Animal Idiom

Ang mga negatibong ugali ng tao'y madalas na hinahalintulad natin sa mga hayop. Sang-ayon man o hindi ang mga hayop na ito wala na silang magagawa. Hindi naman sila pwedeng mag-aklas at iparating sa atin ang kanilang saloobin. Ano ba ang isisigaw nila? Makibaka o Makitao? Hehe. Kung ikaw ay nasabihan ng HAYOP! Ibig sabihin nito'y masama ang ugali mo katumbas ito nang salitang P.I. sa mas malambot na pamamaraan. May mga taong makahayop ang ugali pero mas maraming hayop na makatao naman ang asal. Gumugulo na naman ang usapan. Heto ang ilan sa mga halimbawa ng mga sinasabi ko.


Langgam - (Nilalanggam) - pang-uri; 1. dinagsa; Dahil sa ang langgam ay nagti-tipon sa iisang lugar kung may natagpuan silang pagkain dito natin hinahalintulad ang pagdagsa ng mga tao sa iisang tao, lugar o okasyon.

Halimbawa ng pangungusap: Parang mga langgam ang ating magigiting na Kongresista nagpupuntahan sa Malacañang sa tuwing may pinapatawag na pulong si Gloria na ang tunay na dahilan ay pamumudmod ng pera.


Langaw - (Nilalangaw) - pang-uri; 1. hindi dinagsa; Kabaligtaran naman ang kahulugan nito sa nilalanggam. Kapag sinabing nilalangaw ang ibig sabihin nito'y hindi naging mabenta o walang appeal sa nakararami.

Halimbawa ng pangungusap: Nakakatawang pagmasdan ang Kongreso dahil sa tuwing sila'y may sesyon madalas na ito'y nilalangaw.


Kalabaw - (Kayod kalabaw, balat-kalabaw) pang-uri; Dalawang ugali ng Pinoy ang hinahalintulad sa kalabaw; Ito ay ang kayod-kalabaw na ang ibig ipakahulugan ay ang pagiging masipag at balat-kalabaw naman na ang ibig sabihin ay hindi kaagad tinatablan ng hiya.

Halimbawa ng pangungusap: Ang masang Pilipino ay kayod-kalabaw sa araw-araw makatawid lang sa gutom habang ang mga nanunungkulan naman ay balat-kalabaw naman sa kanilang mga problema at hinaing.


Talangka - (utak-talangka) pang-uri; 1. inggitero; Malalim ang kahulugan ng isang ito. Ang kahulugan ng utak-talangka ay pagpipilit ng isang tao na hilahin pababa ang isang taong matagumpay o umaasenso sa pamamagitan ng paninira o pagkakaroon ng insekuridad sa taong umasenso.

Halimbawa ng pangungusap: Utak-talangka ang isa sa mga problema nating Pinoy dahil hindi tayo masaya kung umaangat ang kalagayan ng iba.


Kabayo - (Hingal-kabayo) pang-uri; 1. sobrang pagod; Bihira man nating makitang humihingal ang kabayo madalas naman tayong makakita ng taong hingal-kabayo. Sobrang pagod at pata ang katawan ng kahulugan ng isang ito.

Halimbawa ng pangungusap: Hingal-kabayo na ang karamihan sa Pilipino pero hindi pa rin umaasenso.


Pagong - (Usad pagong) pang-uri; 1. makupad, mabagal; Madali itong maintindihan at ipaliwanag. Ang kahit na uri ng pagong ay makupad ang kilos kaya nga sabi ng matatanda 'wag daw tayo mag-a-alaga ng pagong dahil babagal daw ang ating pag-asenso.

Halimbawa ng pangungusap: Ilang dekada na rin ang lumipas pero usad-pagong pa rin ang ekonomiya ng Pilipinas.


Ipis - (utak-ipis) pang-uri; 1. bobo, mang-mang; Ang ipis ay isang salot na insekto bagamat sila ay may maliit na utak hindi rin siguro sila ganun kabobo. Sa layman term kapag sinabihan ka ng utak-ipis ang kahulugan nito'y utak-bobo.

Halimbawa ng pangungusap: Marami ang nagtatalino-talinohan na mga politiko, matataas naman ang pinag-aralan pero utak-ipis naman ang pinapairal at pinapakita.


Bulati - pangalan o pang-uri; 1. Malikot o magulo; hindi mapakali sa isang pwesto.

Halimbawa ng pangungusap: Ang dati naming pangulo ay parang bulati na hindi mapakali dati nang mataas ang posisyon pero gutom pa rin sa kapangyarihan.


Aso - pangalan o pang-uri; 1. palagiang nakasunod; Dahil ang aso ay loyal sa kanilang amo lagi itong nakasunod saan man magpunta ang kanilang amo na kapag sinabihan kang parang aso ibig sabihin nito'y lagi kang nakasunod sa isang tao.

Halimbawa ng pangungusap: Dahil sa pansariling interes ang Kapitan ng aming baranggay ay parang asong nakabuntot sa kanyang Mayor.


Pusa - pangalan o pang-uri; 1. matagal ang buhay; Ang pusa hindi man literal na may siyam na buhay dito pa rin hinahalintulad ang mga taong may kung ilang beses nang nakaligtas sa panganib.

Halimbawa ng pangungusap: Ang aming congressman ay may sa-pusa yata dahil ilang beses na syang tinambangan pero hanggang ngayon ay nananatiling buhay.


Tuko - (kapit-tuko) pangalan o pang-uri; 1. mahigpit ang pagkakakapit; Napakahirap tanggalin ang isang tuko sa pagkakakagat o pagkakakapit kaya madalas itong hinahalintulad sa mga taong ayaw umalis sa pwesto.

Halimbawa ng pangungusap: Kaya nagkaroon ng Political Dynasty sa Pilipinas dahil kung sinumang nakaposisyon at naka-upo say kapit-tuko sa pwesto.


Palaka - (boses-palaka) pangalan o pang-uri; 1. pangit na boses; Nakakairita ang mga palaka at ang boses nito sa tuwing umuulan kaya ito'y ginagamit sa mga taong may boses ding nakakairita.

Halimbawa ng pangungusap: Ang mga kongresista sa Batasan ay mahilig mag-privilige speech tungkol sa walang kakwenta-kwentang bagay; nakakairita at nakakainis marining ang kanilang tinig na mga boses-palaka.


Manok - (putak ng manok) pang-uri; 1. madaldal, matabil; Maiingay ang mga manok sa tuwing sila'y pumuputak gayundin ang ibang mga taong may ganitong uri ng ugali.

Halimbawa ng pangungusap: Tuwing eleksyon, pangkaraniwan na lamang sa'ting mga Pinoy makarinig ng walang hanggang pangako ng pagbabago galing sa ating mga magigiting na pulitiko para lang silang mga manok na putak ng putak tuwing umaga.


