Ang Hired Killer

"Sino ka?!? Paano kang nakapasok dito?" Napabalikwas mula sa pagkakatulog sa kanyang kama ang nagtatakang si Congressman Revillame sa lalaking nasa loob ng kanyang kwarto, nakatutok sa kanya ang hawak na baril - isang kalibre .45.

Nakaposisyon ang mama sa madilim na bahagi ng kwarto, malapit sa bintanang nakatindig sa gawing gilid ng malaking kurtina na kung hindi pumasok ang bahagyang liwanag galing sa labas ay hindi ito maaaninag ni Congressman.

"Marami akong pera! Kung sino man ang nag-utos sa'yo na ipapatay ako'y wala na kong pakialam pero kung magkano man ang ibinayad niya sa'yo handa akong magbayad ng doble o triple 'wag mo lang akong patayin!" Tila pautos na susog ng Congressman sa hired killer. Ngunit paano niyang nalaman na bayarin ang taong nasa kanyang harapan gayong ngayon niya lang ito nakaharap?

Paanong hindi niya malalaman na hired killer ang nasa kanyang harap ngayon e ilang beses na ba siyang nakipagtransaksyon sa mga tulad nito? Ilan na nga ba ang kanyang ipinapatay? Ilang pamilya na nga kaya ang binawian niya ng haligi ng tahanan? Ilang pangarap na nga kaya ang kanyang sapilitang ninakaw?

At ang huli nga ay isang whistleblower sa kinasasangkutan niyang scam.

Si Congressman Revillame kung ilalarawan ay isang tipikal na pulitiko. Sa simula'y mabuti ang hangarin, punong-puno ng pangarap para sa bayan, pagbabago ang adhikain, kaunlaran sa ekonomiya, trabaho para sa nakararami, edukasyon para sa lahat, matinong tahanan para sa nagdarahop at gawing kasaysayan na lang ang kahirapan. Isa rin siyang aktibong artista na sa tuwing kapaskuhan ay humahakot ng pera ang kanyang pelikulang may temang kabayanihan - ililigtas niya ang isang bayan sa tulong ng kanyang angking galing, katapangan at anting-anting.

"Magkanong kailangan mo? Kalahating milyon? Isang milyon? Dalawang milyon? Mayroon ako niyan 'wag mo lang akong patayin! May pamilya ako, may mga nagmamahal sa akin, kailangan nila ako!"  Parang sirang plaka ang Congressman, paulit-ulit niyang sinasabi ang kanyang yaman sa hired killer na hindi naman malaman kung siya'y naririnig o hindi. Kumbinsido siya sa kanyang sarili na maaakit niya ng kanyang pera ang taong gustong pumatay sa kanya at tuluyan na siyang iiwan nito. Nasa isip niya: Sino ba naman ang tatanggi sa dalawang milyon? Hindi niya ito kikitain sa buong buhay niya kahit ilang ulo pa ang kanyang itumba, kahit ilang punglo pa ang kanyang maiputok, kahit hanggang sa pagtanda niya.

Mukhang mabait ang Congressman. Gwapo. May lingguhang programa sa telebisyon at may sariling produksyon ng pelikula. Galing sa mayamang angkan ng mga Revillame sa siyudad ng Dumaguete dahil ang kanyang ama ay dati ring sikat na artista at pulitiko. Kaya nakapagtatakang sa dami ng kanyang pera, sa taas ng posisyon niya sa gobyerno at sa ganda ng kanyang trabaho, ilang beses na siyang nasangkot sa iba't ibang krimen at katiwalian. Sa dumi ng pulitika, ang sinumang yumapak dito'y tiyak na marurungisan ngunit sa kaso ni Congressman Revillame hindi lang siya basta naputikan kundi tuluyan niya pang inilublob ang sarili sa putikan mula talampakan hanggang ulo at isinama niya pa sa putikang ito ang halos lahat ng kanyang angkan - na pawang mga pulitiko na rin.

