o anumang negative na magre-result sa hindi niya na muling pag-reply sa iyo parang lyrics sa kanta na "Afraid for love to fade"...I would rather say an awkward words than lose you. Kaya if you ever feel than I am offending you in some way that I didn't notice sabihin mo naman, sabihin mo rin kung ano 'yung mga hindi okay sa'yo kasi wala akong kakayahang basahin ang isip mo dahil ayaw kong mamiss ang mga "good morning" mo tuwing umaga at ang mga replies mo sa email or FB.

I am happy for you and I just don't know kung paano mo naappreciate or should I say napagtitiyagaan yung mga kakulitan at kalokohan ko. Ilang beses na ba akong nag-thank you sa'yo? Sige sabihin ko ulit: Salamat talaga :). Ang inaalala ko lang parang nasanay na ko na lagi kang nandiyan, paano kung bukas o sa isang araw hindi mo na makuhang makapag-reply? Iniisip ko pa nga lang yung dumarating na mga araw na tuluyan ka nang mawawala nalulungkot na ko (totoo 'yun). Wala naman akong kapasidad na pigilan 'yung dapat na mangyari, the only thing I can do is to accept. As you leave, maiiwan mo sa akin yung positivity mo siguro kung nabigyan lang ako ng opportunity to know you personally mas marami ka pang mapapamana sa akin.

Sabi nga 'di ba, "everything happens for a reason"; may malalim na dahilan kung bakit kailangan mong makahanap ng bagong career, may magandang dahilan kung bakit kailangan mong mag-abroad, may reason kung bakit tayo nagkakausap ngayon at gusto kong ipilit at isingit; may reason kung bakit nakilala mo ang isang tulad ko. 
Hindi man natin maintindihan at malaman sa ngayon kung ano ang mga reasons behind our questions someday, somehow we'll realize it. Hindi man natin alam kung bakit may mga nakahambalang minsan sa ating dinaraanan 'pag nalampasan natin ito dun pa lang natin malalaman ang kahalagahan nito.

Alam mo kung ano pa yung maaalala ko sa'yo? Siyempre yung magandang smile mo. :). Kung 

ide-describe ko 'yung smile mo...para itong sinag ng araw na perpektong inukitan ng pagkaganda-gandang ngiti na bawat makakakita nito ay magkakaroon ng masaya at magandang araw sa buong maghapon. Kaya sa tuwing tinitingnan ko yung mga pictures mo sa FB pakiramdam ko para akong Ice cream na Rocky Road na binilad sa sinag mo na unti-unting nalulusaw, natutunaw at nagkakalat. Bakit Rocky Road? 'Yun kasi ang kulay ng skin ko, haha. Since then, hindi na talaga ako tumitingin sa mga pictures mo kinu-consider kong pahirap 'yun para sa akin (totoo ulit yun).

Dati inaabangan at sobrang nag-ienjoy ako tuwing weekend; ang mag-movie marathon at manood ng 2-3 dvd's on two separate days at ang mga activities ko sa free time ko na 'yun... pero ngayon nabawasan na. Hindi na effective ang anumang ganda ng Hollywood Movies sa ganda ng ating mga conversations (ngiti ka naman). Ang pagkasabik ko sa weekend ay gradually napalitan ng pagkasabik kong makausap ka on weekdays; it's an ironic na kung ano 'yung tagal ng pagkainip ko on weekends ay ganundin naman kabilis ang pag-uusap natin sa phone (wala pa yatang 5 mins 'yun). Pero siyempre dapat maintindihan ko 'yun, ako na nga lang ang nakikilimos ng oras ako pa ang demanding. Haha.

Naalala ko yung reply mo na "not now, not on this lifetime" sa isang email mo, alam mo para akong baliw nang nabasa ko yun bigla akong tumawa kahit mag-isa lang ako, naramdaman ko yung kulit mo kahit malayo ka. Haha. 'Yung kakulitan kaya nating dalawa ay mailabas natin kung sakaling matuloy 'yung dinner or lunch natin? May mapagkwentuhan pa kaya tayo sa dami na ng topic na napag-usapan natin? O baka naman mag-tinginan at maubos lang ang oras natin sa kakalamon. Sauce, asa pa din ako!

