Love, Sex & Lies

Ang pag-ibig ay hindi basta sex lang at ang sex ay hindi pwedeng ikonsiderang isang Pag-ibig.

Maari tayong mabuhay ng walang sex ngunit hindi tayo mabubuhay ng walang pag-ibig.

Kung sex lang ang siyang sukatan sa isang pagsasama mas malamang na hindi ito magtagal 'di tulad ng sa pag-ibig; kung ito ang naghahari sa ating mga puso mananatili ito nang tila walang katapusan o hanggang sa huling hibla o singhap ng ating mga hininga.

Masarap ang sex. Kung sino man ang nagsabing hindi ito masarap ay malamang hindi pa natikman ang kakaibang sensasyon at kiliting ibinibigay nito sa isang indibidwal.

Masarap ang umibig. Kung sino man ang nagsabing hindi ito masarap ay malamang hindi pa naranasan ang kakaibang kilig at kaligayahang hatid nito sa bawat taong umiibig.

Pero wala nang sasarap pa kung ang sex at pagmamahal na kailangan mo ay nasa iisang katauhan lang at mas sasarap pa ito kung pareho kayong may gana para dito sa tuwing ito'y inyong ginagawa nang walang pilitan o walang pakiusapan.

Marami ang gumagamit ng pag-ibig para makapag-take advantage at makuha ang sex na inaasam. Pero kahit kailan hindi dapat gawing batayan ang sex para sa isang wagas na pagmamahalang matatawag. Isang malaking kaululan na para mapatunayan ang isang pagmamahal ay sa pamamagitan ng sex lang dahil maraming bagay ang makapagpapatunay sa tunay na pagmamahal.

Maaari kang makipagsex ng walang pagmamahal pero maaari ka ding magmahal ng walang sex. Minsan sila'y magkadugtong at magkaugnay pero hindi kailangang sila'y iisa. Ang sex at ang pag-ibig ay kayang linlangin ng isang dalubhasa sa kasinungalingan.

At sa mundong puno ng kasinungalingan ay gagawin ng tao ang lahat para lang makuha ang kanyang inaasam. Uulitin ko, ang pag-ibig ay hindi sex at ang sex ay hindi pag-ibig. Paano kung ang iyong mahal sa buhay ay wala ng kakayahang makipagsex, iiwan mo ba siya dahil sa pangangailangang seksuwal?

Paano kung pagod sa trabaho o walang ganang makipagsex o sa simpleng dahilang ayaw niya, dahilan na ba ito para ikaw ay mangalunya?

Ngunit kung mas nananaig ang pagmamahal at pag-ibig kaysa sa pangangailangang seksuwal mas malawak mong mauunawaan na ang pagsasama at pag-aasawa ay higit sa sex lang.

Ang pagkahumaling sa sex na halos dito na nakasentro ang iyong mundo ay kulang sa pagmamahal. Hindi ka makokontento sa kung sino man ang karelasyon mo ngayon kung ang hanap mo lang ay ang sarap ng sex at hindi ang sarap na hatid ng isang pag-ibig. May mga taong magaling magbalat-kayo na maari mong mapagkamalang may pagmamahal ang kanyang paglalambing at panunuyo ngunit pagkatapos na makuha ang iyong kapurian hiwalayan ang kahihinatnan nito. Ngunit sadyang ang kasinungalingan ay hindi kaagad nasusuri at mauuri na kahit ang pinakamatalino o pinakamautak na nilalang ay kayang igupo o linlangin ng huwad na pag-ibig. At kapag ikaw ay tuluyang nalunod sa kasinungalingan baka ito na rin ang simula nang pagkasira ng iyong buhay at kinabukasan. At ito ang isa sa kahinaan ng kabataan sa ngayon; ang kasinungalingan ay napagkakamalang pag-ibig na patungo sa masarap na pagniig at hindi alintana ang susunod na dulot na panganib.