Nakalalasing nga siguro sa itaas, nakalulula nga siguro ang tagumpay, nakakabaliw nga siguro ang kapangyarihan kundi ba naman, ang dating kanyang matinong hangarin para sa bayan ay tuluyan nang nagapi ng kanyang pagkagahaman at katulad ng lahat ng sumabak at nakipagsapalaran sa larangan ng pulitika lahat sila'y nilamon ng buo ng nakasusukang sistema.

Patungo sa kanyang malaking vault ang conressman. Binuksan muna ang switch ng ilaw.  Inikot ang combination. Tumambad sa mata ng hired killer ang napakaraming bungkos ng pera halos hindi ito magkasya sa loob ng vault at halatang isiniksik lang ang ilang mga bugkos para maisara ang pinto. Bumilang ng pera, mabilis na ibinukod ang dalawampung bungkos ng tig-isandaang libong piso. Dalawang milyon! Ngunit tila hindi man lang naantig ang hired killer, tila walang reaksyon sa nakitang napakaraming pera.

Sa dami ng perang iniaalok sa hired killer iisipin mong kukunin na niya ito. Malaking tulong na ito sa kanyang pamilya. Makakapagbago na siya at tuluyan nang makakaalis sa kanyang maruming trabaho. Ngunit mas nanaig sa kanya ang kagustuhang mapatay ang congressman. Sa di matapos-matapos na krimeng kinasasangkutan ng congressman ituturing niyang hustisya at katarungan para sa bayan ang kamatayan nito. At ang dalawang milyong nasa kanyang harapan ngayon ay bahagi ng bilyon-bilyong pisong ninakaw sa mamamayang pilipinong karamihan ay nagdidildil ng asin at nagpapaalipin sa mga katulad ni congressman na mapaniil. Ang dalawang milyong pisong ito ay maliit na porsyento lamang sa nakulimbat na salapi ni congressman kasabwat ang ilan pang mambabatas at ang napakapopular na si Mrs. Napoleon.

Nasa isip ng hired killer kung kukunin at tatanggapin niya ang dalawang milyong pisong ito naging bahagi na rin siya ng pandarambong at pagtataksil sa bayan. Ganito nga ang kanyang trabaho pero ang kanya namang pinapatay ay mga taong nagpapahirap sa nga taong katulad niyang walang kakayanang lumaban sa mga matataas at mga gahamang kapitalista at ganid na makapangyarihan. At ang katulad ni Congressman Revillame ay dapat nang tapusin ang kabuktutan.

Hindi maikakaila sa likod ng napakaamong mukha ng congressman, sa kinis at puti ng kanyang kutis, sa tamis at ganda ng mga ngiti nito nagkukubli ang isang pusakal na ang binibiktima ay ang nagdarahop na taumbayan. Kung hindi niya gagawin ang dapat niyang gawin ay baka mawalan na siya nang pagkakataon na maisakatuparan ito.

"Ito na ang dalawang milyon, sa iyo na lahat ito!" Alok ng Congressman sa hired killer habang itinutulak sa lamesitang palayo sa kanya ang perang makapagsasalba ng kanyang buhay. Napatingin ang congressman sa hired killer.

"I-iikaw?" lumaki ang matang nagtatanong.

"Oo ako nga." sagot ng hired killer, sa wakas nagsalita na ito.

"Papaanong..?!? Hindi maari ito binayaran kita para pumatay pero hindi ko iniutos sa'yong ako ang patayin mo!"

"Tingnan mo ang larawang ito!" inihagis ng hired killer ang isang envelope na may nakapaloob na larawan.

Binuksan ng congressman ang envelope at tiningnan ang larawang nasa loob. Larawan niya nga ang nasa loob! Dagli niyang kinuha ang iba pang mga envelope na nasa drawer ng kanyang sidetable. Nandoon nga ang litrato ng kanyang nais na ipatumba, ang larawan ni Mrs. Napoleon!

