Oplan: Pagbabago

Urat na urat na ako sa katagang “nasa atin ang pagbabago” at “ang pagbabago ay nagsisimula sa sarili” etcetera, etcetera. Nakakaurat hindi dahil sa ayaw ko nang pagbabago o hindi ko inaakto ang pagbabago, nakakaurat dahil hindi naman talaga ito ang nangyayari. Dahil ang totoo, marami sa ating mga pilipino ang ayaw magbago, ayaw tumino at ayaw magpadisiplina. Kadalasan pa nga saka pa lang ito magbabago o magtitino ang isang tao ‘pag hindi na umubra ang kanyang palusot o ‘pag may nangyari ng masama sa kanya o sa kanyang pamilya.

Magmula (siguro) sa pinakamapera hanggang sa pinakawalang-wala ay mahirap sawayin at supilin dito sa atin, kung sasabihan at sisitahin mo sila na kailangan nilang magbago para sa kapakanan ng bansa ay taingang-kawali lamang ang mga ito. Kasi nakasanayan na natin ang mga ganung bagay; na kahit mali basta marami ang gumagawa okay lang, na kahit labag sa batas basta walang sumisita okay lang, na kahit hindi tama basta walang nagbabawal okay lang. Astig kasi tayo.


Harapin na natin ang totoo, na wala o kulang ang inisyatibo ng maraming pilipino para sa disiplina at pagbabago – kaya panahon na para makaranas tayo ng lider na magdidisiplina sa mga pinoy na walang galang sa batas.
Iba na ang henerasyon ngayon, ibang iba sa nakagisnan ko noon. Dati, mas mahigpit at mas disiplinado ang mga magulang sa anak; (paminsan-minsan) sila’y namamalo, nananakit at kinagagalitan ang mga anak kung ito’y nagiging suwail at matigas ang ulo samantalang ang mga guro ay namimingot, nangungurot at namamato ng eraser sa mga estudyanteng sobra ang kulit at likot. Ngayon, hindi mo na magagawa ang mga ‘yan dahil child abuse umano. 


Minsan akong nakagalitan, napalo, nakurot, napikot at nasaktan ng aking magulang kabilang na rin ang aking mga guro – ang mga ‘yon kung hindi rin lang pagmamalabis ay kasama sa proseso ng pagdidisiplina ng bata. At ni minsan, hindi ako nagtanim ng galit sa aking mga guro o magulang. Ngunit nabaligtad na yata ang sitwasyon ngayon, ang mga kabataan na ang terror at hindi mo sila pwedeng kastiguhin o isuplong kahit na ang mga ito’y nakapanakit, nagnakaw, nangholdap o nakapatay, salamat sa Juvenile and Justice Act of 2006.
Ipinamumulat natin sa mga bata ang disiplina pero nakalulungkot na tayong nasa tamang edad at pag-iisip ay tila nakaligtaan ito. Alam naman ng lahat kung para saan ang kulay ng ilaw-trapiko, ang role ng footbridge at underpass, na hindi tama ang magkalat, na kakupalan ang magparada ng basta sa kalsada, na pagpapakita ng katarantaduhan ang sumalubong sa kalsada, na iligal ang magtinda at harangan ang daanan ng tao (marami pa ‘yan dagdagan mo na lang) – pero dahil nakasanayan na, tila naging pangkaraniwan na lang ito. Tapos, may ‘change is coming’, ‘change is coming’ pa tayong nalalaman e, karamihan nga sa nananawagan nito ang dapat unahin na disiplinahin.


Walang pagbabago kung mananatili tayong gago.
Walang mag-iiba kung lahat ay umaastang tanga.
Walang pag-usad kung walang disiplinang ipinatutupad.