Magugulat ka pa ba kung ang mga kabataan ngayon ay matuturing na bihasa na sa sex? Na sa edad na katorse ay alam na nila ito at walang pakialam at walang pakundangang ginagawa ito ng walang kaukulang pag-iingat. Nagbago na nga ang mundo dahil ang mga ganitong gawain noon ay isang sagrado at hindi pa bulgar ngunit sa modernong panahon ay sumasabay na rin ang kabataan sa pagiging moderno; pangkaraniwan at talamak ang pakikipagsex ng mga kabataan sa kani-kanilang kapartner. Hindi alintana ang responsibilidad na nakaakibat dito sakaling "makadisgrasya". Isa rin marahil ito sa dahilan kung bakit umaabot sa halos kalahating milyong sanggol ang ipina-aabort kada taon. 'Wag ka na ring magtaka kung sakaling madagdagan ang bilang na 'yan sa dami ng mga kabataang mapusok at walang takot. Mahirap sabihing ito'y maling pagpapalaki ng magulang dahil walang magulang na ninais mapahamak ang kani-kanilang mga anak.

Nakakaawa ang kabataang ipinipilit na ipakasal ng mga magulang dahil sila'y nabuntis o nakabuntis. Hindi natatapos sa pagpapakasal ang problemang hinatid ng mapanuksong sex. Sa sobrang liberated ng mga kabataan ngayon ay bukas sila sa mga usaping seksuwal at walang takot na isinasagawa ito sa kani-kanilang BF/GF ng walang proteksyon. Oo, alam na nila ang sex pero ano ang alam ng mga kabataang ito sa pag-ibig? Ano ang alam nila sa pagpapamilya sa sandaling sila'y makabuntis/mabuntis?

Kung makikipagsex maging responsable. Hindi sagot ang pagpapakasal kung pagkakabuntis lang ang dahilan at lalong hindi solusyon ang sapilitang pagpapalaglag ng sanggol na sa sinapupunan ng kabataan.

Kung kasalanan ang pakikipagsex sa hindi asawa higit sigurong kasalanan ang pumatay ng sanggol na walang kinalaman sa ating kapusukan. Masarap ang sex pero may kaakibat din itong paghihirap kung hindi ka lubos na mag-iingat.

Dapat na laging manaig ang pag-ibig kaysa sex dahil ang tunay na pagmamahal ay may paggalang. Hindi tamang pagmulan ng isang alitan ang pagtanggi ng isa sa sex muli, hindi tamang gawing batayan ang sex para patunayan ang pagmamahal at lalong hindi tama ang panunumbat dahil lang sa pag-ayaw sa makamundong masarap na sex. Sa kabilang banda, ayon sa pagsusuri at pag-aaral ang sex ay isa sa pinakamahalagang factor para sa isang masaya at pangmatagalang pagsasama kaya dapat hindi man madalas ay mapunan ang pangangailangang ito. Magawan ng paraan, ika nga. May limitasyon o hangganan ang pagkahilig ng isang tao sa sex lalo na sa kababaihan, darating ang panahon (sa ayaw man o sa gusto) na mawawala ang gana nito sa sex kaya't hangga't maari at hangga't kaya pa ng ating katawan ay mapagbigyan ang pangangailang seksuwal ng ating katawan dahil hindi natin alam baka bukas o sa isang araw ay mawala na ang desire natin para dito.

May pagkakataon na "Anglibog ay matatalo ng Antok" pero sana minsan mapaglabanan at mapagwagian natin ito; hindi ba't mas masarap at mas mahimbing ang pagtulog pagkatapos ng ilang minutong "pagmamahalan"? At sa mga kalalakihan darating din ang panahon na mukha na lang ang sa atin ay magagalit at balahibo na lang ang sa atin ay tatayo kaya dapat at sigurado tayo na ang kasama natin sa buhay sa ating pagtanda ay ang taong mahal na mahal natin, dahil pag-ibig pa rin ang magbubuklod sa atin hanggang kamatayan; hindi ang magandang mukha, hindi ang kinis ng kutis, hindi ang sex. Kundi PAG-IBIG.