Dalawang linggo na ang nakalilipas, sa isang bakanteng lote sa bayan ng Imus kausap niya ang lalakeng ito sa loob ng kanyang magarang sasakyang Brentley kasama ng limampung libong piso at isang kalibre .45 na baril ay iniabot niya ang isang envelope na naglalaman ng larawan ng kanyang nais ipapatay. Ngunit sa halip na files ni Mrs. Napoleon ang kanyang naibigay, ang kanyang larawan ang kanyang naiabot sa hired killer. Larawan na gagamitin sana sa promo at stills ng bago niyang pelikula sa Filmfest.

Samakatuwid, siya mismo ang umupa ng taong papatay sa kanya! At sa napakaliit na halagang limampung libong piso! Halagang halos katumbas lang ng kanyang ibabayad sa isang gabing pananatili sa hotel na kanyang pabortong tuluyan sa tuwing mayroon siyang inuupahang bayaring modelo at artista.

"Hindi maari ito! Nagkamali lang ako, hindi maaring ako mismo ang magpapatay sa aking sarili. Hindi ba't limampung libong piso ang ibinigay ko sa'yo? Tanggapin mo na ang iniaalok kong dalawang milyon at pareho tayong lalabas sa kwartong ito nang masaya." wala pa rin sa tono ng kongresista ang pakiusap dahil tiwala siyang tatanggapin ng kanyang kausap ang pera.

"Ilang doble ng limampung libo 'yan, hindi mo na 'yan kikitain sa buong buhay mo" dagdag pa nito.

"Baka nakakalimutan mo Congressman kaya mo ako kinuha sa trabahong ito dahil ako ang taong hindi tumatalikod sa isang usapan. At alam mong ikakasira ko ang hindi ko pagtupad sa isang napagkasunduang trabaho. Hindi ako katulad mo Congressman na walang dignidad, walang bayag at walang paninindigan!"

Kung tutuusin maaari na niyang kunin ang napakalaking perang nasa kanyang harapan ngunit mas nanaig sa kanya ang pagpatay sa kongresistang nagpapahirap sa bayan, ang isa sa mga dahilan kung bakit dumadami ang kriminal. Para sa kanya hindi lang ito basta trabaho ito ay pagtatanggol, ito ay pagkamit ng hustisya, ito ay katarungan para sa mga posible pang maging biktima ng kanyang kabuktutan at pagmamalabis.

Katulad ng napagkasunduan, ubusin ang lahat ng bala sa bibiktimahin.

At walong magkakasunod na putok ang umalingawngaw sa gitna ng gabi.

Natagpuang bangkay ang isang kongresista, nakasubsob sa nagkalat na perang may bahid ng dugo at katiwalian.

Hindi nasalba ang buhay ng congressman nang pangsuhol na pera at ng kanya umanong taglay na anting-anting.

Bastardo

Naghaharing halinghing at humihiyaw na alingawngaw ang pumukaw sa katahimikan ng mapanuksong gabi. Magkaulayaw ang kasakiman at pagkasuwail na pinaglibog ng kanilang pagmamahal sa ginto at salapi; pinag-alab ng pag-ibig sa pwesto't kapangyarihan. Iniulos ang matigas na litid ng pagkaganid. Idiniin ang naghuhumindig na pagkahayok sa panunungkulan. Mga ilustradong mangmang, mangmang na nagdunong-dunungan. Pinaghalong tamod ng pagkasakim at pawis ng traidor ang pumapatak, umaagos at umaalingasaw sa bawat kadyot na puno ng pag-iimbot. Hinihingal, humahangos sa bawat himod at hagod ng dugyot na kuyukot.

Saksi ang nilukubang ispiritu ng demonyo na hindi kumikilala ng kabutihan at katarungan. Siglo ang itinagal ng romansa. Pinag-aalab at sinisilaban ng pagnanasang makaalpas sa pagdarahop. Nilunok ang lahat ngunit lalong naging hambog. Nilabasan at nakaraos ngunit nananatiling gutom at hayok. Sumumpa ng pagkayabong habang marubdob na nagtatalik. Mapusok. Puno ng libog. Silang pinagtagpo (raw) ng tadhana na magsasama sa kahirapan at ginhawa.