Ang pagsakay sa kung ano ang uso at napapanahon (bandwagon) ay isang kaugalian ng pinoy, tila wala tayong disposisyon sa isang bagay at hindi natin kayang pangatawanan ang naunang desisyon. Ang mentalidad na kung sino ang popular at tanyag ang madalas nating tinitingnan at pinapaboran kesehodang ang iba ay mas kwalipikado at mas kakayahan. Hindi ba’t ‘yon ang dahilan kung bakit nagkaroon ng ‘Cory Aquino’, ‘Noynoy Aquino’, ‘Lito Lapid’, ‘Erap Estrada’, Tito Sotto’, ‘Jinggoy Estrada’, ‘Bong Revilla’ at iba pa sa mundo ng pulitika? Sinayang natin ang napakalaking pagkakataon na pagsilbihan tayo ng mas kwalipikadong tao para sa pagkapangulo. Hindi nagwagi at hindi ipinagkalooban ng mataas na posisyon ang mga gaya nina Jovito Salonga, Bayani Fernando, Gibo Teodoro, Dick Gordon, Miriam Defensor-Santiago at Raul Rocco. Nagbago na ang panahon, kasabay ng pagbabago ng klima ay ang pagluklok natin sa mga walang kakayahan, ang pagwalang bahala natin sa leksyon ng kasaysayan, mas pinipili ng marami ang maging agresibo kaysa maging matalino.


Sa pagluklok natin sa inaakala nating magsasalba sa bansa, sinasayang natin ang pagkakataon, nasasayang natin ang maraming taon. Eleksyon na naman, may pagkakataon tayong muli na maghalal ng isang taong magsasagwan sa isang lumang bangkang nagpupumilit na sumabay sa malalakas na alon ng karagatan. Ang pagbabago ay nasa ating mga kamay sa pamamagitan ng pangalang isusulat mo sa balota at ang magpapatupad ng inaasam mong pagbabago (umano) ay ang ating maihahalal. Ang desisyon mo’y hindi sana nakadepende sa kung sino ang sikat o sa kung sino ang pinakamagaling manghikayat o sa kung sino ay may pinakamagandang pangako o sa kung sino ang pinakamahusay na mang-uto.
 

Ayaw ng (halos) lahat sa kandidatong nanunuhol ng pera para lang sila’y maiboto pero nakakatawa na hindi naman nila kayang tanggihan ang groceries, bigas at pakimkim ng mga pulitikong ito. Galit na galit tayo sa korapsyon pero directly or indirectly nagiging bahagi naman tayo nito.

Wala na ang paninindigan basta may dal’wang kilong bigas.
Wala na ang dangal basta may ilang piraso ng noodle at sardinas.
Wala na ang dignidad basta may bayad.
Wala na ang prinsipyo basta may limandaang piso.

Lantaran at garapalan ang paggasta ng mga tumatakbo sa pulitika. Ang dami nilang pangako; magmula sa trabaho hanggang trapiko, magmula sa kagutuman hanggang mapunan nila ang ating mga tiyan, magmula pagsugpo ng kriminalidad hanggang sa pag-unlad, magmula kalikasan hanggang zero bill sa pagamutan, magmula ekonomiya hanggang sa tayoy ‘di na mabuwisan, magmula kapayapaan hanggang sa kaunlaran. Sa tingin mo, kung totoong lahat ng mga ito at kung tutuparin nilang lahat ng kani-kanilang mga pangako, may matitira pa ba kayang problema ang ating bansa?
 

Ang mga pangako ng maraming pulitiko ay ginawa lang para mayroon kang paniwalaan, ang marami sa mga slogan nila ay nilikha lang para magtugma ang mga salita. Pero teka pinaniwalaan mo rin yata ang mga ito:

- Erap para sa mahirap
- Kung walang corrupt, walang mahirap
- Tapusin ang gutom, hindi ang nagugutom
- Gusto ko happy ka
- Sa nagkakaisang Cavite, walang imposible
- ‘Pag pursigido ang tulong kapwa sigurado
- Kay Binay, giginhawa ang buhay
- Walang forever sa pagmamahal…ng kuryente


Swerte tayo dahil kahit papaano mayaman tayo sa likas-yaman, minalas nga lang tayo sa mga pulitikong yumayaman pero hindi naman likas na mayaman. Hindi na nakakapagtaka ‘yun dahil pansamantala lang (o hindi) na napipiit sa malamig at de-aircon na selda(?) ang mga tiwaling pulitiko pero pagkatapos maabsuwelto dahil sa kakulangan umano ng ebidensiya, muli silang maghahari at maluluklok sa puwesto. Ayaw natin sa magnanakaw pero gusto natin silang iboto, ayaw natin sa walang alam pero lumalabas na tayo ang mas walang alam at pakialam.


