Hindi sasapat ang lahat ng
inipon mong alaala para maibsan ang lungkot na aking nadarama. Hindi sasapat na
gunitain lamang ang iyong mga ngiti para mabawasan ang pighating naghahari.
Lumisan ka at ang lahat ng ating mga panaginip at pangarap ay naiwan ding
naghahanap ng kalinga. Kung maibabalik lang sana ang lumipas na panahon
pipiliin kong sulitin ang bawat oras na ikaw ay kasama.
Malungkot nang mawala ka
pero mas malungkot ang katotohanan na sinayang ko lang ang aking oras sa walang
kapararakang bagay habang ikaw ay tinatanong ang aking presensiya at sa
panahong pangalan ko ang iyong hinahanap. Hindi ko na maibabalik ang lahat,
hindi na kita makikita. Pilitin ko mang kumbinsihin ang aking sarili na 'di na
kailanman kita muling mahahawakan, makakausap at makakasama ngunit anumang
pagtanggi ay lalo lang sumisidhi ang aking pananabik sa iyo.
Ang iyong mga ngiti ang
aking babaunin sa tuwing akin kitang aalalahanin.
Ang iyong mga luha ang
gagawin kong sandigan sa pagsubok ng buhay.
Ang iyong mga tawa ang maririnig
para agad na lumisan ang lungkot ang nadarama.
Ang iyong mga tinig ang
makakapagpakalma sa tuwing ako'y nangungulila.
Ang iyong mga pangarap ang
magsisilbing inspirasyon sa pag-inog ng mundo.
Kasama mong umalis ang
kapilas ng aking sarili, gusto kong itanong kung BAKIT? Ngunit ako ba may
karapatan? Bakit ganito? Bakit ganoon? Bakit ngayon?
Mas marami ang katanungan
kaysa kasagutan, mas marami ang paghikbi kaysa pagngiti, mas marami ang luha
kaysa sa tawa. Mas matagal ang mga gabi kaysa sa umaga. Wala akong karapatan
para ilatag ang aking mga katanungan ngunit gusto ko pa ring itanong kung
"Bakit ikaw" samantalang napakarami ang mas dapat na masupil ang
kabuktutan, mas higit sa atin ang hinahasik na kasalanan at walang kaluluwang
hindi marunong mahabag.
Patawarin ako ng langit sa
aking kapangahasan.
Gusto kitang yapusin at
ikulong sa aking mga bisig ngunit para saan pa gayong lahat ay huli na; yayapusin
kita nang parang walang katapusan ituturing kong ito na ang pinakamahalagang
alaala magaganap sa buhay, susulitin bawat minuto na ikaw ang ang kasama ko.
Gusto kitang hagkan at
lunurin ng aking pagmamahal ngunit para saan pa ngayong wala ka na; hahagkan
kita nang para akong isang baliw pupupugin kita ng pagmamahal at ibubuhos ang
nalalabing segundo hanggang sa ikaw ay kanilang agawin sa akin.
Gusto kitang masdan at
makasama sa buong maghapon at magdamag ngunit para saan pa hindi na kita
masisilayan pa; muling sasariwain ang panahong tayo'y walang pakialam sa
pag-usad ng oras, winawaldas ito ng malulutong na tawanan at walang sawang
halakhakan.
Ang lahat ng bagay ay may
dahilan pero sa kalagayan kong ito hindi ako makaisip kahit isa man lang na
kadahilanan kung bakit nangyari ito, hindi ko maintindihan ang pagsubok na
ganito, hindi ko batid kung ano ang kahalagahan nito sa buhay ko?
Kung may isang kahilingang
kaagad na matutupad o pakiusap na dapat idulog; akoy maglalakas-loob na lalapit
kay Bro at sasabihin sa kanya:
Maari bang hiramin kita sa Langit?
another mabagsik post from the master... ganda!
ReplyDeletenatakot naman ako bigla dun sa "master" parang nabigyan ako ng mabigat na responsibilidad. haha
Deleteito yung mga klase ng post na talaga namang pak na pak sa puso ko... makatulo uhog at luha ba .. i like it :)
ReplyDeletenapapadalas ang dalaw mo ms Zei Maya, salamat sa pag-click ng like button
DeleteAng ganda po kasi ng mga akda nyo... kaya po lagi ako naka abang if may bago kayong post... at nag baback track rin kasi me napupulot na aral.. isa pa mas maigi nang basahin ang mga akda nyo kesa sayangin ko yung oras ko sa paglalaro ng games sa facebook.. masira man mata ko sa kakatutok sa computer me sustansya namang nakuha ang napurol ko nang utak :)
Delete