Binuntis ng diwang pulos panlalamang at kabalastugan ang kaalaman na pinag-ibayo ng kasabikan sa materyal at komersyalismong inihahandog ng mundo. Kahalayang nagbunga mula sa kamalayang pagkaganid at kasakiman na ginatungan ng naaagnas ngunit 'di namamatay na sistema. Kamunduhang hindi lumilipas at patuloy na umuusbong habang lumilipas ang panahon. Ang simoy ng libog na nagmula at sinaklaw ng pagkagahaman ay 'di magbubunga ng katinuan KAILANMAN parang palabas na pornong paulit-ulit na panonoorin habang nililibang at nilalaro ang sariling kaselanan.

Pinaglihihan ang mga tinitingalang banyaga na kalaunan'y inaambisyong maging kawangis niya ang itsura; mga señorito't coñong relihiyon ang inihain, mga singkit na diyos ng teknolohiya, mga tisoy na mananakop na may bitbit na tsokolate at armas. Ngayo nama'y tumitili at lumuluwang mga mata sa may mapuputing mga mukha na 'di batid kung mensahe ng kanta'y patungkol sa makikiring puta. Samantalang nakaligtaan at 'di pinulot ang pagiging masikap ng mga taga Oriente, ang pagiging patriyotiko ng taga Hilagang pinagharian ng Joseon, ang utak progresibo ng malalayong Kanluranin.

Iniwan ng katinuan. Nilisan ng sanidad. Inabandona ng kabaitan. Hindi pa nailuluwal ginawa ng bastardo. Nagpapahabag ngunit namintini ang kayabangan. Tanging yamang ipinagmamalaki. Taas-noo sa kahit kanino pero nagsasalsal at nakakaraos gamit ang kalinga at donasyon. Pikit-mata kung dumalangin, sangkatutak ang debosyon ngunit sa tuwing magmumulat kumukupit sa kakatiting na pondo. Binibisyo ang mamintas ngunit nag-aaklas sa tuwing may mapanuring kritiko.

Dumating ang panahon nang paghilab.

Kunwang dumadaing sa labis na hapding dinaranas ngunit minamanhid naman nang panonood ng imortal na melodrama. Sumasakit ang obaryo ngunit itinitindig ng kayabangan sa tuwing may nagwawaging kababayan. Ginawang lunas ang huwad na surbey na umano'y umuunlad at yumayaman. Humuhugot ng medisina sa patawa ng mapanglait na nasa ikatlong kasarian. Hinihilom ang kirot sa pamamagitan ng walang leksyon at walang kwentang pelikulang ininit sa tuwing pista; istoryang paulit-ulit na dinaig ang 'di natatapos na paulit-ulit ding prediksyon sa paggunaw ng mundo (mga sabik sa paglangoy sa naglalagablab na apoy). Ginagamot at nilalamon ang nakahaing matatamis ng pangako nang pag-ahon mula sa pagkakalunod at pagkakalubog. Nilulustay at nagsisilbing anaesthesia ang salaping pinagputahan mula sa dayuhan ang ibinugaw na hindi inaarugang likas-yaman.

Umaastang walang karamdaman kung may tangan-tangang mamahaling gadyet at gamit.

Sari-saring supling ang iniluwal.

Mga uhuging paslit na binastardo ng kahinhinan at kagandahang-asal. Wala pang otso ngunit matatas kung pumutang-ina sa mga kaalitan at kaibigan. Pumapaslang, nagnanakaw sa edad  na diyes (manang-mana sa nagluwal sa kanila). Pagtuntong ng katorse wari'y sugapang humuhugot ng lakas sa kamunduhan na maaring ihambing sa malilibog na kuneho. Pulang dugo at serbesa ang sabay na dumadaloy sa kanilang ugat na patungong utak ang nagsisilbing motibasyon upang magpursiging bumangon at mabuhay sa bawat araw. Alila ng modernong libangan, alipin ng maimpluwensyang teknolohiya. Natatakam. Natatakaw.