May kanser ang lipunan at totoo yatang walang lunas para rito. Siguro magluklok na lang tayo ng lider na kayang ipa-chemotherapy ang bansa hanggang sa mabawasan o tuluyan nang mawala ang cancer cells na nanalaytay sa dugo ng mga suwail at ganid na pilipino. Siguro magluklok na lang tayo ng pinunong may ipinapakitang pruweba kung papano naging disiplinado ang isang lugar magmula sa pagiging magulo nito, may katiwasayan, may progreso, ipinapatupad ng maiigi ang batas, may kinabukasan at may ipinagmamalaki.

Tayo'y maghahalal ng pangulo, hindi ng ating magiging idolo at kung ang ibinoto mo ang siyang mananalo ngayong eleksyon lahat tayo'y dapat itong tanggapin.
At kung pagkatapos ng anim na taon na tayong lahat na bumoto sa kanya ay mabigo, muli tayong mauuwi sa pagkadismaya. Nakakasawa mang sabihin pero babalik na naman tayo sa umpisa. (Ang tagal na nating umaasa.)

(galing ang larawan kay Jed Asaph Cortes - How to offend all presidential candidates and their supporters with one poster)

Hindi Ako Nawala, Hindi Mo lang Ako Hinanap

Hindi ako nawala.

Dahil ang tinig ko'y nasa maraming pilipinong dumadaing

ng lungkot, ng pagluluksa,

ng pagkayamot, ng pagkadismaya,

ng pagkamanhid, ng pagkasawa,

ng pagkainip at ng kawalan ng pag-asa.

Hindi ako nawala.

Dahil ang presensiya ko'y nasa bawat pilipinong

bumabangon sa bawat umagang sagad sa pagsubok at hamon,

iminumulat ang mga mata sa kabila ng kadiliman na kanyang nakikita,

nagpapagal para sa iilang pisong magtatawid sa kanyang maghapon,

nagdiriwang ng kalayaaan at kasarinlan ngunit itatangging siya'y nakakahon.

Hindi ako nawala.

Dahil ang mga hinaing ko'y nakalimbag

(minsan) sa mga pahina ng librong hindi naman aklat,

nasa leksyon ng kasaysayang hindi naman natin inaral,

nasa lisya at isip (lang) ng mamamahayag na hindi naman naihayag,

at nasa ipinaglaban ng mga bayaning hindi naman (totoong) dinakila.

Hindi ako nawala.

Dahil ang nais kong isulat ay matagal nang nakahayag at mababasa

sa mga dokumentaryong hindi nabibigyan ng pansin at pakialam,

sa mga librong inaagiw at inaamag sa pampublikong aklatan,

sa mga pahina ng pahayagang nilalaos ng teknolohiya,

at sa mga boses ng iilang pilipinong desperado sa kaunlaran.

Hindi ako nawala.

Dahil ang wangis ko'y dismayado't iyong makikita

na nakamasid sa Silangan kung saan sumisikat ang may kapangyarihan,

na nakatungo sa Timog kung saan nasa nakatanghod ang patay-gutom at api-apihan,

na umiiling na nasa direksiyon ng Hilaga kung saan naroon ang tugatog ng mga hangal,

sa Kanluran inutil na minamalas ang paglubog ng araw kasabay ng lahat ng kapag-asahan.

Hindi ako nawala, hindi mo lang ako hinanap.

Dahil ng mga sandali'y tayo'y magkasama hindi mo naman ako binigyang importansiya. Tila ang mahalaga sa'yo ay ang mga huwad na ngiti at tawa na iginagawad sa 'yo ng gumagalaw na larawan na lumalason sa iyong isipan. Samantalang ikaw ay naglilibang batid ko ring pilit mong ikinukubli ang alingasaw ng nabubulok mong kamalayan sa pamamagitan ng mahalimuyak na samyo ng iyong walang pakundangang pagkukunwari.

Kalam ang iyong sikmura at kamalayan ngunit pinupunan mo ito ng mga kaalamang nagpapalusog ng iyong kahungkagan. Kung bakit hindi mo sinusubukang tikman ang pagkaing wasto at may sustansiya upang mabusog ang 'yong pagkatao't kaisipan ay hindi ko alam.

Sinasabi mong ako'y nawala pero ang totoo'y hindi mo naman ako hinanap. Hindi mo noon inalintana ang bulong kong tila sigaw na sa karamihan na dumadagundong sa lakas kung ikaw lang sana ay may pakialam. Minabuti mong pakinggan ang halinghing ng maimpluwensiyang mga makabagong imbensiyon kaysa marinig ang daing ng minaltratong biktima ng karahasan. Nasa harap mo ako ngunit hindi mo ako natanaw dahil binubulag ka ng kislap ng makamundong teknolohiyang iyong pinagpaparausan.