Daga - pangalan o pang-uri; 1. aba, mahirap; Sadyang mahirap ang buhay ng isang daga kaya dito hinahambing ang mga mahihirap nating mga kababayan.

Halimbawa ng pangungusap: Ayon sa statistics, 4.4 Milyong Pilipino ang nabubuhay na parang daga dahil sila ay kinukonsiderang mahirap at nagugutom sa kasalukuyan.


Kambing - pangalan o pang-uri; 1. mapanghi, mabaho, nakakasulasok na amoy; Amoy-Kambing ang tawag sa mga taong umaalingasaw ang baho.

Halimbawa ng pangungusap: Bagaman mukhang maganda ang mga damit hindi pa rin nila maitago ang amoy-kambing na pagkatao ng mga nasa Kongreso.


Butiki - (butiking Pasay) - pangalan o pang-uri; 1. payat, hindi-kalusugan; Hindi ko rin alam kung bakit mga butiki pa sa Pasay hinahalintulad ang mga taong payat.

Halimbawa ng pangungusap: Dahilan sa kahirapan sa buhay ang mga batang pulubi sa kalye ay mistula ng butiking-Pasay sa pagkapayat.


Ahas - pangalan at pang-uri; 1. traydor; Sadyang mapanganib ang ahas pero mas mapanganib daw ang taong may pagka-ahas ang ugali.

Halimbawa ng pangungusap: Walang permanenteng kaibigan sa Pulitika dahil halos lahat ng mga pulitiko ay parang ahas na manunuklaw kung may pagkakataon.


Buwaya - pangalan o pang-uri; 1. ganid 2. magnanakaw; Ang hayop na ito ang ginawa nating simbolo ng korapsyon.

Halimbawa ng pangungusap: Talamak na ang mga buwaya sa hanay ng gobyerno ng Pilipinas gaya ng BIR, BOC, DPWH at marami pang iba.


Baboy - pangalan o pang-uri; 1. marumi; Taliwas sa pagkakaalam ng karamihan ang baboy ay hindi ganoon kababoy kagaya ng iniisip natin pero dito natin hinahambing ang kadumihan ng isang tao.

Halimbawa ng pangungusap: Baboy man sa paningin ng mga tao ang maging pulitiko hindi nila ito alintana dahil dito sila nagkakamal ng maraming pera.


Tigre - pangalan; 1. matapang2. mabagsik; May taglay na tapang ang mga tigre at sila ay hindi kayang pigilan kapag nagagalit.

Halimbawa ng pangungusap: Sa sobrang pagaalipusta at panlalait kay Juan na tsuper ni Mayor animo'y isa siyang tigre nang kanyang paslangin ang palalong alkalde.


Tupa - pangalan; 1. maamo, mabait; Ang hayop na ito ay parang hindi marunong magalit kaya dito ikinukumpara ang mga taong di-makabasag pinggan.

Halimbawa ng pangungusap: Parang maamong tupa ang isang gobernador ng Mindanao ng arestuhin sa kasong pagpatay sa mga mamamahayag.


(Matang)-Lawin - pangalan o pang-uri; 1. mapangmatyag; mapanuri; Ang lawin ay may matalas na mata kaya may matang-lawin ang tawag sa taong mapanuri o mapangmatyag.

Halimbawa ng pangungusap: Dahil sa wala namang naparurusahan sa mga tiwaling pulitiko sa palagay ko ay walang may matang-lawin sa Ombudsman o sadya lamang sila'y nabulag din ng pera.


Buwitre - pang-uri; 1. sakim o ganid; Isa kang sakim kung ikaw ay nasabihan na isang buwitre. Ang ibong buwitre ay kakaiba sa lahat ng hayop kung ang ibang hayop ay gusto nila na ang kanilang biktima ay kakainin nila ng buhay ang buwitre ay nagaabang ng mga patay o mga hayop na sadyang wala nang lakas na lumaban pa ganundin ang ibang mga tao.

Halimbawa ng pangungusap: Buwitreng maituturing ang mga kongresista dahil alam na nilang patay ang ekonomiya ng Pilipinas panay pa rin ang pananamantala nila.


Unggoy - pang-uri; 1. tuso 2. magulang; Madalas na sinasabi ng mga Pinoy na "tuso man daw ang matsing napaglalalangan din" pero hindi naaangkop sa ugali at pagkaunggoy ng ating mga kongresista.

Halimbawa ng pangungusap: Mas angkop na sabihin sa mga kongresista ang pangungusap na: Ang unggoy bihisan mo man ng alahas ay halatang unggoy pa rin.


Paru-paro - pang-uri; 1. pag-asa; Positibo ang kahulugan kung ang isang pangungusap ay ginamitan ng matalinhagang paro-paro. Ibig sabihin nito ay pag-asa at pagbabago. Ang paru-paro ay parang bahag-hari na sumisimbolo sa pagkakaroon ng pag-asa sa sinumang nakakita nito:

Halimbawa ng pangungusap: Animo'y nakakita ng paru-paro ang mga Pilipino sa katauhan ng bagong Pangulo sana nga lamang ay hindi itim na paru-parong ang ating nakita sapagkat kahulugan nito'y kabaligtaran.

?

Dahil ang tao ay maraming katanungan. Dahil maraming walang sagot sa maraming katanungan. At dahil ang buhay ay isang malaking tanong.


Minsan ipinipikit natin ang ating mga mata hindi upang ipahinga ito o para itulog ang ating pagod nang katawan kundi para kalimutan panandali ang dinaranas na walang patid na suliranin at problema, ninanamnam ang pait at sakit na nadarama dulot ng biro ng tadhana. Pigilan mo mang pumatak at dumaloy ang mga luha sa mugto mong mata ay hindi mo ito kayang labanan. Sugatan ka na'y hindi ka pa rin lubayan ng walang humpay na dagok ng buhay. Sugat na mas masakit pa sa punyal na itinarak sa iyong laman.


Pilitin mo mang iwaksi ang kalungkutan sa pamamagitan ng tawa, ngiti o anumang pagkukunwari hindi pa rin maitatago ang bigat na nadarama. Marami ng mga tanong ang naglalaro sa'yong ligaw na isipan, mga tanong na walang katapusan at walang tiyak na kasagutan. Naisin mo mang sumigaw o tumakas sa trahedya hindi mo na ito magawa para kang isang presong nakabilanggo at ang nanlilimahid na mga kamay ay may posas. Ginawa mo na ang lahat ng naisip mong paraan pero lahat ng ito'y walang silbi, walang gamit para itong tubig na nasa iyong palad na nakikita mo nga subalit hindi mo mahawakan.