Saka 'yung message mo na "I always love talking with you", first time ko 'yun marinig and I want you to know that it is indeed music to my ears! Salamat sa appreciation kahit papaano pala may nag-aacknowledged ng kadaldalan ko. Ako, I love everything about you! I am not trying to compete but I love your smile, your simplicity, your personality, the way you wear your clothes, the way you treat me, your character...basta, I love the way you are.

Again, stay happy. Keep your smiles intact 'coz they will never know what are the reasons behind your smile and it is our greatest weapon to hide our fears and loneliness.

-Geoff

Message Sent 2/5: Thanks

Dear Geoff,

Thank you for letting into my life.

Thank you for your lending ears who is more than willing to listen to every words that I say.

Thank you for the time you spent with me during the estranged moments.

I may have failed on some but I gained you, I gained you as my friend. An awkward situation brought us into this, whichever way I don't even care 'coz I care more for our friendship to lasts longer. 
It's a big question for me that we are hiding our friendship.

Are we that on a forbidden friendship or malicious thoughts are winning against us?

Are we that bad to conceal our friendship or are we just protecting each other?

Actually, I don't even know, all I know is I am very grateful that I have you here with me.

I'd like to break the wall that is dividing us but I don't have that enough strength to do it, all I can do is to stare at you on the other side of this damned wall.

I'd like to unchained myself and let go of my willingness to be with you but it is not the way it should be.

You know, I'd always like to share my time with you and turn every second into special moments but we both know it won't happen. Not now, not on this lifetime.

Ah, I should be contented with what the Heaven's blessings gave us. I should feel glee with what I have. And I will just accept and do it.

Much has been said and I don't have to burn bridges that is already collapsing, all I want right now is to find peace in our innermost hearts.

Much has been said and I don't want to rub a salt on an aching wound, all I want right now is to reach out hands of reconciliation.

Much has been said and I don't want to add any insult to the injury that is getting worse, all I want right now is for us to have sweet memories and unending happiness.

Is it beyond forgiveness that our heart has been longing or the trust that have lost and missing?

I have done my part and I offer kindness to complete the missing piece of a puzzle but destiny won't allow me to do so.

We just let it be. 

We will just embrace with what tomorrow would bring and the only thing we can do is to stare blankly. Clueless, speechless, strength-less.

I never thought that you are so kind that you are treating me nice with all your heart and I really appreciate it.

I am amazed that you are a good person and how I wish I should have known you earlier.

Yes, I am stunned by your sweet thoughts but the more stunning is your great personality and positive outlook towards every single thing.

For now, I will just enjoy the time that you are sharing with me, I will just smile for every words that you will say, laugh for every joke you deliver and I will just savor the opportunity of being with you.

Take care, always.

-Christy

Message Sent 1/5: prequel

May kwento sa likod ng isang kwento, kung may ending dapat may simula, hindi ba't mas okay kung may prequel at closure ang relasyong walang label nina Christy at Geoff?
Nag-umpisa ang kanilang istorya sa simpleng "Hi!" na nauwi sa matatamis na tawagan sa telepono at komunikasyon sa text messages at palitan ng mga mensahe sa email. 
Saan kaya hahantong ang "walang label" na relasyon ng dalawa?



Halika basahin natin ang palitan ng kanilang mga sulat sa isa't isa, halika subaybayin natin ang serye ng kanilang relasyong... "Walang label".

----------------------------------------------------------------------------------------

Dear Christy,

Masaya ako nang nakilala kita pero higit pa sa saya ang aking naramdaman nang makausap ka at makilala ang pilas ng iyong pagkatao. Alam kong marami pa akong hindi alam tungkol sa iyo ngunit sapat na para sa akin na nabahagi mo ang ilan mong saloobin sa kabila ng aking pagiging estranghero. Ang pagkakataong ibinigay mo ay walang katumbas na anumang paliwanag.

