Ang Gilas at Tikas ng Gilas Pilipinas

Abala at nagbubunyi ang lahat.

Hindi magkamayaw sa pagsigaw ng "Whooo!" at "Ang galing!" pero sa tuwing sumasala, sila rin ang nagsasabing "Tangna ang bobo!", "Kinangina kasi ang buwaya!", tipikal na pinoy kung sumuporta sa kapwa pilipinong lumalaban sa bayan tulad ng pagsuporta natin sa mabagsik na Gilas Pilipinas.

Hindi ba ganyan din ang pagtanggap natin kay Manny noong nagtatamasa pa ito ng sunod-sunod na karangalan para sa Pilipinas? Pero katulad ng pagkawala ng liwanag ng araw sa pagsapit ng dapit-hapon ang pagtrato ng maproud na pilipino nang makaranas siya ng pagkabigo, lumamlam rin ang pagsuporta natin dito parang balat na sapatos na kinalimutan nang lagyan ng biton.

Nakatutok at nananabik ang lahat.

Walang gabing 'di pinalalampas at 'di pumapalya sa panonood at pagsuporta sa bawat laro ng pambato natin ngayon sa FIBA Asia 2013; sa telebisyon man o sa MOA Arena.

Ang bawat buslo nila ay siguradong dagundong ang katumbas sa mga tagahangang gutom na mapunan ang katagang "Proud to be Filipino", ang bawat posesyon nila ng bola ay siya ring pagkislap ng mga mata ng bawat pinoy na manonood, ang pagkaubos ng oras sa tuwing lamang tayo sa laban ay may kakaibang pagkasabik na dulot at ang bawat pagwawagi ay kahulugan ng pangingibabaw ng kanyang lahi sa buong mundo, oo sa BUONG MUNDO.

Dalawang magkasunod na talo na ang nalasap ng "Pambansang Kamao", purdoy din ang laban nina "The Filipino Flash" at ng "The Hawaiian Punch" na tubong ibang bansa pero inangkin na rin natin. Bigo rin ang iba pang nagtangkang pumalaot sa mundo ng boksing. Tahimik din ang Azkals, wala pang pagputok ang Volcanoes, wala ring ingay ang pinoy greats sa billiards, hindi pa tumutimon ang Dragonboat, wala pa uling dugong-pinoy na pumapailanlang sa American Idol, nakatengga ang world class talent nina APL de Ap at Lea Salonga sa The Voice Phils, wala pang gigs na sked ang Journey ni Arnel Pineda, naghihintay na muli ang lahat na makilala ang galing ng Pinoy sa WCOPA o ng Film Festival ng iba't ibang bansa. Kaya ang FIBA ngayon ang mainit na dapat suportahan sa pamamagitan ng matitikas na Gilas Pilipinas.

Nakakasawa na kasi ang kontrobersiya.

Nakakahiya na masyado sa buong mundo ang katiwaliang kinasasangkutan ng ating mga pulitiko.

Ipinangangalandakan nating umuunlad ang ating ekonomiya pero nadagdagan naman ang nagugutom na mga Pilipino at milyon-milyon ang nagpapasyang magpaalipin sa ibang bansa, ano ba tayo naglolokohan?

Masakit kasing harapin ang katotohanang sumasampal sa bansa natin kaya sa pagkakataong man lang na ito kailangang may magpalutang at magsalba sa lumulubog na bangka natin na kung tawagin ay 'The Filipino Pride'. Kaya ganito na lang katindi ang suporta natin sa mga manlalarong ibinuhos ang lahat ng galing at talento sa paglalaro laban sa de-kalibreng cagers ng iba't ibang bansa sa Asya.

Sa halip na magbigay suporta sa iba't ibang programa na may kinalaman sa paglinang ng talino, talento at galing ng Pilipino tila mas inuuna natin ang ilang mabababaw na usapin. Ang salitang 'Pilipinas' dapat daw tawagin na nating 'Filipinas', ang bigat ng problema natin 'di ba? Eh 'yung kontrobersiyang nagsasangkot sa mga congressman sa nakakalulang sampung bilyong pisong Fertilizer Fund Scam, may intensibong imbestigasyon nga kaya? May makukulong naman ba? Siyempre wala.