Kahit na alam mong walang solusyon sa pagtingin sa kawalan ngunit ginagawa mo pa rin ito, anumang pakunswelo o pampalakas ng loob galing sa ilang kaibigan ay hindi pa rin maibsan ang nadarama. Hindi na nga maibabalik pa ang panahon at oras pero ano ba ang silbi nito kung maibalik mo man ito? Saan na nga ba ako patungo? Ano pa ba ang dapat kong gawin? Kailan matatapos ang ganitong pasakit? Bakit kailangan pa itong danasin? Sadya bang ako'y makasalanan para anihin ko ang ganitong uri ng prutas? Kabayaran ko ba ito sa mga nagawa kong pagkakamali?


Ang sinasabing liwanag sa kabila ng dilim ay hindi mo masilayan, ang sikat ng araw na iyong hinahanap ay hindi pa rin sumisilay, ang bahag-hari pagkatapos ng ulan ay isa lamang bang kathang-isip? Lahat ng iyong nakikita ay kadiliman, nakakasawa na, desperado na ang iyong isip sa paghanap at pagtugis ng solusyon. Naiisip mo na para kang isang taong dagliang nawalan ng hininga, walang buhay at walang pakinabang na hindi ikaw ang iniiyakan kundi ikaw ang tumatangis, naghihintay nang suwerte, biyaya, tulong, himala sa kung kanino.


Alam mong bahagi ng buhay ng tao ang masugatan, magkaroon ng suliranin, ang mabigo, makaranas ng kalungkutan, pero sino ba ang gustong masanay sa ganitong negatibong aspekto ng buhay? Hindi ito maiiwasan ninuman para itong alon na humahampas sa bato ng dalampasigan. Walang pusong-bato sa delubyo ng buhay, walang maton sa hamon ng tadhana, walang matipuno ang hindi napapagod, walang matalino sa komplikadong sitwasyon, walang bakal ang hindi matutunaw, walang matatag na hindi nagugupo.


Ilang beses ba tayo dapat malunod para malaman nating tayo'y nananatili pa rin sa dagat? Ilang beses ba tayo dapat masugatan para malaman nating tayo'y hindi pa pala manhid? Ilang beses ba tayo dapat madapa para malaman nating tayo'y nasasaktan pa rin? Ilang beses ba tayo dapat mamulat sa ingay at gulo paramalaman nating tayo'y wala palang katahimikan? Ilang beses ba tayo dapat bangungutin para malaman nating hindi pa pala tayo makagising? Ilang beses ba tayo dapat mamatay para malaman ang kahalagahan at kahulugan ng buhay?


Ang mga dating nagdudulot sa'yo ng saya ngayon ay nag-aayuda sa dinaranas mong lungkot, ang musika na dati mong kaibigan ngayon ay gumagatong sa pagtulo ng iyong luha, ang alaala na noon ay nagpapangiti sa iyo, ngayon ay dumadagdag sa pagiging desperado mo. Naisip mo na baka mas masayang mabuhay ng mag-isa kaysa mabuhay na may lungkot at trahedya kasama ang mahal mo sa buhay? Naisip mo na ba mas mabuting habangbuhay nakapinid ang 'yong mga mata kaysa masaksihan ang bawat pagdurusa? Naisip mo na ba mas mabuting wala kang pandinig para hindi mo maringgan ang nakakatulilig na mga daing at hinanakit? Naisip mo na ba mas mabuting habang-buhay kang paslit para hindi mo naramdaman ang lupit ng tadhana?



Nasaan na ang inaasahan mong dadamay sa'yo sa ganitong kalagayan? Abala rin ba sila sa pakikipaglaban o gusto lang nila'y puro kasiyahan?

Nasaan na ang mga tapat mong kaibigan? Marami ba silang mahalagang gawain kaya ikaw ngayon ay hindi naalala?

Nasaan na ang dinamayan at natulungan mo noong sila'y nangailangan? Hindi pa ba sila handa para ikaw naman ang damayan?

Nasaan na ang noo'y palalo na mag-aabot ng kalinga sa ganitong sitwasyon? Huwag mo ng itanong sapagkat abala pa rin siya sa pagiging palalo...

Maging ang sarili mo'y hindi mo na pinagkakatiwalaan dahil ang iyong isip ay may ulap ng kalituhan, hindi mo na kayang ipagbukod ang tama sa kamalian. Ang tangi na lamang nalalabi na dapat pagkatiwalaan at asahan, bakit kung kailan lang tayo nagigipit saka lang natin Siya naaalala?

THE EXODUS

The departure of the Filipinos going abroad for a job is not new and not a big news to us, Filipinos. It is not sensational as Kris Aquino's another revelation on her (un)colorful life.
An estimate of 9 to 11 million Filipinos or a huge 11% of the entire Philippine population are now in different parts of the world. And I am certain that we all have relatives or friends working or living abroad.
Doctors turned into nurses in Europe, career woman transformed into caregiver in Canada, tourists turned TNT in America, teachers being a domestic helper in Hongkong or Singapore, professionals to become factory or skilled worker in Middle East, etc.

The simple reason is money. The economic situation here is worst than you can imagine. Million college graduates has a job but without relation to their preferred education, millions has a job but working below the required minimum wage, millions are overworked but grossly underpaid and millions still looking for a job but can't find one.

We bargain our joys, we trade our happiness, we give up our vices, we disciplined ourselves and most of all, we sacrifice our families in favor of the opportunity to work abroad. Imagine the sleepless nights, the everyday boredom, the every night of tears, the frown on their faces, the fake smiles, the forced happiness, the worries of the safety of family he/she left, the fear of unfaithfulness by each other, the unending thoughts of anxiety, the endless counting of years, months and days left and the long wait of excitement over the years of our OFW.

The color of money is really bright and vivid that many of us just can't say no and some are do not have to ponder to resist just to give our family everyday food, the much needed education of the children and the hope of a bright future. Maybe sometimes or oftentimes the thoughts of working abroad crosses our mind.
As time goes on, OFW sometimes didn't even notice through the years that their children is already a grown-up man and the parent-children relationship is strange, as well as your loved ones who now has a gray hair and wrinkled faces because of the decade-long working abroad. An awkward situation that no one ever wanted to be in either places.

Overshadowing the SONA of P-Noy but not as explosive as his sister's latest brouhaha. Now, the exodus of the Filipinos going abroad is worsens again to a different level that the public servant; PAG-ASA weather forecasters and Airline Pilots are abandoning the Filipinos who needed them most and leaving behind their jobs here and worked overseas for a vertigo of higher pay. The Filipino weathermen who now serves Australians and forecasts the weather of the land down under and the true blood Pinoys maneuvering and flying foreign aircrafts. Can we blame them? Can our government even have the courage to offer high salaries to the remaining weathermen? Can the Airline management has a plan to even match the lucrative offers abroad?