Suntok sa buwan ang unang mensahe ko sa iyo, hindi ko batid kung makakatanggap ito ng sagot o babalewalain mo lang tulad ng sa isang basura. Ngunit hindi mo binigo ang aking simpleng pagbati at sa napakaiksing panahon, ito ang nagbukas sa isang malawak at interesanteng pag-uusap.

Hindi ko man marinig ang iyong tinig, narinig at naunawaan ko naman ng buo ang gusto mong sabihin.

Hindi man kita personal na makita, nakita ko naman kung ano ka at sino ka sa likod ng napakaganda mong ngiti. 

Hindi man kita mahawakan, napanghawakan at naintindihan ko naman ang iyong mga salita at ilang paninidigan.

Hindi ko alam kung ano ang mali sa iyo at hindi nila nagawang ikaw ay higit pang kilalanin. Hindi ko alam kung bakit sa kabila ng iyong pagiging mabini ay negatibo ang nakikita nila sa iyo. Sila ang may problema at hindi ikaw at hindi mo kinakailangang mapagbigyan sila sa gusto nilang isipin. Nakakatuwa na hindi ka nagpaapekto sa kanila sa kabila nang lahat ng ito; dahil higit mong kilala ang iyong sarili kaysa sa kanila, ang iyong kakayanan laban sa mapanuri nilang mata, ang iyong kapasidad laban sa kanilang napakababaw na pananaw, ang iyong galing laban sa kanilang pasaring.

Alam kong panandaliang kang nagtaka nang ako'y nag-alok ng isang bukas na komunikasyon at isa sa mga dahilan dito ay ang pagnanais kong makilala ka ayon sa sarili kong pag-analisa at hindi dahil sa dikta ng kanilang mapanghusgang mata at matabil na dila. Hindi ako komportable na makarinig ng isang negatibong puna maging sa iba at lalo't sa iyo na itinuring kong espesyal na kaibigan kahit hindi naman ganun kalalim ang ating samahan; hindi nga ako nagkamali, tama nga ako dahil sa ipinakita mong kababaang loob at positibong pananaw sa buhay sila ang nagmukhang kaawa-awa.

Kung bakit ang tao ay mapanghusga at mapaghinala ay hindi ko kayang ipaliwanag ang dahilan.

Ayoko rin namang palawigin pa ang ganitong paksa at usapin dahil kung gagawin natin ito parang wala na ring tayong ipinagkaiba sa kanila tama nang nalaman mo ang ilang mahalagang impormasyon at nagsilbi itong babala upang may pag-ingat ang iyong bawat pagkilos.

Sa positibong punto, nais ko rin silang bigyan ng pasasalamat dahil isa sila sa mga dahilan upang itulak ako na malaman ang higit ng lahat sa iyo, upang malaman ang misteryo sa likod ng iyong ngiti, upang magkaroon ng kaibigang walang pretensyon at walang alinlangan. Salamat dahil sa kabila ng iyong pagiging abala ay nagagawa mong sagutin ang aking tanong at nagagawa mong pagpasensyahan lahat ng aking kakulitan. Salamat dahil nakilala ko ang isang tulad mo. :)

Isang malaking sayang na hindi ko ito ginawa noong abot-kamay ko pa lang ang iyong presensiya hindi tulad ngayon na malapit ka nang mawala at tanging ang virtual na mundo na lang ang mag-uugnay sa akin patungo sa iyo pero alam ko rin baka patungo na rin ito sa kawalan (huwag naman sana o huwag muna ngayon). Ayokong guluhin ang daigdig mo, ayokong dumagdag pa sa ilan mong alalahanin, ayokong makisiksik pa sa marami mong iniisip. Ang bagong landasin na iyong tatahakin ay alam kong hindi madali ngunit katulad ng sinabi ko sa'yo noon paano natin malalaman kung higit na maganda sa iba kung hindi natin susubukan?

Muli, sana maging aral sa iyo ang anumang iyong naranasan at gawin mo itong gabay sa bago mong paglalakbay. Hindi porke nakangiti sa atin kaibigan na natin, hindi porke tumatawa na kasama mo pwede mo nang pagkatiwalaan at hindi porke mabait kung kaharap mo, mabait pa rin siya pag talikod mo. Hindi madali ang humanap ng tunay na kaibigan at alam ko sa taglay mong magandang ngiti marami ang magpapanggap na sila'y tunay na kaibigan sana alam mo rin kung paano sila uriin.