Kung ang nais mo lang ay marinig mula sa akin

na kuminis at pumuti na ang 'yong kutis,

na makisig ang hubog ng 'yong karakas,

na magara ang magarbo mong suot na kasuotan,

na mukhang masarap ang ipinaskil mong pagkaing nasa larawan.

Kung ang nais mo lang ay hangaan kita dahil sa bagong bili mong overpriced na gadget o kasangkapan o kainggitan kita dahil sa mga disyerto, karagatan o may niyebeng lugar na 'yong pinuntahan.

Hindi ako nawawala, 'wag mo na akong hanapin.

The Cursing of Direk Cathy Garcia-Molina

"Kalakaran na sa showbiz ang magmura at murahin ng direktor ang kanyang mga artista."

"Okay lang 'yan, masyado lang balat-sibuyas 'yung nagrereklamo na 'yan!"

"Kung hindi niya kayang sakyan ang ganyang sistema dapat hindi siya pumasok sa showbiz."

'Yan at iba pang mga komento ang mababasa mo sa thread nung nagtrending ang isang open letter para kay Direk Cathy Garcia-Molina. Si Cathy Garcia-Molina na successful sa field na kanyang pinasukan - film making. (Halos) lahat ng kanyang ginawang pelikula at teleserye ay tumabo ng maraming pera at masasabing siya ay maalam at dalubhasa sa kanyang craft; alam niya kung papaano mag-hihit ang isang obra -- alam niya ang kiliti ng masa. Sa laki ng kinita ng huli niyang movie (A Second Chance) isa siya ngayon sa pinaka-in demand na direktor ng industriya.

Sa kabila ng kanyang pag-akyat sa hagdan ng tagumpay, sa likod nang pagtahak niya sa kalsada ng kasikatan ay may mga nasa ibaba na kanyang natatapakan at may mga taong kanyang nasasagi; sinadya man niya 'yon o hindi, alam niya man 'yon o siya'y nagpapatay-malisya.

Ang korapsyon ay bahagi ng pulitika.

Ang pangongopya ay parte ng pagiging estudyante.

Ang pagsisinungaling ay mahirap iwasan.

Ang pambababae ay likas (daw) sa mga lalake.

Samakatuwid, tama bang sabihin na ang pagmumura sa set ng shooting/taping sa mga artista ng direktor ay maaari na nating palampasin dahil ito'y kalakaran sa industriya ng showbiz at pelikula?

Kahit saang anggulo natin tingnan ang mali ay mali at hindi natin ito mapapasubalian. Ang pagmumura sa isang indibidwal ay may malisyang makapanakit ng damdamin. Kung ang motibasyon ng isang tao ay magmumula sa pagmumura ibig bang sabihin nitong maaari tayong mura-murahin ng paulit-ulit ng mga opisyal na nakatataas sa atin sa trabaho o opisina para makatrabaho tayo ng mas matino at mas progresibo?

Maraming kaso ng pang-aapi at pag-aalipusta ang nagmitsa sa isang krimen. Maraming mga tao ang sensitibo ang damdamin at kung may kahalo pa itong depresyon dahil sa mabigat na problemang pinagdadaanan malamang na  hindi mo nananaising magmura sa taong ito. 'Wag nating sabihing 'kalakaran' na ito sa showbiz, 'wag nating sabihing balat-sibuyas ang taong nagawan ng kabastusan, 'wag nating sabihin na pangkaraniwan na lang ito sa panahon ngayon. Isipin mo, kung narinig ng mga magulang mo na ikaw ay minumura ng isang estranghero hindi ba't makikipag-away siya dahil sa ginawang 'yon sa'yo? O 'pag narinig mo ang iyong paslit na anak na nagmumura 'di ba pagsasabihin mo ito na mali ang kanyang ginawa? Bakit ngayon okay lang sa marami na magmura at mang-api ng isang ekstra sa pelikula?

Nakaka-pressure daw kasi sa set ng pelikula kaya nakakapagbitaw ng pagmumura ang isang direktor. Teka, ang pagmumura at pang-aalipusta na lang ba ang tanging pwedeng gawin ni Direk para mabawasan ang kanyang pressure? E, bakit hindi niya ito ginagawa sa ibang may pangalang artista?