The departure of these two professionals is now affecting the Filipinos, in general and the visiting tourists as well.
The PAG-ASA vintage problem of low technology equipment, lack of professional meteorology, the Service Administration's budget and employees' low salaries; adding insult to injury is the departure of the experienced and dependable forecasters. What happened now to us? Can we now call the remaining weather forecasters as fortune teller instead? Poor PAG-ASA. Poor Philippines.
The Philippine Airline industry doesn't have enough numbers of good pilots rubbing salt to the wound is the departure of the good pilots (if not best) we ever had! How can we go now to Cebu, Boracay and Maguindanao in a fastest and safest way? (A little exag here) Are we going back to the past where trains, galleons and horses are the only means of transportation? Poor Tourists. Poor Filipinos.

In a poor(est) country like Philippines nothing is unexpected, unprecedented, unusual and exceptional to this kind of decision made by our countrymen. Nothing personal. All for the sake of money. I might as well make the same decision if I were in their shoes.
What I'm afraid of if this scenario happens to continue in our dog-eat-dog world of economy is; we might don't have competent doctors to treat sick patients, the nurses might be available only in private hospitals, the teacher-student ratio might rose to 1:150, millions of Filipino children might be abandoned by both parents, untrained and inexperienced pilots might be manning the commercial airplanes, government owned & controlled offices might be in mess due to lack of proficient officials. If this happens we are going to shout: OMG! We are living in oblivion!

The growing numbers and the desire of the majority of the Filipinos to go abroad is a clear indication that we are indeed developing country 'though the remittances really helped to salvaged the dying economic condition of this country it does not tantamount that we are a competitive enough to other countries. The reliance of the government on OFW's remittances is not a good news that they want to portray. 11% of the entire Philippine population is really a huge number of people; it is twice as the whole population of the Singaporeans! And possibly may go up in millions in the next 5 years.

What is heroism if you can't feed your family?
What is pride if you are starving?
What is smile if you don't have food on your plate?
What is happiness if your children are uneducated?
What is legacy if you are living like a beggar?

It is tough to live in this country that's why to be in tiptop state of mind we have to leave this country.

Lakbay (unang yugto)

Hindi ko alam kung bakit ako nandito.
May amnesia yata ako. Maraming bagay akong hindi naaalala.
Hindi ko alam kung sino ako at paano ako napadpad dito.
Pero parang may bumubulong sa akin.
Maunlad. Siguro'y doon ako dapat magtungo. Baranggay Maunlad.
Marahil kung ako'y mapunta doon may mga makakakilala sa'kin.
Hindi ko alam kung gaano ito kalayo at kung gaano katagal ko itong lalakbayin.
Tatahakin ko ang landas kung saan siguro ako nararapat.
Tadhana ko kayang maglakbay? O manatili na lang ako kung saan ako namulat?

Parang wala na kong ibang pagpipilian.
Sinimulan kong mag-lakad. Wala naman akong nakikitang kakaiba.
Bagamat maraming mga tanod hindi naman nila ako inaabala.
May mga kaunting kaguluhan pero sa kabuuan maituturing pa din namang tahimik ang paligid.
Natapos ang dalawang araw ng paglalakbay ko pero parang hindi ako nakakaalis sa aking pwesto.
Napagod ako at nagpahinga. Nahimbing. Gumising ng may dalang pag-asa.
Sa muli kong paglalakad ako'y may nakasalubong.
Lalaki. Mukhang matalino. Maganda ang suot nya at kasama nya sa paglalakad ang isang napakagandang babae na may suot na may makikinang na alahas. Sinubukan ko syang lapitan, sa umpisa'y itinaboy ako ng kanyang mga tanod pero sa kalauna'y napagbigyan din ako. Kinamayan nya ako. Pagtanggap ba ito? o Pakitang-tao? Hindi ako interesado kung anuman. Ang mahalaga ako'y hindi napahiya. Ngumiti sya sa akin at gayundin ako sa kanya. Tiningnan ko ang kasama nyang babae. Walang reaksyon. Hindi man sya suplada hindi rin naman sya palabati.
Marami naman akong pwedeng mapagtanungan pero sa kung anong dahilan, sa kanya ko naibulalas ang aking tanong: "Saan po ba ang daan patungong Baranggay Maunlad?" Itinaas nya ang kanyang kamay at may itinurong direksyon. Bago pa man ako makapagpasalamat ay naitaboy na rin ako ng kanyang mga tanod kasama ng iba pang mga gustong lumapit sa kanya.