Mga haligi ng tahanang batugan na binastardo ng sikap at katapatan sa pag-ibig. Walang inuuri kung hampaslupa o matapobre, kung masumpungan ang kakaibang init na impluwensiya ng obra-maestrang istorya ng pangangalunya. Sumusulpot madalas ang 'di mapigilang pagkahumaling sa alkohol sa tuwing magsasalpukan ang paningin ng mga istambay na tomador. Anumang oras, anumang araw. Ang sentimong para sa pagkain ng mga anak ay iaalay sa patak-patak. Pumutok na ang araw hindi pa pumupungas.

Mga nagsisitaasang puno, na ang ugat ay galing sa  lupa ng kasakiman. Binastardo ng kabanalan. Pagsisinungaling ang propesyon na kahit si Satanas ay kinukumbinsing katotohanan ang kanyang binabanggit at sinasambit. Nagnanakaw. Nauulol. Pumapatay. Mapanatili lang ang koronang nakaputong sa kanyang ulunan. Isasalin sa prinsesa o prinsipeng kalam din sa kapangyarihan. Gustong kamkakamin, angkinin, sakupin...pati ang Langit. Tumatawag ng kapayapaan at pagkakaisa ngunit may nakasukbit na iskwala sa kanilang tagiliran.

Mga gutom na kawal na binastardo ng katapatan. Tapat na serbisyo ang sinumpaan ngunit kinikitil ang sinumang humaharang at humahadlang sa pagmina ng kayamanan. Walang sinisino, walang sinasanto kahit kadugo'y 'di pinatatawad. Nagpapaulan ng punglo't  bala sa pagnanais na bumaha ng salapi at pera. Binabali ang batas. Binabasura ang katarungan. Bayani ng kagaguhan. Mistulang imbalido sa tuwing lalapitan at hihingan ng tulong. At sila'y patuloy na dumarami.

Mga nagdarahop na binastardo ng karapatan at pangarap. Parang mga asong-galang patay-gutom na umaasa sa kung anong tira-tira ang sa kanila'y ihahagis. Inalisan ng karapatang umunlad dahil sa pagkamkam ng lahat ng kanilang pangarap. Binubulag. Binibingi. Pinipipi. Sa araw-araw na kasinungalingan at dinaranas na kahirapan. Kulang ang isang buhay upang sila'y makaraos at mabuhay ng maayos, kulang ang isang habangbuhay upang sa kahirapa'y makahulagpos. Minamanhid. Nasasanay.

Silang mga supling na bunga ng kasakiman at pagkasuwail na pinaglibog ng kanilang pagmamahal sa ginto at salapi; pinag-alab ng pag-ibig sa pwesto't kapangyarihan.

Mga bastardo.

Pusong bato at kamay na bakal

"Sa pag-unlad ng bayan disiplina ang kailangan."
Isa itong panawagan noong dekada sitenta ng isang pangulong bantog sa pagiging disciplinarian sa katunayan sa pagnanais niyang disiplinahin ang mga Pilipino ipinatupad niya ang batas-militar. Subalit batas-militar lang ba talaga ang magpapatino sa atin? Bakit ba hindi natin kayang pairalin ang disiplina sa sarili? Bakit 'pag nasa ibang bansa naman ang isang Pinoy ay mayroon siya nito?

Masarap mangarap na ang Pilipinas ay isang maunlad na bansang tinitingala at hinahangahaan ng ibang nasyon.
Kay sarap siguro ng pakiramdam na ang mga Pilipino ay may angking disiplina sa sarili, disiplinang magsisilbing ehemplo at tatatak sa isip ng mga banyaga.