Pag-ibig ang dahilan kung bakit tayo nabuhay sana ito rin ang kasama natin sa ating paghimlay.

"Masarap ang sex. Masarap ang pag-ibig. Pero mas masarap ito kung sila'y magkasama ring nag-niniig dahil ang sarap ng pag-ibig ay higit pa sa sarap ng sex."

Love, Sex, Magic & Mistress 2/2

* * *

"It's sad to belong to someone else when the right one comes along".

Linya ito sa napakagandang kantang 'Sad to Belong' ng duo ni England Dan at John Ford Coley actually sa sobrang ganda nito gusto namin gawing itong themesong mag-asawa at halos makalimutan namin ang madugo at masalimuot na mensahe ng kanta. Ngunit paano nga ba kung nadiscover mong "you are sad to belong to someone else then you realize that somebody someone should be right in your loving arms?" (insert applause for the english thay you have read). Magulo ito.

Iiwan mo ba ang asawa mo o magtitiis ka sa magaspang niyang ugali na late mo nang nadiscover? Paano mo matitiis ang mga susunod pang gabi na katabi mo sa pagtulog ang isa na ngayong estranghero sa buhay mo? Paano ka uuwi ng bahay kung hindi naman tunay na pag-ibig ang nananahan dito at parati lang kayong nagpapakiramdaman at nangangamba kung ano ang susunod na mangyayari?

Para lang itong kanta ni Ogie Alcasid na 'Bakit Ngayon Ka Lang?' Isang sitwasyon kung saan nakatagpo ka ng sa tingin mo'y isang perpektong tao para sa buhay mo sa hindi perpektong panahon at pagkakataon. On a serious note (naks!), komplikado ito dahil marami ang taong maapektuhan dito, marami ang ma-iinvolve na tao (konektado man o hindi sa'yo) at siguradong ito'y pagtsi-tsimisan pag-uusapan ng mga tsismosang kapitbahay at sa lahat ng kanto ng inyong opisinang pinapasukan at kahit sa SUSUNOOOD! na edisyon ng The Buzz ni Boy Abunda. Sa isang taong sarado na ang isip sa lahat ng paliwanag dahil sa malungkot, nakakabagot at parang away-fraternity na relasyon malamang na patungo talaga ito sa hiwalayan kung walang pagbabagong magaganap sa magkabilang panig.

Hangga't maaari, hangga't pwede pang isalba mas maganda sana, mas gusto ng mga anak na mayroon silang buong pamilya kaysa broken family. Mas higit na lungkot ang mararamdaman ng mga bata pagdating ng araw kaysa sa mga magulang na naghiwalay dahil lang sa wrong send na text message tawag ng laman. Ngunit bakit nga ba may mga taong biglang nagtransform ang ugali mula sa pagiging malambing papunta sa pagiging masungit, mula sa pagiging masiyahin patungo sa pagiging bugnotin, mula sa pagiging palakwento pero ngayo'y halos hindi mo na makausap ng matino?

Ano ba ang nagtrigger para maging ganoon siya? Baka naman ang lahat ng kanyang pagbabago'y nanggaling din sa'yo? Baka natuklasan niyang lumalandi ka lang sa iba at ginagawa mo lang dahilan ang pagbabago ng attitude niya. Baka kaya nabawasan ang pagmamahal mo sa kanya dahil may kinakalantare kang iba o kaya naman ay na-taken for granted mo lang ang lahat ng mga naging sakripisyo at pagmamahal niya sa'yo. Kung mahal mo ang isang tao hindi mo hahanapin ang kamalian at kapintasan nito pero kung may naii-spotan ka na, na perpekto (weh, 'di nga?) para sa'yo at sa ugali mo kahit kaunting kamalian lang ng kapartner mo gagawin mong big deal.