Ayon sa aking mga nadining 'yun daw ang Kapitan ng Baranggay dito sa Brgy. Bagong Lipunan.
Ang pangalang daw niya ay Kokoy. Kapitan Kokoy.
Hindi ko na binigyang-pansin ang iba pang detalye sa buhay ni Kap.
Sapat ng nalaman ko ang kanyang pangalan at maituro sa akin ang tamang direksyon ng aking patutunguhan. Pinagpatuloy ko na ulit ang aking paglalakbay. Katulad ng unang dalawang araw.
Tinatahak ko ang daan nang wala akong iniisip na panganib.
Sumapit ang gabi at muli akong nagpahinga.
Ika-apat na araw. Napadaan ako sa isang napakagarang istraktura.
Malaki, malawak animo'y simbolo ng kapangyarihan.
Maraming mga tao. May nagbulong sa 'kin ito raw ang tahanan ni Kap.
Ah, napakagandang Bulwagan ng Baranggay aniko.
Sa aking pagoobserba patuloy na kumakapal ang mga tao. Bata, matanda, estudyante o ano mang estado sa buhay ay narito. Hindi upang humingi ng tulong o bumisita kundi lahat sila'y nagpo-protesta, nagaaklas.
Sa kabila di-umano ng kagandahan at kaunlaran ng baranggay na ito ay nagtatago ang mapanupil na lider. Na ang karangyaan ng kanyang pamilya ay hindi galing sa kanilang pamilya kundi galing sa pondong inilaan para sa kanyang kabaranggay. Tumahimik ako. Mahirap magkomento dahil hindi ko alam ang totoong kwento. Maaaring ikapahamak ko ano mang maling sasabihin ko. Kasabay sa pagkapal ng mga tao dumami rin ang mga tanod na bumabarikada at nagbabantay sa bulwagan ng baranggay.
Ang mga sumunod na pangyayari ay hindi ko nagustuhan. Ang kanina'y maingay na paligid ay lalo pang naging malakas. May sunog na nagaganap at nakarining na rin ako ng putok ng baril. Nagtakbuhan ang kanina'y nagaaklas. Magulo. Napakagulo. At pagkatapos na lahat na ito; napakaraming sugatan at duguan bukod pa sa natagpuang mga taong wala ng buhay.
Lalo kong naisip ang makaalis sa lugar na ito. Hindi ko kakayanin ang ganitong senaryo.
Ika-lima at ika-anim na araw ay halos walang pinag-iba bagkus ay dumami pa ang kaguluhan. Kabi-kabila ang nagpoprotesta na kagyat lang na nagsasalita ay inaaresto na. Pangkaraniwan na lang ang tanawing may nasusugatan at namamatay sa bawat kilos-protestang ito.
Sa pamamalagi ko ng anim na araw dito sa Brgy. Bagong Lipunan ay hindi ko masasabing manhid na ako sa ganitong pangyayari. Nais ko nang makatakas sa lugar na ito. Ang anim na araw ay parang katumbas ng habang-buhay.
Akala ko'y nakita ko na ang lahat, naranasan ko na ang masalimuot na yugto ng aking buhay pero may gugulat pa rin pala sa akin; Sa ika-pitong araw ko ay nagising ako ng para akong nasa digmaan. Ang Baranggay Hall ay napuno ng hindi mabilang na mga tanod; maraming tao ang pilit na inaresto at kinulong ng walang dahilan; maraming mga tumatangis dahil sa nawawala nilang mga kaanak; ang mga dating sumisigaw at humihiyaw ay hindi na nakuhang magsalita o bumulong man lang; parang mga aso na may busal ang mga bibig; bala o kamao ang tangi nilang alam para masupil ang maiingay.
Kamay na bakal daw ang sagot ni Kapitan Kokoy sa malaganap na kaguluhan sa Brgy. Bagong Lipunan. Ipinatupad ang Baranggay Ordinance 1081.
Napailing ako. Wala akong magawa. Tumutol man ako'y baka ako naman ang pagbuntungan ng kanilang galit.
Kagyat na tumahimik ang Brgy. Bagong Lipunan. Hindi ko wari kung ang kahulugan nito'y pagsugpo sa gulo o pagkontrol sa kalayaan ng tao. Ang nakikita ko lamang na nakatawa at nakangiti ay ang mga tapat na tanod na sa tingin ko ay gagawin ang lahat ng ipaguutos ng kanilang Kapitan. Hindi ko na nasilayan pa ang mukha ni Kap at ng kanyang maybahay. Marahil ay nagtatago o natatakot sa poot ng kanyang kabaranggay. Sa tuwing sasapit ang gabi ay wala ng tao sa kalsada. Putok ng baril at huni ng ibon ang bumabasag sa katahimikan ng gabi. Sadyang nag-iba na ang baranggay na ito. Kailangan ko na talagang makaalis.
Tinangka kong tumakbo at hanapin na muli ang Brgy. Maunlad subalit kahit anumang gawin kong paglakad-takbo ay parang umiikot lang ako. Baluktot ang daan, maputik kung tag-ulan; maalikabok naman sa tuwing maaraw. Bawat daanan ko'y maraming tanod na nakamasid siguro'y binabantayan ang aming mga kilos. Datapwat wala akong balak na kalabanin si Kap tiyak ako hindi nila ito pakikingan. Ang turing nila sa lahat ay kalaban. Hindi ko namalayan siyam na araw makalipas ipatupad ang Ordinansa ngayon ito'y binabawi na. Kontrolado na raw ang baranggay at maunlad na rin sa kabuuan. Napangiti ako. Ngiting-aso. Ang lumalabas sa kanyang bibig ay taliwas sa nangyayari batid ko ito sampu ng kanyang kabaranggay. Umunlad ang nasa pwesto pero hindi ang buong baranggay. Kontrolado ang lugar dahil ang sinumang tumutol ay inuutas o pinipiit.
Dahil sa pagbalik daw ng demokrasya, sa araw ding yun may magaganap daw na halalan sa pagkakapitan. May mga lumaban pero alam ko namang ito'y pakana lamang. Gaya ng inaasahan, si Kapitan Kokoy ay nanatili sa pwesto. Wala mang tumatangkilik sa kanya pero mas makapangyarihan ang pera at pwersa.
Iwinaksi ko ang bangungot sa pagkakapunta ko sa lugar na ito; ako'y muling naglakbay. May lakas at ulirat pa naman akong natitira. Sa pagkakatanda ko'y ikalabing-anim na araw ko na dito sa mala-impyernong baranggay na ito. Hindi ko makuhang magsisi dahil ito na ang aking nakamulatan; hindi ko rin kontrol kung ano ang dapat at hindi dapat na mangyari. Nanlilimahid at umaalingasaw na ako. Hindi ko na nakuha pang mag-ayos ng sarili dahil sa bilis at lupit ng pangyayari. Labis na pagod at gutom na rin ang nararamdaman ko; iilang piso na lang ang nasa bulsa ko ninakaw pa ng mga tanod na nagsagawa ng checkpoint. Muli akong nagulantang sa bagong balita mayroon na naman daw pinaslang. Mayroon pa bang kakaiba sa balitang ito? Ilan na nga ba ang napaslang sa pamamahala ni Kap? Aksidente man ito o hindi. Subalit ang nagbabalita nito sa akin ay lumuluha bagamat hindi nya ito kaanak siya raw ay lubos na nalulungkot at nanghihinayang. Nakinig ako. Tila magiging emosyonal na rin ako sa pagkakataong ito. Ang naturang pinaslang daw ay ang posibleng magbalik ng tunay na kalayaan sa Baranggay Bagong Lipunan; ito raw ang may tapang na salubungin at sanggahin ang bawat ulos na bibitawan ni Kap at ng kanyang mga tanod; ang pangalan daw ng pinaslang ay JR. Gaya ng dati walang nagawa ang buong baranggay kundi bumunghalit ng iyak. Inilibing sa JR na halos buong baranggay ay nakiramay; umiiyak ang madilim na langit at ang baha ay hindi galing sa ulan kundi galing sa luha ng nakamasid at tumatangis na mga tao.
Sa aking ikalabing-siyam na araw pansin kong lahat ay mugto ang mata; ultimo mga tanod ay dumidistansya nakababa ang mga mukha sa tuwing masasalubong; nahihiya ba sila o nagbabait-baitan lang? Halatang nagtitimpi at nagpupuyos sa galit ang pilit na itinatago ng mga tao sa Baranggay Bagong Lipunan. Masisisi ba sila sa kalbaryong kanilang hinaharap at nararanasan? Patuloy ako sa pamamasid ng biglang dumilim ang aking paligid. Nakaramdam ako ng sakit at init sa kanang balikat.
Pagmulat ko at pagbalik ng aking isip ako'y nasa isang pagamutan. May tama raw ako ng bala at kung hindi raw naagapan ako'y pinaglalamayan na pero 'wag na daw akong mag-alala dahil ako'y ligtas na. Ang nagsasalita ay hindi doktor o nars; siya daw ang nakakita at nagdala sa akin sa pagamutang ito. Siya na rin daw ang magbabayad ng gastusin sa gamot at doktor. Nagpasalamat ako bagamat ako'y kailangan pang magpahinga naitanong ko ang kanyang pangalan; siya daw ay si Cora; Kapitan ng Baranggay Demokrasya.