Ngunit habang lumalaon at lumilipas ang panahon, ilang dekada ang nakararaan at ilang pagpapalit na rin ng Pangulo ang ginawa natin patuloy lang tayong umaasa, tsumastamba at nagbabaka-sakali na umahon kahit na papaano ang lugmok na Pilipinas. Masasabi ba nating may pag-unlad at may disiplina ang Pilipinas at mga Pilipino?
'Wag mo ng sagutin pareho lang tayo ng nasa isip.

Ang pag-unlad at disiplina ay magkaugnay. Walang pag-unlad kung walang disiplina.
Hindi tayo aasenso kung hindi natin didisiplinahin ang ating mga sarili.
Hindi tayo uunlad kung hindi tayo didisiplinahin ng batas at mahigpit na pinapatupad ito kahit kanino.
Sa dami ng suliranin at delubyo na kinaharap ng mga Pilipino nararapat lamang na mayroon tayong natutunan sa nakaraan ngunit parang may kurot ng katotohanan ang kasabihang: "Ang kasaysayan ay paulit-ulit lang na nangyayari".

Napalayas na ang mga Espanya na tatlong siglong sumakop sa atin at nakamit natin ang kasarinlan ~ buong akala natin ay ito na ang umpisa nang pag-usbong ng Bagong Pilipinas.
Hindi rin nagtagal ang pananatili ng mga Hapon sa atin at muli rin tayong nakalaya sa kuko ng mapang-aping mga Hapones ~ muli tayong bumuo ng pangarap na tayo'y uunlad.
Ilang pangulo pa ang naghalinhinan sa pagmando at pagmaniobra ng Pilipinas.
Hanggang dumating si Marcos at ayon sa kasaysayan ito ang sinasabing pinakaabusadong Pangulo na namuno sa'tin. Dalawang dekada raw ang nasayang ng siya ang nanungkulan subalit marami rin ang nagsasabi na sa kanyang pamunuan "tumino" at nadisiplina ang Pilipino, ang ekonomiya'y hindi lugmok at ang piso'y lumalaban sa dolyar. Nang siya'y mapatalsik sa Malacañang ~ hindi pa rin tayo tumigil sa ating pangarap dahil nagising ang naidlip na pangarap na ito.

Bumilang ulit tayo ng ilan pang presidente, senador, alkalde, mambabatas at iba pa hanggang sa dumating ang isa pang di-umano'y kumitil sa pag-unlad ng Pinas sa katauhan ni GMA. At ngayon, tulad nang pagpapalayas noon kay Marcos heto na naman tayo naghalal ng Pangulong popular. Sino ba naman ang hindi mabibighani sa slogan na: "Kung walang Corrupt walang Mahirap!"? Iisipin natin na ito na ang magbabangon sa atin sa kahirapan. Bagaman isang taon pa lamang siya sa pwesto masasabi ba natin na may kakayanan siyang disiplinahin ang Pilipinas?
'Wag mo ng sagutin pareho lang tayo ng nasa isip.

Katulad ng sinabi ko ang pag-unlad ay nasa disiplina. Ang mga mauunlad at progresibong mga bansa ay may disiplina. Kahit nga komunismong bansa ay may disiplina. Disiplinang hindi lang sa salita kundi sa gawa at ipinapatupad ang disiplinang ito maging sino ka man at ano man ang katayuan mo sa buhay. Idagdag na rin natin ang pagmamahal ng mamamayan sa kanyang bansa. Nakakainggit ang ganitong mamamayan na nakikita nating may lubos na pagmamahal sa bansang kanyang nasasakupan, may pagtangkilik sa lokal na produkto at matinong sinusunod ang umiiral na batas. Tayo ba ay mayroon nito?
'Wag mo na ring sagutin pareho lang tayo ng nasa isip.