Ayokong ituring mong ako'y iba sa kanila dahil baka hindi ko mapunan ang expectations mo sa akin. Tulad din ako ng marami; mapagbalat-kayo kung kinakailangan, nakangiti kahit nahihirapan, malakas ang tawa kahit galing sa pag-iyak basta...kung ano ako ngayon, 'yun ako. Mahirap gumalaw ayon sa expectations ng ibang tao at mahirap magpa-asa kung nagkukunwari lang pala at ayaw kong mabigo ka kung sakaling makita mo ang negatibo sa akin.

Isang malaking panghihinayang ang posibilidad na baka hindi na tayong magkitang muli dahil sa nalalapit mong pag-alis ganunpaman, natumbasan na rin naman ito ng kasiyahan nang minsang pumayag kang pakinggan ang aking tinig kahit alam nating wala namang saysay at importansya ang ilang aking pinagsasabi at doon ko nalaman na may kakulitan ka rin pala. :)

Sana matagpuan mo na ang hinahanap mong peace of mind sa bago mong tahanan. Nandito ako at bukas-palad akong mag-aalok ng tulong kung anuman ang iyong saloobin o kailangan (basta kaya ko rin lang).

Kung isang araw ay bigla na lang maputol ang ating komunikasyon dahil sa pagiging abala mo o dahil sa iba pang kadahilanan hindi ako magsasawa na magpasalamat dahil nakilala ko ang isang gaya mo (paulit-ulit). Pero hindi ako nawawalan ng pag-asa na isang araw ay makasama at makausap ka hindi sa virtual na mundo ng Social Network kundi kaharap ka at kasama ang pinagsasaluhan nating masasarap na pagkaing nasa hapag kainan.

 Good luck.

-Geoff

Walang Label

Krrriiing....krriiing...

"Thank you for calling Gallego Mining Company. Good afternoon this is Christy how may I help you?"

"He...hello."

"O Geoff, Ano at para kang bubuyog diyan bulong ka ng bulong? Kachat na kita sa Skype ah hindi ka pa nakontento at tumawag ka pa talaga ha."

"Ang tagal mo kasi sumagot sa chat eh saka ang hirap magtype sa keyboard ko, mas okay dito sa telepono dinig ko 'yung lambing ng boses mo."

"Sus, ang arte. Nag-xerox po kasi ako kaya hindi po ako nakasagot agad sa huling message mo po."

"Ang dami mo namang 'po' parang pinapamukha mo naman sa'kin na masyadong malaki ang agwat ng edad natin para 5 years lang naman ang tanda ko sa'yo. Kumusta ka na?"

"Kumusta? Tinanong mo na 'yan kanina sa chat ah at sinagot ko na rin 'yan."

"Basta...sagutin mo lang, sige na. Kumusta ka nga?"

"Sige na nga. Okay naman ako. Kung makakumusta ka naman parang hindi tayo araw-araw nag-uusap."

"Mabuti naman at okay ka. Gusto ko kasing naririnig na okay ka dahil 'pag naririnig ko 'yun galing sa'yo mas lalong nagiging okay ang pakiramdam ko. Alam mo, namimiss na kita..."

"Natatakot ako 'pag sinasabi mong 'namimiss mo ako' kasi sabi mo dati 'yung tagalog ng 'I missed you' ay nagkamali ako sa'yo."

"Haha. Joke lang 'yun saka dati pa 'yun. Ibang 'miss' ang ibig kong sabihin...'yung totoong miss!"

"Sure ka diyan ha? Namiss mo agad ako? Di ba nagdinner lang tayo kagabi? 'Wag ka ngang masyadong thoughtful and caring baka hanap-hanapin ko 'yan."

"Kahit araw-arawin mo pa ang paghahanap sa pagiging thoughtful and caring ko hindi ito magbabago para sa'yo. Miss talaga kita, 'coz you are the only person worth missing than anybody else. Saka bakit mo naman hahanapin kung hindi naman nawawala?"