-itutuloy...

Tubeeeeg!! (wala na po...)

Milyong beses ko nang narining na hindi bale ng walang kuryente 'wag lang mawalan ng tubig ibahin kaya natin; hindi bale ng walang tubig 'wag lang mawala ang facebook. Hehe. Joke lang, nagpapatawa lang ako. Ang totoo maraming mga bansa ngayon ang nakamasid sa atin at ngayo'y nakatawa dahil sa isa na namang problema ng Pilipinas. Habang ang suliranin ng ibang mga bansa ay makarating sa iba't-ibang planeta o makagawa ng autong lumulutang sa hangin o bakuna/gamot laban sa mapanganib na AIDS heto tayo namumroblema sa isang simpleng suliranin lang ng iba: Tubig.

Sa isang pelikula o kwento, hinahalintulad ang ulan sa isang malungkot na karakter. Na sa tuwing may dinadalang problema ang bida; nababalot ng dilim ang kapaligiran at biglang bubuhos ang napakalakas na ulan na animo'y hindi na hihinto. Dahil ang ulan sumisimbulo na isang dagok at kalungkutan sa buhay.

Sa pagkakataong ito hindi muna kalungkutan ang turing natin sa ulan. Kahit na alam nating may kabuntot na baha, traffic, minor accident at malulubog na naman sa baha ang sasakyan ko. Okay lang 'yan sa 'kin at malamang sa inyo rin. Marami ang nagdarasal at nangangarap ngayon na sana'y madagdagan ang buhos ng ulan na dumating sa atin na hindi na alintana ang anuman ang negatibong resulta nito sa karamihan. Mayaman man o mahirap ay apektado ng krisis na ito. Pero syempre mas madaling makagawa ng solusyon kung ika'y mayaman.

Para tayong mga nanlilimahid na pulubi na nakatanghod at naghihintay ng abang-limos galing sa kinauukulan. Na hindi pera ang nais na maibigay kundi tubig! Apektado na ang pag-iisip mo dahil sa kawalan ng tubig. Walang pang-saing, walang panglinis at pangsabaw sa pagluluto, walang ligo, malagkit ang katawan, mabaho na ang mga bata at tambak na labahan.

Parang kailan lang, namumroblema ang mahal kong Pilipinas kung papaano idi-dispose ang labis na tubig sa posibleng pag-apaw ng ating dam. Naging sanhi pa nga ito ng pagbubuwis ng buhay ng marami, labis na pagbaha, pagkasira ng pananim at pagkawasak ng tahanan sa may Pangasinan area. Ang dahilan: pagpapakawala ng tubig sa San Roque Dam. Isang buwan lang bago ito bumaha at lumubog ng husto ang NCR at karatig probinsya dahil naman kay Ondoy. On the average, may 20 bagyo ang dumadaan sa Pilipinas hindi pa kasama dito ang pangkaraniwang buhos ng ulan tuwing panahon nito. Sa palagay ko hindi pa sapat yun para maibsan ang pagkukulang natin sa tubig dahil heto tayo may brand new problem in the name of water.

Pero teka hindi ba nakakatawang isipin (should i say nakakalungkot?) na ang Pilipinas ay isang bansang arkipelago na napapaligiran ng tubig? At marami-rami ring ulan ang bumabagsak sa atin (kaya madalas ang baha 'di ba?) kumpara sa mga middle east countries na hindi pa naman so far nagkakaroon ng ganito katinding krisis sa tubig. Ano na naman ba ang nangyayari sa atin? Masyado na ba tayong makasalanan at tayo'y pinaparusahan sa kasalanang pinag-gagawa natin? O sadya lang paatras mag-isip ang adminstrasyong humahawak sa patubig? Sadista ba sila? Na gustong-gusto nilang nahihirapan ang mga tao sa pagpila at kakahintay ng kanilang precious water?

Mga sana. Kung pu-pwede pa lang madagdagan ang tubig sa dam sa pamamagitan ng cloud seeding SANA dati pa 'yun isinagawa nung hindi pa ganito kalala ang sitwasyon. Noong nalubog sa baha ang halos buong Pangasinan SANA sa Batasang Pambansa na lang napunta ang mga tubig at SANA may sesyon noon at kumpleto ang lahat ng magigigiting nating Kongresista. Noong nagkaroon ng lagpas tao na baha na dulot ng Ondoy SANA nadamay na rin ang Malacañang noon, napakaganda sigurong pagmasdan na ang babaeng nakatira doon ay nasa bubong at humihingi ng tulong.

Sa dami na ng problemang sumalubong kay P-Noy kabilang na dito ang kahirapan, trabaho, tag-gutom, mga utang, edukasyon, kakulangan sa budget, korapsyon, modernisasyon sa lahat ng sangay ng gobyerno, eleksyon, anomalya at scandal ng nakaraang rehimen at napakarami pang iba; nadagdag pa 'to sa sakit ng ulo niya at ng kanyang mga kababayan na ani nya ay kanyang Boss.

Ang krisis ngayon sa tubig ay siguradong malalampasan nating mga Pinoy dahil tayo ay likas na matiisin at mapagpasensya. Kung nakapagtiis nga tayo ng siyam na taon sa kuko ng mangkukulam na itatago natin sa pangalang Gloria dito pa kaya sa problema natin sa tubig na tatagal lang siguro ng isa o dalawang buwan o posibleng mas maaga pa.

Sa Iyong Pagtawid

Ang pagkamit ng tagumpay ng isang tao ay maihahalintulad ko sa pagtawid ng isang tao sa isang napakalawak na kalsada. Hindi mo mararating ang isang lugar from point A to point B kung hindi mo ihahakbang ang iyong mga paa. Maraming balakid, abala at sagabal sa pagkamit ng napakailap na tagumpay. Gayundin sa pagtawid sa kalsada maraming iba't-ibang sasakyan na rumaragasa at humahagibis na karamiha'y walang pakialam sa katulad kong tumatawid.

Sa iyong pagtawid tumingin ka sa iyong kaliwa baka may mga sasakyang nagmamadali kahit na sila'y dapat nakahinto dahil sa ilaw na pula hindi nila 'yun pinapansin dahil ang gusto nila'y makauna. Luminga sa iyong kanan baka mayroong sasakyan na sumasalubong at dumadagundong sa bilis at ang ibig naman ay makaisa. Bagamat wala akong naringgang wangwang ay nakabukas ang mga ilaw sa gitna ng nakatirik na araw.
Walang nagsabi na madaling makamit ang tagumpay bagamat mayroong iilan na nabuhusan ng biyaya na dagling umunlad at yumaman na parang nakatagpo ng footbridge sa kahabaan ng EDSA. Ngunit ang katotohanan, paghagilap sa tagumpay ay walang shortcut, walang footbridge, walang traffic light. Ikaw ang magdedesisyon sa iyong buhay kung dapat ka nang tumawid o hindi pa, kung hihinto ka muna o magpaparaya sa iba.