Kung ano 'yung galing ng mga namumuno natin sa pagpapakialam sa maraming bagay, kung ano 'yung bilis nilang magpamudmod ng pera ng bayan sa bogus na NGO, sana man lang nagbigay din sila ng kalinga at tensyon sa Gilas Pilipinas noong nasa "struggling stage" pa lang sila o sa kahit sinong Pilipinong lumalaban para sa karangalan ng bayan na nangangailangan ng tulong ng gobyerno gaya ng ginagawa ng mga bansang South Korea, China, Japan, Chinese Taipei at iba pa sa kani-kanilang atleta. Paano na lang kung walang isang Manny Pangilinan? Nakikita mo ba kung saan tayo pupulutin? Malamang na kapwa pilipino ang unang mangangantiyaw sa kakulangan natin.

Pagkatapos nang napakatagal na preparasyon, pagpupursigi at sakripisyo ng bawat miyembro ng Gilas mas malamang na ang mga pulitikong nakinabang sa scam ay magbibigay ng kanya-kanyang pahayag at suporta sa tagumpay ng Gilas. Ganundin ang kasalukuyang gobyerno na halos wala man lang napakitang suporta noong nag-uumpisa pa lamang ito ay tiyak nang magbibigay ng congratulations na pahayag sa nakamit ng Gilas. Sasakyan at gagamitin ang napagtagumpayan ng Gilas para sa sariling kapakanan, kunsabagay may bago pa ba dito?

Sabi, walang nagmamahal sa talunan kaya ba todo-suporta ang mga kababayan natin sa Gilas Pilipinas dahil nagpapa-panalo tayo?

Ewan ko. Siguro nga, pansin mo din ba ang sabayang pagbagsak ng suporta ng mga tao at ng career ni Manny Pacquiao?

Sana, parehong suporta ang ibinibigay natin sa bawat Pilipinong lumalaban sa ngalan ng bansa; manalo man o matalo, mag-champion man o mag-fourth place, pumasok man o sumablay ang kanilang mga tira - ganun kainit, ganun katindi. Hindi 'yung dumaranas na nga ng pagkatalo eh ibabagsak at itutulak pa natin sa putikan, nasaan ang tunay na pagsuporta natin dito?

Panandalian nga lang ang hatid na kaligayahan ng pagwawagi ng Gilas Pilipinas pero higit sa tagumpay sana maging pangmatagalang inspirasyon ang hatid nitong pagsusumikap, pagtitiyaga at paghahasa kanilang kakayahan, sana tularan natin ang kanilang katatagan at hindi pagsuko sa bawat kanilang laban, sana gaya nila matuto tayong humarap sa katotohanan pagkabigo man ito o pagkasawi.

Tapos na ang FIBA Asia bagama't ikalawang pwesto lang ang ating nakamit naiangat naman ng Gilas ang pangalan ng bansang Pilipinas sa larangan ng larong Basketball, oo nga na walang naidulot na pag-unlad sa ating personal na buhay ito pero kahit sa ganitong paraan man lang nagkaisa ang lahat karamihan sa mga Pilipino.

Ayaw kong sabihing "I am proud to be Filipino" dahil unang-una mas magandang nakaapak ang paa natin sa lupa kahit may napagtagumpayan tayo (kaysa magyabang) pangalawa, ang galing at husay ng Gilas Pilipinas ay hindi sumasalamin sa KABUUAN o majority ng mga Pilipino. Sapat nang suportahan natin sila sa ipinakita nilang dedikasyon sa bayan.

Marahil sa susunod na mga araw lang lumipas na agad ang adrenaline at kasiyahang ibinigay ng Gilas Pilipinas sa mga Pilipino, babalik na muli tayo sa reyalidad na kailanman ay hindi mapagtatakpan ng anumang tagumpay o pagkawagi ng sinumang pilipino sa anumang larangan ang patuloy na kapalpakan natin sa larangan ng ekonomiya, pulitika at pagpapatupad ng batas - dapat natin itong maintindihan at maunawaaan.