* * *

At pagkatapos nang balitaktakan at matinding sumbatang inyong binitawan sa isa't isa, marami ang magtatanong: "Where do broken hearts go?" Saan nga ba? Mayroon ba silang regular assembly meeting every month tulad nang mga sa higanteng negosyo o korporasyon? Kung sakaling kakandidato silang party list representative na nire-represent ang mga marginalized sector ng mga bigo sa pag-ibig, mananalo kaya sila? Maaari siguro, pero paano sila makikipagdebate sa Congress kung basag ang kanilang puso at lito ang kanilang diwa.

Kung party list rin lang ang pag-uusapan higit na may karapatan din ang mga mistress o mas kilala sa tawag na "kabit" sa Kongreso. Sa dumadaming bilang nila sa ngayon malaki ang tsansa nilang manalo, hindi na rin kailangang hanapan pa ng ipapangalan sa grupo nila dahil mas madali ang recall ng "THIRD PARTY" na pangalan, akmang-akma, swak na swak! Sa tumi-trending na bilang ng matatapang na kabit sa Pilipinas napakaganda sigurong senaryo sa Kongreso na ipinagsisigawan at ipinaglalaban ang umano'y kanilang karapatan. Teka, ano nga ba kung sakali ang kanilang karapatan? Ano-ano kaya ang mga posibleng ihahain nilang mga panukalang-batas? Siguro'y ang mga ito:

1. Ang makapiling ang kanilang kalaguyo isang araw matapos ang isang mahalagang okasyon; i.e. December 26, January 2, February 15, May 2, June 13, the day after the birthday of the husband, etc. (dahil ang mismong araw ng okasyon ay dapat nasa legal na pamilya siya).

2. Dahil third party nga sila pwede rin nilang ipaglaban at isabatas na at least third part o 1/3 na sweldo ng kanilang karelasyon ay otomatikong mapupunta sa kanila, ganundin ang ikatlong bahagi ng lahat ng property ng lalaki just in case na madedo ito.

3. Kung ang tawag sa mga legal na asawa ay "may bahay" dapat mayroon din silang titulo at pwede silang tawaging "may condo" o "may apartment" ibig sabihin dapat meron din silang tirahan na pinrovide ng kanilang kalaguyo. Hindi 'yung kung saan-saan lang sila nagniniig at nagpaparaos ng kanilang init. Ang kondisyon: Kung ang lalaki ay walang matinong trabaho o palamunin lang din ng kanyang asawa dapat wala siyang karapatang mangabit dahil hindi niya kakayanin ang monthly amortization ng Avida Towers o ang diyes mil na bayad na buwanang upa sa isang medyo matinong Apartment.

4. Isalegal ang diborsiyo. Para mabigyan naman sila ng pagkakataon kung paaano maging legal wife. Pero kung sila'y ligal nang napakasalan at hindi na sila officialy 'kabit' na matatawag dapat ay magresign na sila sa Congress for delicadeza. Ang kapal naman ng pagmumukha nila hindi na nga sila representative ng Third Party, congressman pa rin sila nito, si Mikey Arroyo lang ang may karapatan na maging representative ng mga gwardiya at pedicab driver - wala nang iba.

5. Sigurado tatangkain din nilang i-abolish ang lahat ng batas na may kinalaman sa pangangaliwa tulad ng concubinage, adultery, etc. para safe sila at para din sa pantay-pantay na karapatan ng lahat ng kababaihan (pero tiyak kalaban nila dito ang Simbahang Katoliko).

Ayos! Mabuhay ang Third Party! Ang party na dalawang tao lang ang imbitado at masaya. Ang party na ayaw ng mga legal na asawa.

* * *

Hindi na lingid sa atin na garapal na sa panahong ito ang hiwalayan, ang pangangalunya at kataksilan. Bakit kaya? Dahil kaya nawala na ang 'spark' ng kanilang tinatawag na 'magic'? O mas gusto nilang ibang magician naman ang gumagawa nito sa kanya ? Dahil nagsasawa na ba siya sa paulit-ulit na tricks na kanyang nakikita? O dahil accepted na ng mga tao ang ganitong kalagayan at kahit tayo ay kinukunsinti ito? Pangkaraniwang kwento na lang kasi ito sa ating kapaligiran, sa showbiz, sa teleserye, sa ating iilang pelikula, sa ating kapitbahay at sa ating kaopisina at tayo naman nae-excite pa sa tuwing makakarinig ng mga ganitong balita.