Sa iyong pagtawid hindi ka nag-iisa marami ring gustong umunlad at makamit ang tagumpay, sila ang makakasama mo sa pagtahak ng iba't-ibang landas ng buhay. Impluwensya man o inspirasyon ang tawag mo sa kanila ikaw ang makakasagot nito. May mga taong di-umano makakasama mo sa pag-abot ng tagumpay pero dadalhin ka lang pala sa malayo at tuluyan ka ng maliligaw. May mga taong mag-gagabay sa'yo at kasama mo sa pagtamasa ng matamis na tagumpay hanggang sa dulo'y hindi ka iiwan. Pamilya o kaibigan ang tawag sa kanila. May mga taong sumubok na tumawid subalit nakuntento nang manatili sa island ng kalsada. Siguro'y naranasan na nila ang mabigat na suliranin kaya't sa tingin nila ay mas ligtas kung mananatili sila sa gitna ng kalsada. Tatawid pa ba sila? o Ayaw na nila? Hihintayin na lamang ba nila ang isang milagro na may magtatawid sa kanila? o Hanggang sa tumanda ay ganito ang kanilang kalagayan?

Sa iyong pagtawid hindi maiiwasang may matatanaw na naaksidente o nadidisgrasya, sila ang maagang sumalubong sa takip-silim ng buhay at hindi na masisilayan pa ang bukang-liwayway ng tagumpay. Sila na may ibat-ibang kadahilanan ang pagkamatay, sakit, aksidente o kagagawan ng iba. Hindi lahat ng nakamit ng iba ay makakamit mo rin, hindi lahat ng kanilang kasiyahan ay pwedeng kasiyahan mo rin, minsan ang dahilan ng kanilang kalungkutan ay dahilan naman ng iyong kaligayahan.

Sa iyong pagtawid maaaring maging matagumpay ka o kabiguan ang iyong masasalubong dahil hindi mo natawid ang hangganan o naligaw ka sa paghanap nito. Maaaring kasama mo pa ang iyong pamilya sa paghahanap ng mailap na kapalaran maaari namang sila na ang magpatuloy ng iyong nasimulan.

Sa iyong pagtawid maaaring makamit mo ang rurok ng katandaan, ipipinid mo na iyong mga mata, magpapantay na ang mga paa, kukulubot ang mga balat at magkukulay abo na ang iyong buhok pero ang hinahanap mong tagumpay ay hindi mo pa rin nakikita. Naging masalimuot o bigo ka man sa iyong pagtawid dito sa mundo, hindi ka na luluha 'pag nakatawid ka ng walang galit, pag-iimbot at kasalanang imortal, 'pag tuluyan ng nagpahinga ang iyong pagal na katawan kasabay ng iyong pagod na isipan.

Como Tu Te Llama?

Comu Tu Te Llama? spanish words that means: "What is your name?"

Ano nga ba ang pangalan? Gaano kaimportante ito at ano ba ang kaugnayan nito sa ating buhay at future natin?
Sabi nila all is fair in love and war (which I doubt) pero bukod sa love and war, pantay-pantay din ang mahihirap at mayayaman pagdating sa pagbibigay ng pangalan. We all have liberty to choose whatever first name na maisip mo para sa mga anak mo pero ibang usapan na kung last name ang gusto mong palitan.

Ang mga pangalang Cassandra Czarina o Denzel Demarcus ay mga pangalan na napakagandang pakinggan na hindi eksklusibong pagmamay-ari ng sinuman mayaman man o mahirap. Hindi ito katulad ng isang kanta o imbensyon na pwede mong ipa-copyright at ipangalandakan sa buong mundo na ikaw ang nagmamay-ari nito.

Sa isang chatroom o sa iyong YM name madalas na hindi natin binibigay ang ating real name bagkus nag-i-isip tayo ng unique, catchy, nice, cool, cute o astig na sign-in name/s para maitago ang ating identity. Ang iyong pangalan sa YM o iba pang chatroom ay nagbibigay ng iba't-ibang interpretasyon sa bawat ka-chat mo o sa makakabasa nito. Pipiliin mo ba ang real name mo na "Arnulfo" o ang pacute na "ArtisticArn" o mas papaboran mo ang sign-in name na "Conchita" kaysa ang naughty name na "Cheatedgirl69"? Depende sa'yo yan kung ano ang gusto mong maging dating sa chatmate o kung sino mang makakabasa nito.

May mga pangalan na kapag narining mo ay may mga naglalaro na kaagad sa isip mo either negative o positive vibes. Ang ating pangalan ay very very tricky, pwede nating i-a-apply ang kasabihang: "don't judge the book by its cover" gagawin lang nating: "don't judge the person by its name".

Iisipin mo ba na ang taong nagngangalang Alexander Del Orientes ay nakatira sa isang slum area?
At ang taong may pangalan namang Casimiro Batungbacal ay isa namang Milyonaryo?
Aakalain mo ba na ang babaeng may pangalang Tiffany Dela Cerna ay isa palang tomboy?
At Ang machong pangalan na Melchor San Pedro ay isa palang bading?

Napakalaki ng kaugnayan nng ating pangalan sa ating buhay, nakasalalay dito ang ating kinabukasan at kung paano ka itrato ng ibang tao. Naaalala ko pa sa isang dokumentaryo ni Howie Severino sa I-witness tungkol sa pangalan. Sa isang bayan sa Ilocos Norte, may isang lalaking nagngangalang: James Pecpec hindi siya magkaroon ng girlfriend hindi dahil sa pangit siya o sa masama ang kanyang ugali kundi dahil sa taglay nyang last name na: Pecpec. Isipin mo na lang kantyaw na aabutin ng babaeng kanyang mapapangasawa at kanyang mga anak kung magiging apelyido niya ay, Pecpec. At ang kanya namang kapatid na si Erica Pecpec ay hindi nag-aral ng kolehiyo hindi dahil sa bobo siya o wala silang pera kundi dahil napagod na siguro sya sa pagtanggap ng tukso at pag-aalipusta sa kanyang pangalan ng kanyang magiging bagong classmates. Malamang na ito rin ang maging kapalaran natin kung ang ating last name ay Pecpec.