Nakita mo ba kung gaano kadisiplina ang mga Hapon? Na kahit sa panahon ng krisis ay pinaiiral pa rin ang disiplina at matiyagang nakapila sa rasyon ng pagkain noong sila'y nilindol at nakaranas ng tsunami. Kaya ba natin yun?
Hindi mo ba napansin ang pagmamahal ng mga Koreano sa kanilang bansa? Na ilang dekada lang ang nakalipas matapos ang Korean war ay muling umusbong ang sigla ng ekonomiya. Kaunti lang ang mahilig sa imported na produkto at mas pinapaboran nila ang kanilang sariling gawa. Nakakainggit 'di ba?
Hindi ka ba humahanga sa disiplina ng mga Singaporean? Walang tutol nilang sinusunod ang mahihigpit ngunit epektibo nilang mga batas. Galing nila 'di ba?
Hindi ka ba nahusayan sa disiplina sa kalsada ng Hongkong Nationals? Napakaayos ng sistema ng kanilang batas-trapiko; ang motorista ay sumusunod sa ilaw-trapiko at ang mga pedestrian ay tumatawid sa takdang tawiran. Magaya kaya natin 'yun?
Hindi ka ba bilib sa pag-aalaga ng bansang Amerika sa kanyang kababayan? Na kahit nasa ibang bansa ang isang amerikano ay todo-proteksyon sila dito kaya ganun na lang din ang pagmamahal ng amerikano sa kanilang bansa. Kaya ba ng gobyerno natin gawin ito sa'ting mga Pilipino?
'Wag mo na ring sagutin pareho lang tayo ng nasa isip.

Ang Pilipino'y likas na may katigasan ang ulo bantog tayo sa kawalan ng disiplina. Hangga't wala tayong disiplina hindi natin makikita ang liwanag ng pag-asa, hindi natin masisilayan ang pagbangon ng Pilipinas at wala tayong kakaharaping magandang bukas. Ngunit sino ba ang magpapatino sa atin? Sino ba ang may tapang na ipatupad ang umiiral na batas? Sino bang namuno ang hindi kinondena? Sino bang matinong namuno ang lubos na sinuportahan ng walang batikos?

* Sino ba ang makakapag-utos sa mga negosyante at kapitalista na magpasweldo ng tama?
* Sino ba ang kayang humuli sa lahat nang lumalabag sa batas-trapiko?
* Sino ba ang magbabawal sa mga pasaway na taong patuloy na nagtatapon ng basura sa kung saan-saan?
* Sino ba ang may kayang ilikas ang mga iskwater ng walang kaguluhang mangyayari?
* Sino ba ang sisita sa mga abusado at barubal na motorista sa kalye?
* Sino ba ang makakapigil sa mga pinoy na mahilig dumura at umihi sa kung saan-saan?
* Sino ba ang makikiusap at susundin na 'wag babuyin ang pampublikong banyo? 'wag mag-vandalism? 'wag nakawin ang takip ng manhole? 'wag batuhin ang ilaw sa mga poste?
* Sino ba ang may kakayahang sabihan ang mga tambay na maghanap ng trabaho?
* Sino ang ganap na makapagpapatigil sa ilegal na pagmimina at pagtotroso?
* Sino ba ang susundin sa panawagang magbayad ng tamang buwis?
* Sino ba ang magsusuplong sa mga negosyanteng ganid sa kita ng langis?
* Sino ba ang mag-uutos at susunding 'wag magbigay ng VIP treatment sa mga may kaya?
* Sino ba ang makapagpapatino sa mga taong tawid ng tawid sa hindi tamang tawiran?
* Sino ba may kayang makiusap at sundin na huwag mag-park sa kung saan-saan?
* Sino ba ang magpapatino sa mga illegal vendor at sabihin sa kanilang 'wag magtinda sa kalsada?
* Sino ba ang huhuli sa mga sasakyang may nakalalasong usok na nakaapekto sa kapaligiran?
* Sino ba ang may karapatan na kumumbinsi at iutos na tangkilikin ang sariling atin?
* Sino ba ang may kakayahan na dapat ay lagi tayong nasa oras?
* Sino ang magsasabi na 'wag mag-anak ng marami kung walang sapat na hanap-buhay?
* Sino ba ang may kapangyarihan na ipatupad ang batas ng walang pinapaboran?
* Sino ba ang pipigil sa mga mambabatas at halal ng tao na 'wag kulimbatin ang pondo ng bayan?
* Sino ba ang sasawata sa taong-gobyerno na itigil na ang katiwalian?
* Sino ba ang aawat sa mga pulis at militar na 'wag gamitin sa masamang paraan ang kanilang pondo?
* Sino ba ang may kayang utusan ang pulis na 'wag mangotong at maglingkod ng buong puso para sa bayan?
* Sino ba ang ganap na susundin sa panawagang ipatupad ang magagandang programang para sa kapakanan ng bayan?
* Sino ba ang susundin sa panawagan ng pagkakaisa?