I think therefore that love is not just a magic it is also an illusion done by the illusionist who's only purpose is to deceive your eye.

Love, Sex, Magic & Mistress 1/2

Love. Para itong magic na everytime na nai-experience mo ay magkakaroon ka ng kakaibang feeling of amazement and excitement na bawat susunod na mangyayari ay iyong aabangan at posible mong hangaan; parang magic na kahit na alam mong hindi totoo ang iyong  nakikita ay nag-ienjoy ka pa rin; parang magic na nabibighani ka at kinukuhang pilit ang iyong atensyon. Katulad ng magic punong-puno ito ng sorpresa at misteryo. Ito rin marahil ang dahilan kung bakit maraming lovesongs ang inspired ng salitang "magic" gaya ng 'Got to believe in Magic', 'Suddenly, it's magic', 'You can do magic' at sangkatutak pang iba.

Love. Isang makapangyarihang pwersa na magtutulak sa isang tao na gumawa ng mga bagay na hindi niya pangkaraniwang ginagawa. Handa kang pumatay, mamatay o maging alipin nito, pwede kang gawing maging matino mawala sa katinuan o maging makasarili maipaglaban mo lang ito, pwede kang sumaya, lumungkot, matuwa, maiyak, matakot, mag-alala at magkaroon ng iba't ibang emosyon dahil dito, maari kang baguhin nito sa isang iglap kung sinaniban ka ng kapangyarihan nito. Daig pa nito ang anumang superpowers na taglay ng sinumang superhero.

And speaking of superpowers,  I have learned that 'though you have a superpowers within you it's not quite enough to be called a real superhero (wow, english agad ang banat!). Bakit? Kailangan mo muna kasing tulungan ang mga taong inaapi, patunayan sa buong mundo na karapat-dapat ka talagang maging superhero at parang naging obligasyon mo nang ipagtanggol ang mundo laban sa lahat ng uri ng kasamaan. Kaakibat na rin nito ang malaking responsibilidad at bigat ng commitment na maging matino, magtaglay ng flawless na ugali (pwera na lang kung ikaw si Ironman) dahil sa sandaling magkaroon ka ng kahit na isang maliit na pagkakamali lang lahat ng nagawa mo noong tumutulong ka ay biglang makakalimutan. Parang wala kang puwang sa anumang kasalanan dahil ang tingin sa'yo ng maraming tao lalo't ang mga bata ay isang god/goddess at tila responsibildad mo na ang tumulong sa lahat ng oras at hindi lang nang isang beses kundi ng forever.

At dahil sa salitang Forever na 'yan parang ayaw ko nang maging "superhero" (pero kung tutuusin hindi mo naman talaga kailangang maging superhero para makatulong, 'di ba?). Iniiisip ko pa lang ang bigat ng commitment at malaking responsibilidad na nakaatang para gampanan ito ay parang napapagod na ako. Paano kung hindi ko matupad ito? Paano kung magsawa ako?  Paano kung gusto ko nang maggive-up at gusto kong gawin ang mga bagay na walang kaugnayan sa pagiging "superhero"? Paano na lang ang mga umaasa at nasasanay sa iyong kapangyarihan mawawalan na rin ba sila ng pag-asa? Negatibo ang epekto nito kung maraming tao ang naging dependent sa ipinangako mong "forever". 