Pansamantala, malunod ka muna sa karangalang ibinigay at idinulot na kaligayahan ng buwis-buhay na inilaro ng magigilas na Gilas Pilipinas, hangaan at gawin mo sanang motibasyon ang kanilang ipinakitang determinasyong magpunyagi laban sa mga higanteng nakasagupa nila sa kompetisyon.

Ang Suicide Note

Lunes ng umaga.
Wala nang buhay ng datnan ng kanyang ina at kapatid na si Gemma ang kaawa-awang si Tony na ilang araw ng balisa at dumaan sa depresyon.

Nakadapa sa lapag ang bangkay, labis ang pagkamugto ng mga mata na hindi maikakailang galing sa pag-iyak. Walang bakas ng tuyong dugong makikita o sugat sa biktima ngunit halatang dumaan muna ito sa matinding paghihirap bago malagutan ng hininga.

Magulo ang kwarto ngunit sigurado mas magulo ang pag-iisip ng taong nakatira dito. Umaalingasaw ang nag-aagaw na amoy ng suka at serbesa na nakakapit sa maruming sahig, nakatumba ang durabox na lalagyan ng kanyang mga damit at mga personal na gamit. Kapansin-pansin din ang nagkalat na 'di tiyak na bilang ng basag na bote ng beer, isang halos durog na cellphone at sa 'di kalayuan ang basyong botelya ng kemikal na kung tawagin ay Sulfamic Acid o mas kilala sa tawag na Silver Cleaner.

Habang yakap-yakap ng kanyang inang tumatangis ang anak na si Tony patuloy na tumutugtog ang malungkot na kantang "Believe in Me" na nakarepeat mode sa Music Player na katabi ng TV na nasa ibabaw ng maliit na mesa. Humigit-kumulang limang minuto ang ina sa ganoong kalagayan. Labis ang pagtangis na nakayapos sa malamig na bangkay ng pinakamamahal na anak, ni hindi na niya makuhang humingi ng tulong sa kapitbahay dahil sa labis na pagkabigla, dismaya at lungkot sa kanyang nasaksihan.

Sa pagitan ng alas-diyes at alas-onse kagabi, umuulan noon lulugo-lugong pumasok ng kanyang silid si Tony bitbit sa kanang kamay ang plastik na sando bag na may lamang ilang bote ng beer, nasa bulsa naman ng suot na pantalong maong ang botelya ng silver cleaner, habang ang kanyang kaliwang kamay naman'y hawak ang cellphone kausap ang kanyang dating girlfriend na si Gigi. Nagsusumamo at sinusuyo niya itong muling makipagbalikan sa kanya.

Dalawang linggo nang nakararaan nang makipaghiwalay sa kanya si Gigi.

Halos limang taon din silang nagsama nito. Tanggap na ng pamilya ni Tony ang babae ngunit tutol naman ang ilang miyembro ng kaanak ni Gigi sa kanya. Ngunit hindi ito naging hadlang upang magtagal ang kanilang pagsasama. Sobrang mahal nila ang isa't isa kaya't sinong mag-aakalang mauuwi lang sa hiwalayan ang kanilang pag-iibigan, pormalidad na nga lang kung sakali kung mayroong kasal na magaganap.

Limang taon.

Limang taong puno ng pagmamahalan at matamis na pag-iibigan. Hindi biro ito. Disiotso anyos pa lang noon si Gigi samantalang beinte uno naman si Tony. Magkababata sila at sa iisang baranggay lang lumaki ngunit nasa kolehiyo na silang dalawa nang lubusang magkakilala at maging magnobya. Graduating na noon si Tony sa kursong Marketing samantalang si Gigi ay freshman student sa course na Mass Communication sa isang unibersidad sa U-belt.

Inilihim ni Tony sa ina at kanyang kapatid ang break-up nila ni Gigi sa pag-aakalang maaayos niya pa ito ngunit habang lumilipas ang mga araw mas lalong lumalabo ang kanilang pagbabalikan. At dumating na nga sa puntong nagsusumbatan at nagsisigawan ang dating magnobya sa telepono. Nito ngang huli nilang pag-uusap ay nagbantang magpapakamatay si Tony kung hindi makikipagbalikan ka kanya si Gigi.