Sa tigas ng ulo at kawalan ng disiplina ng karaniwang Pinoy (mahirap man o mayaman) hindi lang pangkaraniwang lider ang kailangan natin subalit 'wag naman sanang dumating sa punto na kailanganin pa ng buong Pilipinas ng Death Squad (tulad ng sa Davao) para lang tayo lubos na madisiplina.

Tama. Na ang disiplina ay nagmumula sa sarili subalit hindi naman ito ang totoong nangyayari dahil ang mga pinoy ay kanya-kanyang diskarte para malusutan ang batas ~ impluwensya at kapangyarihan sa mayayaman, pagiging sutil at paawa effect naman sa iba. Kaya nararapat lang na may maghihigpit, may susupil at may totoong sasaway sa matitigas na ulong mga Pinoy.

Hanapin natin ang ganitong lider dahil ito ang ating kailangan.
Hindi natin kailangan ng lider na may pusong naghahanap ng kalinga sa buhay.
Mas kailangan natin ng lider na may Pusong bato sa pagpapatupad ng mga umiiral na batas ng walang pinapaboran at walang kinikilingan.
Hindi natin kailangan ng lider na may kamay na naghahanap ng makakadaupang-palad sa lamig o init ng gabi.
Mas kailangan natin ng lider na may Kamay na bakal para usigin, kasuhan at ikulong ang sino mang may kasalanan at ibigay ang nararapat na parusa ano man ang estado nito sa buhay.

Kung mayroon lang sanang pangulo na may ganitong katangian at may b_y_g na kayang disiplinahin ang lahat ng mamamayan kabilang na ang mga opisyal nito doon pa lang natin makikita ang pag-unlad subalit malabong mangyari ito dahil mas ginugusto at pinapaboran ng masa na maghalal ng popular na kandidato sa halip na kandidatong pamumunuan tayo ng may likas na Talino, Tikas at Tigas.

Nakakainip na babanggitin na naman natin na hindi pa siguro panahon na makahanap tayo ng lider na ganap na susundin at susuportahan ng mga Pilipino ang anumang adihikain nito laban sa kahirapan at lubha ring napakahirap makahanap ng tao na sasagot sa ating mga katanungan. Sa kasalukuyan nating panahon parehong ang namumuno at mamamayan niya ay walang disiplina. Ano pa ba ang aasahan natin?

Sa'n hahantong ang kawalan ng disiplina nating ito? Kung ang simpleng mga panuntunan ay hindi kayang tuparin ng simpleng mamamayan lalo pa ang matataas na tao. Patuloy na yata tayong mangangarap na lang nang magandang ekonomiya at maunlad na Pilipinas. Sayang ang mga dugo at buhay na ibinuwis ng ating mga bayani sa pagtatanggol sa tinatawag na kasarinlan sa pag-aakalang kaya nating umunlad ng walang tulong ng dayuhan.
Saan ba tayo huhugot ng disiplina? Mahirap ba itong gawin?
'Wag mo ng sagutin pareho lang tayo ng nasa isip.