Parang pag-ibig at pagmamahal lang 'yan eh (nai-segue din) mas dapat siguro walang promises, walang commitment, walang forever, basta gawin mo lang ang the best mo at lahat ng iyong makakaya para sa ikasasaya ng inyong pagsasama. Sabi nga sa kasabihang ingles: "Don't keep promises that you can't keep". Akala ko dati sa script ng Hollywood movies lang ito applicable pero totoo pala ito, hindi pala madali ang tumupad sa pangako dahil walang tigil ang pagbabago. Pagbabago sa pisikal, sa sikilohikal at sa mismong nararamdaman na dulot ng pagcha-chat environment at ng mga taong dumadating sa ating buhay. Uulitin ko, basta gawin mo lang ang lahat ng makakaya mo; walang pangako walang palabok. At kung hindi mag-work? Walang sumbatan. Walang magsasabi nang: "Tangna ka pagkatapos ng mga sakripisyo ko sa'yo eto pa ang gagawin mo sa'kin!" O kaya naman: "Binigay ko naman ang lahat ng gusto mo tapos iiwan mo lang pala akong hayop ka! Pu7@#61#@8/4@! Mabuti pa magsama-sama na tayo sa IMPYERNO!" Sabay baril sa asawa/nobya sunod ay ang sariling sentido (parang eksena sa teleserye na adultery ang tema).

* * *

"It's not you, it's me!"

Ito ang klasikong linyang parating sinasabi kung nais ng isang taong makipahiwalay sa kanyang kasintahan (jologs!) at kung minsan sa mismong asawa nito. Bakit ba naman hindi eh ito lang yata ang salitang pwedeng makapagpabawas ng kahit na kaunti sa masakit na salitang iyong bibitiwan, mga salitang makapagbabagong bigla ng inyong mundo at desisyong parang punyal na itatarak mo sa laman ng iyong sasabihan (pangkontes na banat). Pero ganunpaman ika nga sa kanta, there's no easy way to break somebody's heart kahit na ano pang dahilan at katwiran mo kung ang purpose mo naman ay basagin at durugin ang pusong nasanay sa iyong "wagas" na pagmamahal masasaktan at masasaktan pa rin ito.

Kung there's no easy way to break somebody's heart bakit kailangan pa nating magpaka-ipokrito o magkunwari at sabihing it's not you it's me bakit hindi na lang sabihin nang harapan sa kanya na ayaw mo na ang karakas ng pagmumukha niya o kung hindi mo naman kaya dahil mayroon pang kaunting konsiyensiyang natitira sa puso mong bato gayahin mo na lang ang istilo ni Paolo Contis nang siya'y makipahiwalay kay dating EB Babe Lian, bigla na lang itong hindi umuwi sa kanyang kinakasama (very creative 'di ba?). Pwede ring itext mo na lang at sabihin sa kanya na ayaw mo na dahil hindi ka na nag-eenjoy sa inyong mga pulot-gata at ginagawa mo lang ang mga iyon dahil kailangang mailabas mo ang init ng iyong naglalagablab na katawan o kahit walang kongkretong dahilan basta lang nagising ka nang isang umaga na hindi mo na siya gusto at wala ka ng libog love (sus!) na nararamdaman sa kanya katulad nang ginawa ni Ariel Villasanta (sino 'yun?) sa kanyang asawang negosyante na si Cristina Decena (sino rin siya?).

Nakakainis lang kung iisipin, dahil pagkatapos ng masasaya at malalanding sandali nang kayo'y magkasama bigla na lang ayaw mo na at parang diring-diri ka kung maaalala mo ang mga pagniniig sa gabing pinuno ninyo ng maiingay na romansa. Bakit sa isang iglap nagsisisi ka na nakilala siya? At nagwiwish-wish ka pa at kinakanta ang theme song ng Kahit Puso'y Masugatan, na 'Sayang' ready, sing...: "Sana'y maaring ibalik ang kahapon at doo'y magisnan na ang pag-ibig mo, sa dalangin ay hinihiling kong lumakad sanang pabalik ang panahon..."