"Bahala ka sa buhay mo!" 'yun ang sagot ni Gigi kay Tony bago niya tuluyang i-power off ang kanyang cellphone.

Nang mahimasmasan ang ina, napansin nitong tahimik na humihikbi sa isang sulok ng kwarto ang nakababatang kapatid ni Tony na si Gemma habang binabasa ang isang papel na kanyang nakitang nakaipit sa laptop ng biktima.

Malumanay na inilapag sandali ng ina ang bangkay ng anak at lumapit sa kinauupuan ni Gemma. Sinabayan niya ang babaeng anak na basahin ang naturang sulat. Isa itong Suicide Note para kay Gigi.

------------------------------------------------------------------

Dearest Gigi,

Hindi ba ganito ang gusto mong mangyari?
Hindi ba nais mong tuluyan akong lumayo sa'yo?
Sana masaya ka na dahil simula sa araw na ito hindi mo na ako makikita, wala nang mangungulit sa'yo, wala nang mang-iistorbo at aabala sa'yo KAHIT KAILAN. Mahal kita kung mayroon pang salitang hihigit sa pagmamahal 'yun ang kaya kong ibigay sa'yo. Mahal kita ng higit pa sa iniisip mo, higit pa sa inaakala mo, higit pa sa pagkakakilala mo sa akin at hindi ko nakikita ang sarili ko na hindi ikaw ang kasama ko sa hinaharap.

Hindi ko inasahan na darating ka sa buhay ko ngunit mas hindi ko inasahan na basta mo lang ako iiwan at sabihin sa aking limutin na kita katumbas nun ang pagpapamukha mo sa akin na wala na akong kwenta at halaga sa buhay mo. Hindi ko kayang limutin ka, paano ko lilimutin ang tanging taong nagpapaligaya sa akin sa bawat araw? Ikaw ang buhay ko, ikaw lang ang mundo ko.

Hindi mo na ba naalala ang sinasabi mong pinakaimportanteng araw para sa'yo? Kung hindi mo na matandaan ipapaalala ko sa'yo, ito 'yung araw na nagkita at nagkakilala sa Morayta. Ang lakas ng ulan ng araw na 'yun at 'di sinasadyang nasa iisang waiting shed tayo. Nabigla ka pa nga eh, sabi mo pamilyar ako sa'yo pero hindi mo alam ang pangalan ko, hindi mo nga alam na pareho tayong sa UE nag-aaral. Pinasukob mo ako dahil parang basang-sisiw ako sa itsura kong 'yon. Simula noon ikaw na ang naalala ko sa tuwing umuulan, tapos sasabihin mo sa akin limutin kita. Hindi lang 'yun ganun kadali.

Kahit hindi mo sabihin alam ko may gusto ka sa ka-officemate mong si Arjay, 'wag mo na kong ihambing sa kanya dahil alam kong malaki ang pagkakaiba namin sa isa't isa pero 'di ba sabi mo mahal mo ako dahil sa ako'y ako at walang anuman o sinumang makapagbabago ng pagmamahal mo. Kasinungalingan lang pala 'yun na matagal kong pinaniwalaan!

Sana naconsider mo ang lahat ng mga sacrifices na ginawa ko for you, sana naisip mo 'yung mga panahong ako ang nagbabayad ng tuition fee mo ng huling dalawang taon mo sa college na kahit na hirap na hirap akong pagkasyahin ang sweldo ko sa pamilya ko at sa studies mo, niraraos ko pa din. Sana naisaalang-alang mo na kaya ka nandiyan sa trabaho mo ngayon dahil ni-recommend kita sa kaibigan kong si Paul, sana naisip mo kung sino ang tanging tumulong at nag-asikaso nung time na namatay ang tatay mo, ngayon ko lang sasabihin sa'yo pero sobrang nabaon ako sa utang dahil doon. Hindi sa nanunumbat ako pero nanghihinayang ako sa mga pangako mo sa'kin na tayo pa rin hanggang sa huli, na tayo ang magkasama hanggang sa umabot ang edad natin ng nobenta, na tayong dalawa ang magtutulong para mabuo ang lahat ng ating mga pangarap.