May mga pangalan naman na mabasa o marining po lang ang kanilang last name ay kilala mo na agad ang background ng family nila. Tulad ng Zobel de Ayala (multimillionaire), Cojuangco (heredero), Osmeña (powerful clan at Cebu) o Macapagal (political family hail from Pampanga). May mga mga pangalan naman na disadvantageous sa taong mayroon nito. Ano ba ang itatanong mo sa bago mong kaibigan kung ang apelyido niya ay Echegaray? Kung foreigner naman, ang last name nya ay Hitler?At kung nakapangasawa ka ng Europeo at ang last name ay Borat nanaisin mo bang dito sa Pilipinas manirahan?

Dating back hundred years ago during the Spaniards' occupation, at sa kung anong dahilan marami sa ating mga Filipino ancestors ang napalitan/pinalitan ang mga apelyido ng Spanish sound/like na surname tulad ng kina Jill Gutierrez, Lira Dela Cruz, Ivy Marie Aquino, Jose Mari Perez, Arlene Hernandez, Leilani Castro o Milo De Guzman at iba pang mga Spanish name sounds; maaaring naging advantage ito sa karamihan sa atin dahil gugustuhin mo bang magkaroon ng ganitong mga makalumang Pilipinong apelyido: Labatiti, Dimakatae, Bagonggahasa, Baktol, Dalawangbayan, Bayug, Panti, atbp. Marami pa ring Pilipino ay may ganitong taglay na apelyido gustuhin man nilang palitan ito ay hindi ganoon kadali o kasimple. Matagal at higit sa lahat magastos! Tayo pa namang Pilipino ay mahilig manukso o mangantiyaw kaya kung katulad ng nabanggit ko na makalumang apelyido malamang simula pagkabata hanggang ngayon panay tukso ang inabot mo.

As I've said earlier, ang ating pangalan ay tricky at medyo misleading.
Aakalain mo ba na si Loreto Baloyanto Payongayong Jr. ay wala pang 30 y/o?
Ang seryosong pangalan na Severino Cruz ay isang taong palatawa?
Kung maririnig mo ang pangalang Nathaniel Narvacan, hindi ba parang Congressman ang dating?
Ang kumpare kong si Alfonso Gonzales ay animo'y professional driver sa F1 ang pangalan.
Si Mr. Harold Rivera naman ay parang Professor sa Pamantasan ng Lungsod ng Maynila.
Ang pangalang Danny Soliman ay sounds like a Professional Billiard Player.
Samantalang, si Ms. Leah Legal naman ay tunog-abogado ang first perception.
Ang pangalan namang Ana Rica Sanchez ay parang bida sa Sexy Films.
Maraming nag-aakala na ang pangalang Arlene Sundiam ay isang muslim.

Ang pagkakaroon ng napaka-common na pangalan ay nagdudulot naman sa tao ng dalawang bagay: Respeto o kapahamakan. Respeto dahil ang dinadala mong pangalan ay nagbigay ng karangalan sa Pilipinas tulad ng Recto, Magsaysay, Rizal atbp. Pwede ring kapahamakan dahil madalas na magkaroon ng mistaken identity sa taong involved na may katulad na pangalan. Tulad ng Jonathan Sison, Robert Delos Santos o Vince Cruz, sa pagkuha ng NBI o Police Clearance madalas na sila'y nahu-hold dahil mayroon silang kapangalan na nagkaroon ng kaso. Naaalala nyo pa ba ang OFW na si Jason Aguilar? Nadeport siya galing Middle East dahil kapangalan nya ang wanted na si Jason Aguilar Ivler.

Sa ating modernong panahon at para makaiwas na rin sa pagkakapare-pareho ng mga pangalan, marami na ang nag-iimbento ng kung anu-anong pangalan tulad ng anak ni Ely Buendia na Eon Drake o anak ni Angelina Jolie na Maddox. Mas makabubuti rin siguro na may second name kang ibibigay sa anak mo bukod sa moderno ay maa- appreciate ng bata sa kanyang paglaki hindi yung tampulan siya ng tukso hanggang sa pagtanda. Tulad ng mga kombinasyong-pangalan na Donna Minette, Leidee Jaizzle, Leslie Ann, Argel James, Francis Kenneth o Dianne Kristine.

Kung hindi naman pangkaraniwan ang surname mo mas malaki ang porsyento/possibility na kamag-anak mo (malayo man o malapit) o galing sa iisang angkan/probinsya ang inyong pinanggalingan ang taong mai-encounter na may kaparehong apelyido. Ilan sa mga may ganitong surname ay: Zurbano, Cariaga, Gollena, Arucan, Feilden, Dacallos, Cutillas, Tortal, Sabangan, Fetalcorin, Jusay at Madali.

Malaking bagay din ang Pangalan sa pagpasok sa showbiz. Gumagamit sila ng screen name na catchy para madaling ma-recall ng fans. Kung ginamit kaya ng mga celebrity na ito ang kanilang real name ay sumikat kaya sila? Ilan sa kanila ay sina:
Esmeralda Tuazon - Amy Austria / Demi Moore - Demetria Guynes
Angelica Colmenares - Angel Aquino / Bruce Lee - Lee Yuen Kam
Rachel Taleon - Dawn Zulueta / Barry Manilow - Barry Pincus
Abelardo Ho - Dennis Trillo / Lady Gaga - Stefani Joanne Germanotta
Heart Evangelista - Love Marie Ongpauco / Natalie Portman - Natalie Hershlag
Gwen Garci - Mai lee Ang / Rihanna - Robyn Rihanna Fenty
Lani Misalucha - Lani Bayot / Vin Diesel - Mark Vincent


May mga pangalan na nakakatuwa na kapag nabasa mo ay mapapangiti ka at parang may kulang sa kanilang mga pangalan. Ilan sa mga naisip ko ay: Gary Valencia, Piolo Pascua, Mark Anthony Fernan, Carmina Villar at Regine Velasco. Sa ating mga teleserye o sa mga pinoy Film madalas na ang mayayamang bida ay may mga pangalang tunog-mayaman; Ilan sa mga naalala kong madalas gamitin na mga tunog-mayaman na Pangalan ay: Buenavista, Montenegro, Buenaventura at Montemayor.

Kung ako ang tatanungin dapat ipagbawal ang paggamit ng pangalang Hesus o Jesus dito sa atin. Bakit? Paano kung lumaking pasaway, gago o tarantado ang taong may taglay nito? Hindi maiiwasan na murahin siya ng naagrabyado nito ngunit paano? Tarantado talaga 'yang si ______! Although hindi ito patungkol kay Bro, Pangit pa rin pakinggan di ba?
Kung may pagkakataon naman na baguhin naman ang pangalan ko, gusto kong ipangalan sa'kin ay Jared Montevista - tunog mayaman 'di ba?.
Parang Bruce Springsteen na Born in the U.SA.
Jared Montevista - Born in the Phililppines.

Ikaw, kung papalitan ang pangalan mo ngayon, Anong pangalan ang gusto mo?