Hindi dahil ang isang bagay ay ginagawa ng marami 'yon na ang tama.

Hindi dahil nakasanayan na nating gawin 'yon na ang ating susundin kahit na mali.

Hindi dahil hindi nagrereklamo ay katumbas na ito ng pagsang-ayon.

At ngayong may nagreklamo siya pa rin ba ang wala sa katwiran?

Aminin na nating (halos) lahat tayo ay nagmumura o nakakapagmura, minsan ekspresyon lang, minsan ay pabiro sa isang kaibigan, at ang iba naman ay bukambibig na ito pero ibang usapan na kung ang pagmumura mo ay patungkol sa isang tao na ang intensyon ay makapanakit ng damdamin o wala kang pakialam sa kanyang nararamdaman lalo na kung ang iyong minumura ay hindi mo naman (gaanong) kilala o nakakababa sa'yo --- isa itong pag-abuso sa kapangyarihan na hindi naman kailangan.

Okay, 'wag na tayong magplastikan, ako rin ay nakakapagmura minsan pero hindi ko iniintensyon na murahin ang isang tao dahil lang sa (tanginang) katwiran na pressure sa trabaho o kung saan man, maari pa siguro kung ang taong ito ay ang nangudyok sa akin para makapagmura pero ganunpaman sa pagsapit ng gabi o sa sandaling ako'y mahimasmasan nagkakaroon  ako ng guilt feeling dahil alam kong mali ang aking ginawa.

Gusto kong magmura dahil sa binababoy na pulitika ng mga inutil na maraming putanginang pulitiko, sa pagkalugmok ng ating bansa sa kahirapan at korapsyon, sa mga gagong binabalahura ang kalsada ng Maynila, sa mga opisyal ng pamahalaan na ang pagmamahal ay nasa kani-kanilang bulsa at wala sa kanyang bansa, sa mga putanginang pangulo na ang kanilang pangako ay kagyat na naglalaho sa kanilang pag-upo.

Marami pang bagay ang pwede nating gawin para mag-motivate sa isang tao at kung nagagawa ito ng ibang tao kaya rin itong gawin ni Direk Cathy Garcia-Molina at iba pa. Kung basag at disoriented na ang isang aggrieve individual maaasahan pa ba nating maibibigay niya ang pinakamahusay niyang kontribusyon? Maaari siguro pero malamang na ito'y hindi na galing sa kanyang puso.

At kung ipipilit mo at ni Direk Cathy Garcia-Molina na okay lang ang pang-aalipusta at pagmumura bilang bahagi ng isang motibasyon, gusto kong sabihin sa 'yo at kay Direk at para lalo pa kayong humusay sa inyong larangan: Putangina niyo! Magsama-sama kayo!

In fainess naman kay Direk at sa kanyang mga tagahanga, gustong-gusto ko ang dalawang pelikula nina Popoy at Basha at hindi ako mahihiyang aminin sa lahat na isa ako sa mga masugid na nakigulo at pumila sa takilya mapanood lang ang pelilukang ito. Putangina kasi, ang ganda.

Tatlong Iglap V (Mga Kwentong Iglap)

Unang Iglap: Anti-Animal Abuse

“Ang hayop ay tulad din nating mga tao – may isip, may puso, may damdamin at hindi dapat pinagmamalupitan!” sigaw ng Pro-Animal rights activist na si Aldo. Kasama niya ang ilan pang miyembro ng “Stand For The Rights of Animal” nasa Elliptical Road ang grupo at matiyagang ipinaglalaban ang kanilang adhikain, hawak ang mga plakard at salit-salitan silang sumisigaw gamit ang isang megaphone.

Pasado alas-dose na ng tanghali natapos ang kanilang protesta. Bagama’t alam nilang hindi napapakinggan ng karamihan ang kanilang mga panawagan hindi pa rin sila sumusuko na gawin ang pagpoprotestang ito: ang maparusahan ang sinumang taong nagmamalupit sa hayop.

“Magtanghalian na muna tayo bago umuwi” pag-aya ni Aldo sa kasamang si Hilda. “Sige.” sagot naman ng kausap.

Sa Jollibee napadpad ang dalawa.

“Dalawang two piece chickenjoy with coke, please. Saka dalawang extra rice for dine-in.” order ni Ando sa crew ng Fastfood chain.