"Ayos ah! Boy pick-up, ikaw ba 'yan? Hahaha!"

"Nakakainis naman 'to. Hindi pick-up line 'yun no, totoo talaga 'yun.

Hindi ko pala naikwento sa'yo nung last week Wednesday na absent ka. Sa kagustuhan kong mabawasan ang pagkamiss ko sa'yo binasa ko 'yung mga conversation natin dati sa Skype..."

"O anong nangyari?"

"Ayun, imbes na mabawasan 'yung pagkamiss ko sa'yo lalo kang kitang namiss.."

"Alam mo para kong Lotto?"

"Lotto?!? Bakit, ano koneksyon ng lotto?"

"Kasi lagi kang nambobola! Hahaha!"

"Ah ganun...Alam mo 'pag kausap kita feeling ko mayaman ako."

"Bakit naman?"

"Kasi mahirap 'pag wala ka...Hello, hello! Nandiyan ka pa ba?"

"Oo, nandito pa ko Boy Banat. May dumaan lang anghel sandali. Hihi"

"Uy, thanks pala sa kahapon ha? Salamat sa oras, salamat sa masarap na dinner, salamat sa pasensya, salamat sa text, salamat sa trust, basta salamat sa lahat-lahat. It was my best dinner ever. Paano na lang talaga ako kung wala ka? Akalain mo 'yun...three days tayong walang communication tapos bigla kitang napapayag na magdinner kagabi. Wow, ang saya ko lang, Sobrang saya. Kaya 'pag may nagtanong sinong napapasaya mo everyday pwede mong sabihin 'yung pangalan ko..."

"Ayos ah, parang commercial lang ng Coke, hehe. Seriously, 'wag mo naman sabihing ikaw lang ang masaya kasi hindi naman ako papayag na makasama ka for a dinner o kahit simpleng snack lang  kung hindi ako masaya sa'yo. Masaya ako sa'yo at buo ang tiwala ko sa'yo, basta may time lang willing ako to spend an hour or two just for you."

"Ang sarap naman pakinggan niyan...basta ako nag-i-enjoy ako sa company mo. I respect your kindness that I won’t let myself to say things that’ll make your day set in a bad mood. I don’t want to misinterpret that kindness into something else. I don't even know what's in you that I keep on enjoying, I don't even know what's in me that you keep me in your life but all I know is that you are so special to me, so special that it's been a habit of me to send you a good morning greetings every single day, so special that I am more than willing to share my time with you anytime of the day."

"Oo nga eh, dami mo ngang message sa inbox ko. Thanks din. Uy, pasensya ka na pala hindi ako nakakasagot sa mga email mo nakiki-wifi lang kasi ako sa kapitbahay, nawawala-wala yung connection ko."

"Ganda ng status mo sa FB nung isang araw ah 'yung; 'The tongue has no bones, but it is strong enough to break a heart. So be careful with your words'."

"Ah yun ba? Sus, sa'yo galing yun eh kinopya ko lang dun sa isa mga email mo. Para lang 'yun sa mga taong mahilig magkalat ng kung ano-ano. Nagandahan lang ako kaya nirepost ko. Uy, sige na magpa-five na pala. Uwian na. Nagtext na si Gerry. Baka tumatawag na rin si Ma'm Stephanie diyan nakikita ko siya from here duma-dial sa phone, magalit pa 'yung wife mo pag masyadong matagal busy 'yang direct line mo, hala ka."

"Ha? O sige na, oo nga five o'clock na. Ingat ka pauwi. Bukas na lang. Salamat ulit. Bye for now."

"Sige ikaw din, ingat. O 'wag kang magtext mamayang gabi magkasama kami ni Gerry, FYI."

"Oo na, alam ko naman eh. At kailan naman ako nagtext sa'yo ng wala kang pahintulot  aber?"

"Hehe, sinisigurado ko lang. O bye na."

"Bye. I miss you."

"Sige na, bye."

"Sabi ko...I miss you!"

 "Ha? Same here. Bye."

"Okay. Bye." 

"Ingat ka". 

"Ikaw din". "

"Okay."