Minahal kita, hindi ko alam kung anong naging problema at naging kasalanan ko sa'yo para madeserve ko ang ganitong treatment. Bakit kailangang umabot sa ganito? Bakit hindi mo man lang ako bigyan ng balidong kadahilanan? Ng sapat na paliwanag? Ng muling pagkakataon? Alam mo namang handa akong makinig sa lahat ng sasabihin mo at handa rin akong magbago 'wag mo lang akong iwan at sabihing limutin kita.

Sobrang sakit ng nararamdaman ko ngayon pero mas pinili kong kitilin ang aking buhay sa pamamagitan ng mala-asidong silver cleaner dahil gusto kong malaman kung may hihigit pa ba sa sakit na ginawa mo sa akin. Gusto kong maramdaman kung namanhid na ba ang aking katawan dahil sa labis na sakit na dinulot mo. Gusto kong malaman kung kulang pa ba ang naramdaman kong paghihirap simula nang sabihin mong ayaw mo na sa akin.

Sa isang iglap, naglaho nang lahat ang ating mga pangarap, pangarap na simpleng bahay, tahimik na buhay at masayang pamilya.

Mahirap tanggapin na humantong lang ang ating pagmamahalan sa ganito siguro nga hibang ako, siguro nga mahina ako, siguro nga tanga ako at pinaniwalaan ko ang lahat ng sinabi mo sa akin.

Siguro may pagkukulang din ako kaya unti-unting tumamlay ang pagmamahal mo sa'kin, siguro masyado lang akong naging possessive, siguro lumabis ang aking pagiging protective...siguro 'yan ang mga naging dahilan mo para tuluyan mo akong iwan at sabihing kalimutan na lang kita.

Ayaw kong isipin na ginamit mo lang ako para makamit mo ang sarili mong pangarap dahil alam ko minahal mo rin ako.
Ayaw kong isipin na sa tuwing nagsisex tayo ay ibang tao ang nasa isip mo pero pansin ko na ang panlalamig mo sa akin ilang mga buwan na, ilang beses na akong nagtangkang kausapin ka tungkol dun para maresolba ang lahat pero tumanggi ka. Mas ginusto mong magmukha akong tangang kakahabol sa'yo, mas minabuti mong balisa at naguguluhan ang aking isip. Isang malaking sampal para sa akin na winalang bahala mo lang ang lahat para sa isang lalaking sa tingin mo'y higit sa kakayahan ko bilang tao.

Ganunpaman, gusto ko pa ring magpasalamat sa'yo, sa lahat ng magaganda at masasayang alaala na babaunin ko dito sa kabilang buhay. Salamat sa pagkakataong binigay mo sa akin na malaman ang tunay na kahulugan ng salitang pag-ibig, salamat sa halos limang taong puno ng pangarap at panaginip.

Sana'y mapatawad mo ako sa pagiging makasarili ko.
Sana mapatawad ako ni Inay sa maaga kong paglisan sa kanya.
Sana mapatawad ako ng Langit sa kapangahasan kong ito.

Paalam sa inyong lahat.

-Tony

 Hindi kita kayang limutin dahil sa tuwing umuulan alaala mo ang bumabalot sa akin, ang bawat patak nito'y katumbas ng iyong ngiti na hindi lumilisan kailanman sa aking isip. Ang ulan ay ang paghalik ng langit sa lupa tulad mo nang minsang tayo'y magtagpo sa gitna ng ulan. Pinilit kitang gisingin ngunit pinili mong managinip sa kanya, pinili mong umalis at pinipilit kitang limutin...ngunit hindi ko kaya. Ayaw kong maging habangbuhay na sawi, ayaw kong mabuhay sa kabiguan.

------------------------------------------------------------------

Katatapos pa lang basahin ng mag-ina ang suicide note nang bigla na namang bumuhos ang napakalakas na ulan singlakas ng mga iyak ng mag-inang nakayakap sa mga labi ni Tony na isinuko ang buhay sa ngalan ng pag-ibig.  Si Tony na isang lesbian.