- - - - - - -

Ikalawang Iglap: Anti-American

“’Tanginang mga amerikanong ito lagi na lang umeepal sa mga isyu ng gobyerno natin. Kung bakit hindi na lang sila makontento kung saan sila naroroon. Eto namang pamahalaan natin pinagtatakpan pa na hindi raw nakikialam sa atin ang mga kano. Kahit kailan ay walang karapatan ang mga dayuhang makialam sa ating bansa! Hindi sila dapat nakikialam lalo na sa usapin ng pulitika!” mahabang litanya ni John Nicolas sa kaibigang si Andres habang sila’y nanonood ng CNN Philippines sa telebisyon.

“Hindi ba’t malaki ang naitulong ng mga dayuhan kabilang na ang mga amerikano sa tuwing may sakunang nangyayari sa bansa natin? Lalong-lalo na noong pagkatapos ng bagyong Yolanda, kabilang ang mga amerikano sa unang-unang nagbigay tulong-pinansiyal at katulong ang mga sundalo nila sa paghahatid ng supplies at pagkain sa mga nasalanta.” sinubukan ni Andres na sumagot sa tinuran ng kaibigan.

“Ibang usapin ‘yon. Kung ibang bansa naman ang nagkakaroon ng sakuna, tumutulong din naman tayo ‘di ba? Hindi natin dapat tanawin ng utang na loob ‘yon sa kanila.” sagot ni John Nicolas.

“So, ‘pag pabor sa atin okay lang? Ganun ba ‘yon?!” si Andres.

“Hindi mo ko naiintindihan ‘tol. Tara na nga alis na tayo baka ma-late pa tayo sa a-applyan nating trabaho, 3PM ang schedule natin ‘don” pinutol na ni John Nicolas ang usapan dahil may nakatakda silang interview sa in-applyan nilang Call Center na pagmamay-ari ng foreigner.

“Hoy Andres, tumayo ka na! Anong oras na at nakahilata ka pa diyan!, Ano ba?” pangungulit ni John Nicolas kay Andres habang isinisintas ang bagong bili niyang sapatos na Nike Air Max.

- - - - - - -

Ikatlong Iglap: Anti-Piracy

“PIRACY IN ALL FORMS SHALL NOT BE PATRONIZE.” Naka-caps lock pa ang Facebook status na ito ni Jeremy Guazon.

Consistent si Jeremy sa pagpo-post ng status at ng mga video na may kinalaman sa paglaban sa pagpipirata ng mga pelikula lalong-lalo na ‘pag Philippine movies. Opisyal kasi si Jeremy ng Optical Media Board kaya hindi na nakakagulat ang ganoong mga post, tawag ng tungkulin ika nga.

Paminsan-minsan, sumasama siya sa mga raid na isinasagawa ng ahensiya sa mga tindahan ng pekeng CD at DVD; sa Quiapo, Sta. Cruz, Baclaran, Greenhills at iba pa. Minsan na ngang nalagay sa panganib ang kanyang buhay dahil sa kampanya niyang ito.

Marami ang humahanga kay Jeremy dahil sa dedikasyon niya sa trabaho at bali-balitang sa nalalapit na pagre-resign ng chairman ng OMB ay siya ang nakatakdang ipalit at mamuno, ito ang posisyong matagal na niyang pinapangarap.

Apat ang anak ni Jeremy sa asawang si Jenny. Teenager na ang panganay at ikalawa samantalang nasa elementary pa lang ang dalawang iba pa. Si Julie na kanyang panganay ay mahilig sa music tulad din niya.

“Pa, pahingi naman po ng one thousand, may bibilhin lang po ako. May bagong album po kasi si Adele at ang One Direction.” lambing ni Julie sa ama.

“Ang gastos mo naman. Isang libo para sa dalawang CD? Ang mahal naman, hindi ko pinupulot ang pera sa opisina. Kung ako nga nagda-download lang ng mga kanta sa Musify e, para makatipid ikaw magsasayang ka ng pera para sa ilang piraso ng magagandang kanta?” tutol ni Jeremy sa request ng anak na si Julie. 

"Akin nang cellphone mo at ako na lang magda-download ng mga kantang gusto mo, tapos i-save mo na lang sa USB. Tipid pa tayo ng isang libo. Hirap nang buhay ngayon, magtipid ka naman.”