Kung tutuosin hindi naman talaga dapat na pagsisihan ang LAHAT ng nangyari sa iyong buhay dahil at some point nag-enjoy at sumaya ka naman dito pero nang nakatagpo ka ng mas maganda/gwapo o ng mas maharot masaya kausap o nang muli mong maka-meet ang dati mong kaeskwela dahil sa letseng reunion-reunion na'yan muling umalab ang naudlot na pag-iibigan ninyo noon, o nang may nakatagpo kang ligaw na kaluluwa na umano'y ulila sa pagmamahal at romansa bigla na lang hindi mo na mahal ang partner mo, ano 'yan laro lang?!? Paano kung makatagpo ka ulit ng mas bago, mas bata at mas nakakaaliw kausap eh di iiwan mo ulit yung kinahumalingan mo? Para kang isang kumpol ng Trapo na may paulit-ulit na pangako sa maganda at mabuting Pilipinas.

Silang may gatas pa sa labi: Kabataang pag-asa ng Bayan

Paalala: Ang akdang ito ay hindi ginawa upang talikdan, pasinungalingan at kontrahin ang tinuran ni Gat Rizal na "Ang Kabataan ay ang pag-asa ng Bayan". Ito ay isinulat nang ayon sa obserbasyon at kasalukuyang nangyayari sa lipunan.

“Children today are tyrants. They contradict their parents, gobble their food, and tyrannize their teachers.” – Socrates

Hindi pa man kaarawan ni Gat Rizal, bibigyang pansin at espasyo kong muli ang mga kabataang pag-asa ng bayan. Kapansin-pansin naman talaga sila.
Mga kabataang kakaiba at nakakabahala na ang ugali at kilos.
Mga kabataang hindi lang basta kabataan.
Ano ba ang nangyayari sa kanila?
Sila ngayo'y mapupusok, matatapang, walang takot, walang pakundangan, walang pakialam.
Nagbago na nga ang mundo.

Sa murang edad na nasa elementarya pa lamang mga batang lalaki ay walang takot na ihahayag, ilalantad at ipapaskil ang kanilang kabadingan na pilit noong itinatago hangga't maaari. Matatapang na ibi-video ang sarili nakapusturang babae, nakatikwas ang daliri at buong giting na ihahayag ang malalaswang nais sabihin ng isip. Hindi ko alam kung sino o ano ang nag-impluwensiya sa kanila para magkaroon ng ganito kalakas ng loob para ipangalandakan ang napakamurang kalandian. Sa unang tingin, oo nakakatuwa pero kalauna'y hindi mo maiiwasang mapailing. Hindi ko nais na husgahan ang pagiging bakla nila pero talaga lang na nakakabahala. At hindi ka ba mababahala kung aksidenteng makita at mapanood mo sa Youtube na isa sa mga "rumarampang" ito'y anak mo? Saka mo sasabihing hindi ito nakakatuwa.

Sa halip na nasa bahay na nagbabasa ng aralin kasama ang pamilya, marami ang mas nanaising magpunta sa computer shop at maglalaro ng on-line games, mag-uubos ng mahabang oras sa Chat o sa Facebook, o kaya pasimpleng tatambay lang ng napakatagal. Magsasayang ng oras at perang pinagpagurang ng kanilang mga magulang. Kung ang bahay mo'y malapit sa isang computer shop alam mong kahit anong oras ay lagi itong puno at kabataan ang laging laman nito. Hindi masama ang mag-internet, mag-computer o maglaro pero ang lahat ng kalabisan ay masama. Mabuti sana kung ang sipag nilang magtungo sa ganitong lugar ay tinutumbasan din nila ng ganoong sipag sa pag-aaral.

Kapansin-pansin na rin na mga kabataan na rin ang nai-involve sa iba't ibang krimen na hindi lang sa Kamaynilaan kundi sa halos lahat na yata ng panig ng bansa. Mga batang snatcher, jumper boys o batang hamog, mga kabataang ginagamit ng sindikato at meron ding sa murang edad ay sila mismo ang namumuno nito, mga kabataang miyembro ng kung ano-anong gang at walang takot na makikipagrambulan sa mga nakakaaway. Napakatatalinong ipapamukha sa'yo na hindi sila pwedeng ikulong dahil sa umiiral na batas (RA9344- Juvenile Justice and Welfare Act of 2006), halos isampal na sa mukha mo ang dala nilang mga birth certificate katunayang sila ay sakop ng batas. Uulitin ko hindi sila pwedeng ikulong kahit sila'y miyembro ng carnapping syndicate, nagnanakaw o pumapatay. May gatas pa raw sa labi pero alam na kung paanong magnakaw at pumatay.