Paranoia

Kanina pa lakad-takbo ang aking ginagawa, binabaybay ang liblib na kalsadang patungo sa kawalan.  Pero tila hindi naman ako nakakalayo, wari ko'y paikot-ikot lang sa ako nakakahilakbot na lugar na ito at ang mga taong humahabol sa akin parang mga demonyong may mapupula at nakalisik na mga mata. Mistulang mga gutom na halimaw na handang akong lapain sa oras na ako'y kanilang maabutan.

Hindi sila napapagod. 'Di tulad kong halos 'di na maihakbang ang nangangalay na mga paa dahil sa labis na pagkahapo. Hindi ko alam kung ilang oras ko na silang tinatakbuhan at tinatakasan, 'di ko batid kung anong atraso ko sa kanila at para akong pusakal na kriminal kung ako'y kanilang tugisin. Pagod na ako, gusto ko nang sumuko ngunit panigurado kamatayan ang kahulugan nito sa akin.

Magkakahalong gutom, uhaw, antok at pagkapagal na ang aking nararamdaman.

Pawisan. Tuliro. Balisa.

Nagtataka kung bakit at kung paano ako nakarating at nasadlak sa lugar na ito.

Madilim. Masukal. Nakakatakot.

Nakakabingi ang katahimikan kahit huni ng insekto ay halos wala akong maulinigan kung mayroon man, ingay ang dulot nito sa akin. Dumadagdag pa sa aking pagkaantok ang tahimik at lalim ng gabi ngunit hindi ko makuhang kumurap dahil baka maging katumbas ito nang habangbuhay na hindi ko na pagdilat.

Kalaunan, unti-unti na ring lumilisik ang aking mga mata, ang dalawang itim nito'y parang may sariling isip na pumapaling sa kaliwa, kanan, ibaba at itaas.

Halos walang silbi ang liwanag ng buwan sa kadiliman ng paligid.

Tulad ko tila nababahag rin ang kanyang buntot na magpakita, animo'y nagdadamot.

Tulad niya nais ko ring maikubli ang lahat ng aking kahinaan, wari'y natatakot.

Ngunit ang kanyang kadiliman ang magsisilbi kong kakampi upang magtago sa mga taong-halimaw na humahangos patungo sa akin.

Ang tapang ko'y unti-unti nang napapalitan ng pagkatakot, ang angas ko'y hindi ko maipakita sa pagkakataong ito - kung kailan labis ko itong kailangan, tinangka kong sumigaw ngunit walang tinig na lumabas sa aking bibig. Naghahanap ng tulong ngunit tila ako na lang ang nalalabing tao sa daigdig.

Katapusan na ba ng sangkatauhan?

O ito na ang tinatawag na Impiyerno?

Kanina lang masaya akong umiinom ng paborito kong alak, nagyoyosi at oo...dumudroga. 

Laging ganito. Sa tuwing may pagkakataon ito ang aking ginagawa, parang walang katapusan ang kaligayahang nadarama ko dito. 

Masarap ang ganitong buhay, walang inaalalang problema, niwawaglit ang lahat, walang paghihirap.

Ang bawat singhot ko ng pinong bulbos nang napakasarap na "coke" katumbas ay walang hanggang langit para sa akin! Paraiso ang hatid nito sa bawat pagpikit ko ng aking mga mata at umiikot ang aking paligid sa tuwing nararating ko ang tugatog na hatid nito. Nalilimot ko kung sino ako, kung ano ako. Ang mga paa ko'y tila 'di sumasayad sa lupa at ang katawan ko naman'y kasama ng aking diwa'y palutang-lutang sa hangin. Pakiramdam ko'y walang sinumang kayang makapanakit sa akin, lahat ay kaya kong gapiin at kitilin. Wari ko'y hindi ako nasusugatan, hindi ako nasasaktan.

Sa itinatago kong kahinaan, dito ko kinukuha ang aking kakaibang lakas, ang aking kakaibang tapang - kahit pansamantala.

Walang lugar ang lungkot sa tuwing lango ako sa alak at droga. Dito, hindi ko kailangang magmadali, walang magbabawal sa gusto kong gawin, walang magsasabing mali ang aking ginagawa, walang sinuman ang kaya akong manduhan.

Ito ang tunay na kalayaan para sa akin, simula noong una ko itong matikman ito na rin ang itinuring kong matalik na kaibigan.

Ngunit sa pagkakataong ito iba ang aking pakiramdam tila sinusupil ang aking kalayaan sa lugar na ito, sa halip na langit ay impiyerno ang aking kinasadlakan. Kung ito'y isang bangungot masidhi na ang pagnanais kong gumising at bumangon. Ayaw ko na, nais ko nang makatakas at makaalis kung saan man ako naroon ngayon. Ayaw kong tuluyan akong paslangin at katayin, ayaw kong masayang ang buhay ko sa ganito lang, ayaw kong mapunta sa wala ang aking kasikatan at kayamanan.

Ngunit higit sa yaman at popularidad ay ang pag-aalala ko sa maiiwan kong pamilya, pero papaano?

Nangingingig na ang buo kong kalamnan, nangangatog na ang magkabila kong tuhod. Pawisan na ang buo kong katawan, said na ang luha sa mugto kong mga mata. Balot na ako ng pagkahilakbot at labis na pagkatakot.

Kung maari lang sana na ang mga iyak ko'y masusuklian ng kanilang pagka-awa. Kung ang pagsusumamo ko'y katumbas ng aking paglaya, kung ang pagluhod ko'y katumbas ng kanilang pagpaparaya sa akin...gagawin ko ang lahat ng ito.

Hindi ko rin napigilan ang aking pagkaantok. Paupo akong nakaidlip sa likod ng napakalaking punong hindi ko makita ang dulo sa taas, nang marinig kong may tinig na tumatawag sa akin.

"Corey..."

Napakislot ako mula sa pagkakaidlip, hinagilap ang tinig kung saan ito nanggagaling. Agad akong tumayo ngunit manhid ang aking mga paa. Tinangka ko itong ihakbang bagamat makirot pinilit ko pa rin.

Palakas nang palakas ang mga boses na tumatawag sa aking pangalan. "Corey, Corey!"

Muli akong humakbang. Hindi ko na iniinda kung mahapdi man o hindi ang aking mga paa, ang importante marating ko ang kinalalagyan ng mga boses na tumatawag sa akin. Nasabik ako at nagkaroon ng bahagyang pag-asa. Sa wakas, may magliligtas at tutulong sa akin.

Hindi pa ako lubos na nakakalayo nang maramdaman kong may humampas sa ulo ko mula sa likuran. Bumagsak akong paharap. Ang mga taong-halimaw na kanina pa humahabol sa akin ang sila mismong nasa aking harapan ngayon. Sa tantiya ko'y higit sila sa lima. Ang apat sa kanila'y hawak ang aking magkabilang mga kamay at paa. At ang panglima'y nakadagan sa akin, sakal-sakal ang aking leeg. Higit pa sa inaakala ko ang kanilang itsura, nakakahindik ang madilim nilang mukha, mapupula nga ang nakalisik na mga matang nakatitig sa akin na tila hinihigop ang aking kaluluwa, ang kanilang mga ngipin ay katulad ng kanilang mga kuko - matutulis. 

Kahit anong pagpupumiglas ko'y walang silbi kumpara sa kanilang lakas. Tila kinakapos na ako ng hininga, dumidilim na rin ang aking nakikita.

"Corey! Corey! Wake up man! Stand-up man, Hey, somebody help us here!!!", ang huling mga tinig na aking narinig hanggang sa tuluyan na akong panawan ng ulirat at bawian ng hininga.

* * *

Kinabukasan, laman ng lahat ng balita sa pahayagan, sa radyo, sa telebisyon at sa internet ang pagkamatay ng isang sikat na celebrity, ayon sa ulat ng autopsya namatay ang naturang celebrity dahil sa tinatawag na "mixed drug toxicity".

Paranoia [ˌpærəˈnɔɪə]n

1. (Psychiatry) a form of schizophrenia characterized by a slowly progressive deterioration of the personality, involving delusions and often hallucinations

2. (Psychiatry) a mental disorder characterized by any of several types of delusions, in which the personality otherwise remains relatively intact

3. (Psychology) Informal intense fear or suspicion, esp when unfounded