Kung dati 'pag may kaguluhan sa isang komunidad alam mo na agad na ang pasimuno'y mga adik na nagtitrip, mga lasenggong nagkapikunan o mga sigang maaangas. Sa modernong panahon ngayon mas malaki na ang porsyentong ang mga kabataan ang nag-umpisa ng gulo. Mas mahirap pa sawayin at supilin dahil kumakasa at walang preno sa pagmumura. Hawak ay sumpak, bote, tubo, bato at ihahagis ito ng walang pakialam kung sino ang tamaan. Hindi rin nila balak makipagsundo o makipagbati sa mga nakaalitan dahil ang plano nila'y rumesbak. Walang katapusang resbakan.

Pabata na rin ng pabata at tila sobrang maagang nahilig sa alak at sigarilyo ang mga modernong kabataan. Kung hindi mo ito napapansin siguro ay magandang obserbahan mo ang paligid mo. Mga teenager na kung makahitit ng yosi ay said na said hanggang 'dulo. Kay sasarap ng buhay na nakapagtatakang sa kabila ng kahirapan ng buhay ay laging may tangang yosi lalo sa gabi. Kapartner ng kwentuhan at ng yosing hinihitit ay ang umaatikabong inuman. Hanggang madaling-araw na lasingan lalo kung araw ng Biyernes o Sabado. Tila hindi makaporma ang mga magulang sa tigas ng mga ulo ng mga kabataang ito na karamiha'y magagaling mangatwiran at rebelde ang panakot kung sakaling mapagsabihan. At hindi lang mga kabataang lalake ang nasa umpukang inuman makikita mo ring nakiki-kampai ang mga kasing-edaran nilang mga kababaihan. Nagbago na nga siguro ang panahon at hindi ka sunod sa uso kung hindi ka marunong mag-yosi at tumoma.

Kung pag-uusapan na rin lang ang uso, uso na rin sa kabataan ang maagang mamulat sa SEX. Mga kabataang animo'y inosente, mga kabataang kung pagmamasdan mo'y 'di gagawa ng kalokohan pero marunong na pala ng sex o kaya'y mga kabataang babae na hindi nahihiyang magpaskil sa internet ng kanilang (halos) hubad na larawan. Liberated na nga sila. Kung malaking bahagi ng maagang pagkamulat ng kabataang ito ang malayang teknolohiya o mga programa sa TV na may temang pakikipagrelasyon o sekswalidad 'yun ang hindi natin alam. Marami-rami na ring kabataan ang nasira ang kinabukasan dahil sa maagang pagkamulat dito. Ayon sa pag-aaral, halos kalahating milyong sanggol ang pinaa-abort taon-taon ilang porsyento kaya dito na ang kabataan ang may gawa? Mga liberated na pag-iisip pero hindi naman kayang pangatawanan ang resulta ng kanilang pagiging mapusok. Asahan mo nang marami sa kabataang ito na maagang nabuntis o nakabuntis ay hindi magiging ganoon kadali ang buhay-pamilya dahil hindi nagawang mairaos ang pag-aaral.

Wala na nga yata ang panahong ang kababaihan ay mahinhin.
Wala na rin ang panahong ang kabirhenan ay pinahahalagahan.
Bawas na rin ang takot ng kabataan sa kani-kanilang magulang.
Mulat at liberal na rin ang kabataan sa iba't ibang mga bisyo.
Nagbago na ang mundo. Nagbago na ang kabataan.
Sila ngayo'y mapusok, mapangahas, mapanganib.
Sa kabilang banda, hindi naman lahat ng kabataan ay ganito pero marami sila, napakarami.
Kung ganito ngayon ang uso sa kabataan sana hindi na lang makiuso ang mga anak natin.